Właściwości farmakokinetyczne
Mirzaten Q-Tab 30 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Mirzaten Q-Tab

Właściwości farmakokinetyczne mirtazapiny, substancji czynnej zawartej w produkcie leczniczym Mirzaten Q-Tab, obejmują procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji leku z organizmu. Lek dostępny jest w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 15 mg, 30 mg oraz 45 mg.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym mirtazapina charakteryzuje się dobrą i szybką absorpcją z przewodu pokarmowego. Biodostępność substancji czynnej wynosi około 50%, co oznacza, że połowa podanej dawki przedostaje się do krążenia ogólnego. Maksymalne stężenie w osoczu krwi lek osiąga stosunkowo szybko – po około 2 godzinach od podania. Istotnym z klinicznego punktu widzenia aspektem jest fakt, że przyjmowanie pokarmu nie wpływa na właściwości farmakokinetyczne mirtazapiny, co eliminuje konieczność dostosowywania czasu podawania leku względem posiłków.²

Dystrybucja

Po wchłonięciu mirtazapina jest dystrybuowana do tkanek organizmu. Stopień wiązania z białkami osocza jest wysoki i wynosi około 85%. Jest to istotny parametr, gdyż determinuje on ilość wolnej frakcji leku, która może wywierać działanie farmakologiczne oraz wpływa na interakcje międzylekowe na poziomie wiązania z białkami.³

Metabolizm

Metabolizm mirtazapiny zachodzi głównie w wątrobie i obejmuje kilka szlaków przemian. Główne procesy metaboliczne to:

• Demetylacja – odłączenie grupy metylowej
• Utlenianie – wprowadzenie atomu tlenu do cząsteczki
• Sprzęganie – końcowy etap biotransformacji

W procesach tych uczestniczą określone izoenzymy cytochromu P450. Badania in vitro z wykorzystaniem mikrosomów wątroby człowieka wykazały, że:

• Enzymy CYP2D6 i CYP1A2 uczestniczą w tworzeniu 8-hydroksymetabolitu mirtazapiny
• Enzym CYP3A4 odpowiada za powstawanie metabolitów N-demetylowych i N-tlenkowych

Z klinicznego punktu widzenia istotne jest, że metabolit demetylowy wykazuje aktywność farmakologiczną i charakteryzuje się profilem farmakokinetycznym zbliżonym do związku macierzystego, co może wpływać na całkowity efekt terapeutyczny leku.⁴

Eliminacja

Mirtazapina ulega szybkiej biotransformacji, a następnie jest wydalana z organizmu dwoma głównymi drogami – z moczem oraz z kałem. Całkowite wydalenie leku następuje w ciągu kilku dni od podania. Okres półtrwania w fazie eliminacji (t₁/₂) wynosi przeciętnie 20-40 godzin, przy czym obserwowano znaczną zmienność międzyosobniczą tego parametru:

• U niektórych pacjentów t₁/₂ może być wydłużony nawet do 65 godzin
• U osób młodych obserwowano krótsze okresy półtrwania

Długi okres półtrwania eliminacji mirtazapiny stanowi podstawę do stosowania leku w jednorazowej dawce dobowej, co może wpływać korzystnie na przestrzeganie zaleceń terapeutycznych przez pacjentów. Stan stacjonarny (steady-state), charakteryzujący się zrównoważeniem procesów wchłaniania i eliminacji, osiągany jest stosunkowo szybko – po 3-4 dniach regularnego stosowania leku. Po osiągnięciu stanu stacjonarnego nie następuje już dalsza kumulacja substancji czynnej w organizmie.⁵

Parametry farmakokinetyczne

W zakresie dawek terapeutycznych mirtazapina wykazuje farmakokinetykę liniową, co oznacza, że wzrost dawki powoduje proporcjonalny wzrost stężenia leku w osoczu. Jest to ważna cecha, umożliwiająca przewidywalne dostosowanie dawkowania leku.⁶

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub zaburzeniami czynności nerek może dochodzić do zmniejszenia klirensu mirtazapiny. Ograniczona zdolność do metabolizowania i/lub wydalania leku może prowadzić do zwiększenia jego stężenia w osoczu, co może wymagać dostosowania dawkowania w tych grupach pacjentów w celu uniknięcia nadmiernej ekspozycji na substancję czynną i związanych z tym działań niepożądanych.⁷