Dawkowanie i sposób podawania
Okteva 30 mg

Dawkowanie i sposób podawania leku Okteva

Okteva to lek zawierający oktreotyd (w postaci oktreotydu octanu), dostępny w trzech dawkach: 10 mg, 20 mg i 30 mg, w postaci proszku i rozpuszczalnika do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu. Dawkowanie leku zależy od leczonego schorzenia oraz indywidualnej odpowiedzi pacjenta na leczenie.¹

Dawkowanie w akromegalii

W leczeniu akromegalii zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 20 mg podawanej co 4 tygodnie przez pierwsze 3 miesiące. Pacjenci, którzy wcześniej przyjmowali oktreotyd podskórnie (sc.), mogą rozpocząć stosowanie produktu Okteva następnego dnia po ostatnim podaniu podskórnym.²

Modyfikacja dawki powinna opierać się na wynikach badań laboratoryjnych: stężeniu hormonu wzrostu (GH) i insulinopodobnego czynnika wzrostu 1/somatomedyny C (IGF-1) oraz ocenie objawów klinicznych.³

• Jeśli po 3 miesiącach objawy kliniczne i parametry biochemiczne (GH, IGF-1) nie są w pełni kontrolowane (stężenia GH > 2,5 μg/l), dawkę można zwiększyć do 30 mg co 4 tygodnie.⁴
• Przy braku odpowiedniej kontroli po kolejnych 3 miesiącach przy dawce 30 mg, można rozważyć zwiększenie dawki do 40 mg co 4 tygodnie.⁵
• U pacjentów z dobrą odpowiedzią na leczenie (stężenie GH < 1 μg/l, normalizacja IGF-1 i redukcja objawów) po 3 miesiącach terapii dawką 20 mg, można rozważyć zmniejszenie dawki do 10 mg co 4 tygodnie. Ta grupa pacjentów wymaga jednak ścisłego monitorowania.⁶

U pacjentów otrzymujących ustaloną dawkę produktu Okteva, kontrola stężenia GH i IGF-1 powinna odbywać się co 6 miesięcy.⁷

Dawkowanie w hormonalnie czynnych guzach żołądka, jelit i trzustki

W przypadku hormonalnie czynnych guzów neuroendokrynnych żołądka, jelit i trzustki (GEP-NET) przebiegających objawowo, zalecana początkowa dawka wynosi 20 mg co 4 tygodnie. Pacjenci dotychczas leczeni oktreotydem podawanym podskórnie powinni kontynuować to leczenie w dotychczasowej dawce przez 2 tygodnie po pierwszym wstrzyknięciu produktu Okteva.⁸

Modyfikacja dawki po 3 miesiącach leczenia:

• Zadowalające złagodzenie objawów i poprawa wskaźników biologicznych – można zmniejszyć dawkę do 10 mg co 4 tygodnie.⁹
• Tylko częściowe złagodzenie objawów – można zwiększyć dawkę do 30 mg co 4 tygodnie.¹⁰

W sytuacji nasilenia objawów choroby, szczególnie w pierwszych 2 miesiącach leczenia (przed osiągnięciem terapeutycznego stężenia oktreotydu), zaleca się dodatkowe podanie oktreotydu podskórnie w dawce stosowanej przed wprowadzeniem leku Okteva.¹¹

Dawkowanie w zaawansowanych guzach neuroendokrynnych

W leczeniu zaawansowanych guzów neuroendokrynnych zalecana dawka produktu Okteva wynosi 30 mg co 4 tygodnie. Leczenie powinno być kontynuowane dopóki nie wystąpi progresja guza.¹²

Dawkowanie w gruczolakach wydzielających TSH

W przypadku gruczolaków wydzielających TSH, leczenie rozpoczyna się od dawki 20 mg podawanej co 4 tygodnie przez 3 miesiące. Następnie dawkę można dostosować w zależności od wartości TSH i odpowiedzi hormonów tarczycy.¹³

Dawkowanie w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: Nie ma konieczności dostosowania dawki produktu Okteva u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, ponieważ zaburzenia te nie wpływają na wielkość pola pod krzywą (AUC) oktreotydu podanego podskórnie.¹⁴

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: U pacjentów z marskością wątroby możliwości eliminacji oktreotydu mogą być zmniejszone, podczas gdy u pacjentów ze stłuszczeniem wątroby nie obserwuje się takiego efektu. W niektórych przypadkach pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby mogą wymagać dostosowania dawki.¹⁵

Pacjenci w podeszłym wieku (≥ 65 lat): Nie ma konieczności dostosowania dawki produktu Okteva u pacjentów w podeszłym wieku.¹⁶

Dzieci i młodzież: Doświadczenie ze stosowaniem produktu Okteva u dzieci jest ograniczone.¹⁷

Tabela dawkowania leku Okteva

Sposób podawania leku Okteva

Produkt leczniczy Okteva podaje się wyłącznie w formie głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Kolejne wstrzyknięcia należy wykonywać naprzemiennie w lewy i prawy mięsień pośladkowy. Taka procedura zapewnia optymalne wchłanianie leku i zmniejsza ryzyko miejscowych reakcji w miejscu wstrzyknięcia.¹⁸