Przedawkowanie leku Memolek (chlorowodorek memantyny)

Przedawkowanie chlorowodorku memantyny, substancji czynnej leku Memolek, wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Z danych pochodzących z badań klinicznych oraz obserwacji postmarketingowych wynika, że informacje dotyczące przypadków przedawkowania są ograniczone, jednakże pozwalają na identyfikację charakterystycznych objawów oraz wdrożenie odpowiedniego postępowania terapeutycznego¹.

Objawy kliniczne przedawkowania

Manifestacja kliniczna przedawkowania memantyny obejmuje głównie zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego. Nasilenie symptomów jest zależne od przyjętej dawki².

Przy umiarkowanym przedawkowaniu (poniżej 140 mg) obserwowano różnorodne objawy neurologiczne, takie jak: splątanie, senność, zawroty głowy, pobudzenie psychoruchowe, agresja, omamy i zaburzenia chodu. Objawom neurologicznym często towarzyszyły dolegliwości ze strony układu pokarmowego w postaci wymiotów i biegunki³.

Przypadki ekstremalnego przedawkowania

W literaturze medycznej opisano przypadki znacznego przedawkowania memantyny z poważnymi następstwami klinicznymi. W jednym z przypadków pacjent przyjął jednorazowo 2000 mg memantyny (200-krotność standardowej dawki dobowej), co skutkowało głębokim zaburzeniem świadomości w postaci śpiączki trwającej 10 dni. Po ustąpieniu śpiączki obserwowano podwójne widzenie oraz pobudzenie. Dzięki zastosowaniu leczenia objawowego i plazmaferezy pacjent powrócił do zdrowia bez trwałych następstw neurologicznych⁴.

W innym udokumentowanym przypadku przedawkowania 400 mg memantyny, u pacjenta wystąpiły zaburzenia neurologiczne o szerokim spektrum: niepokój, psychoza z omamami wzrokowymi, stan przeddrgawkowy, senność, stupor i utrata świadomości. Również w tym przypadku uzyskano pełne wyzdrowienie⁵.

Postępowanie terapeutyczne

W leczeniu przedawkowania memantyny stosuje się postępowanie objawowe, ponieważ nie istnieje swoiste antidotum dla tej substancji. Strategia terapeutyczna powinna obejmować standardowe procedury kliniczne mające na celu eliminację leku z organizmu⁶.

Procedury te obejmują:⁷

• Płukanie żołądka – procedura efektywna szczególnie w przypadku wczesnej interwencji po przyjęciu leku
• Podanie węgla leczniczego – w celu przerwania potencjalnego ponownego krążenia jelitowo-wątrobowego
• Zakwaszenie moczu – dla zwiększenia wydalania memantyny z organizmu
• Wymuszona diureza – przyspieszająca eliminację leku przez nerki

W przypadku wystąpienia objawów nadpobudliwości ośrodkowego układu nerwowego (OUN) zaleca się ostrożne wdrożenie leczenia objawowego, dostosowanego do stanu klinicznego pacjenta⁸.

Charakterystyka objawów przedawkowania

Należy podkreślić, że nawet w przypadkach ekstremalnego przedawkowania memantyny (200-krotność standardowej dawki terapeutycznej), przy odpowiednim postępowaniu medycznym możliwe jest uzyskanie pełnego powrotu do zdrowia bez trwałych następstw neurologicznych⁹.