Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Lorazepam TZF 1 mg

Wpływ lorazepamu na płodność, ciążę i laktację

Lorazepam TZF, dostępny w tabletkach o dawkach 0,5 mg, 1 mg oraz 2,5 mg, wymaga szczególnej uwagi w przypadku stosowania u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży lub karmiących piersią. Jako lekarz, powinien Pan/Pani dokładnie rozważyć korzyści i ryzyko związane z terapią lorazepamem w tych specyficznych grupach pacjentek¹.

Stosowanie lorazepamu w ciąży

Lorazepam zasadniczo nie powinien być stosowany podczas ciąży ze względu na brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u kobiet ciężarnych. Informacja ta musi być jednoznacznie przekazana pacjentce².

W przypadku pacjentek w wieku rozrodczym przyjmujących lorazepam, należy poinformować je o konieczności natychmiastowego kontaktu z lekarzem w przypadku podejrzenia lub potwierdzenia ciąży. Jako lekarz prowadzący, jest Pan/Pani zobowiązany(a) do podjęcia decyzji o ewentualnym zaprzestaniu stosowania leku³.

Ryzyko wad rozwojowych u płodu

Należy poinformować pacjentkę, że dostępne badania wskazują na zwiększone ryzyko występowania wad rozwojowych związanych ze stosowaniem benzodiazepin, do których należy lorazepam. Ryzyko to jest szczególnie wysokie, gdy lek jest podawany w pierwszym trymestrze ciąży⁴.

W literaturze medycznej opisano przypadki wad rozwojowych oraz upośledzenia umysłowego u dzieci, które w okresie prenatalnym były narażone na działanie lorazepamu, szczególnie w sytuacjach przedawkowania lub zatrucia. Pacjentka powinna być świadoma tych zagrożeń⁵.

Zespół odstawienia u noworodków

Kobieta w ciąży przyjmująca lorazepam powinna być poinformowana o ryzyku wystąpienia objawów odstawienia u noworodka po porodzie. Objawy te mogą wystąpić u noworodków, których matki przyjmowały benzodiazepiny przez okres kilku tygodni lub dłużej w czasie ciąży⁶.

Stosowanie lorazepamu w końcowym okresie ciąży lub podczas porodu może prowadzić do wystąpienia u noworodka następujących objawów:⁷

• Obniżona aktywność – noworodek może wykazywać zmniejszoną reaktywność na bodźce
• Hipotonia – zmniejszone napięcie mięśniowe, co może utrudniać podstawowe funkcje życiowe
• Hipotermia – trudności w utrzymaniu prawidłowej temperatury ciała
• Niedociśnienie tętnicze – obniżone wartości ciśnienia krwi wymagające monitorowania
• Depresja oddechowa i bezdech – zaburzenia rytmu i głębokości oddechu, mogące zagrażać życiu
• Problemy z karmieniem – trudności ze ssaniem i przyjmowaniem pokarmu
• Zaburzona reakcja metaboliczna na zimno – składające się na tzw. zespół wiotkiego niemowlęcia

Stosowanie lorazepamu podczas karmienia piersią

Należy poinformować pacjentkę, że lorazepam przenika do mleka kobiecego. Z tego powodu lek nie powinien być stosowany w okresie karmienia piersią, chyba że spodziewane korzyści terapeutyczne dla matki w sposób zdecydowany przewyższają potencjalne ryzyko dla dziecka⁸.

U niemowląt matek przyjmujących benzodiazepiny obserwowano następujące efekty niepożądane:⁹

• Sedacja – nadmierna senność, obniżona reaktywność
• Niezdolność do ssania – trudności z pobieraniem pokarmu

W przypadku konieczności stosowania lorazepamu u matki karmiącej piersią, należy zalecić dokładną obserwację niemowlęcia pod kątem potencjalnych efektów farmakologicznych, w szczególności objawów sedacji i drażliwości¹⁰.

Zalecenia praktyczne dla lekarzy

W przypadku pacjentek w wieku rozrodczym, w ciąży lub karmiących piersią, jako lekarz prowadzący powinien Pan/Pani:

1. Dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka przed rozpoczęciem terapii lorazepamem
2. Rozważyć alternatywne metody leczenia u kobiet planujących ciążę
3. Przedstawić pełną informację o potencjalnych zagrożeniach dla płodu/noworodka
4. W przypadku konieczności stosowania leku w ciąży – monitorować stan płodu i przygotować zespół neonatologiczny na potencjalne powikłania po porodzie
5. W przypadku stosowania leku w okresie karmienia piersią – edukować matkę odnośnie objawów niepożądanych u dziecka wymagających natychmiastowej konsultacji

Decyzja o stosowaniu lorazepamu u kobiet w ciąży musi być zawsze podejmowana indywidualnie, po dokładnej analizie wskazań i szczegółowej rozmowie z pacjentką na temat potencjalnych zagrożeń¹¹.