Właściwości farmakokinetyczne leku Naproxen Aflofarm

Naproksen charakteryzuje się korzystnym profilem farmakokinetycznym, co przekłada się na jego skuteczność kliniczną. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące poszczególnych aspektów farmakokinetyki tego leku.¹

Wchłanianie

Naproksen odznacza się bardzo dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, które jest niemal całkowite. Dostępność biologiczna leku jest wysoka i wynosi około 95%, co świadczy o jego efektywnym przenikaniu do krążenia ogólnego po podaniu doustnym.²

Po podaniu doustnym naproksen osiąga maksymalne stężenie w osoczu w czasie 2-4 godzin od przyjęcia leku, co należy uwzględnić przy planowaniu terapii przeciwbólowej i przeciwzapalnej.³

Dystrybucja

Charakterystyczną cechą naproksenu jest jego bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza, które wynosi aż 99%. Ta właściwość wpływa na objętość dystrybucji leku i może być istotna przy przewidywaniu potencjalnych interakcji z innymi lekami silnie wiążącymi się z białkami.⁴

Metabolizm

Naproksen podlega procesom metabolicznym w organizmie, prowadzącym do powstania metabolitów, w tym 6-dimetylonaproksenu. Warto podkreślić, że metabolizm leku u dzieci przebiega podobnie jak u osób dorosłych, co umożliwia zastosowanie analogicznych zasad dawkowania z uwzględnieniem różnic w masie ciała.⁵

Eliminacja

Naproksen charakteryzuje się korzystnym okresem półtrwania wynoszącym od 12 do 17 godzin, co umożliwia stosowanie leku w wygodnym schemacie dawkowania dwa razy na dobę.⁶

Lek jest wydalany głównie przez nerki. Około 95% dawki naproksenu jest wydalane w moczu w następujących postaciach:⁷

• Jako niezmieniony naproksen
• Jako 6-dimetylonaproksen
• W postaci innych metabolitów

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z chorobą wątroby

U pacjentów z przewlekłymi schorzeniami wątroby o etiologii alkoholowej obserwuje się zmniejszenie całkowitego stężenia naproksenu w osoczu. Jednocześnie jednak zwiększa się stężenie frakcji leku niezwiązanej z białkami osocza, co może prowadzić do nasilenia działania farmakologicznego i potencjalnie zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.⁸

Pacjenci w podeszłym wieku

U osób powyżej 65. roku życia farmakokinetyka naproksenu ulega pewnym modyfikacjom. Choć całkowite stężenie leku w osoczu pozostaje niezmienione w porównaniu z młodszymi pacjentami, to obserwuje się zwiększenie stężenia frakcji naproksenu niezwiązanej z białkami osocza. Ta zmiana może mieć znaczenie kliniczne, gdyż frakcja wolna leku jest odpowiedzialna za działanie farmakologiczne.⁹