Właściwości farmakodynamiczne leku Lanzul S

Lek Lanzul S zawierający jako substancję czynną lanzoprazol należy do grupy farmakoterapeutycznej inhibitorów pompy protonowej, oznaczonej kodem ATC: A02BC03. Właściwości farmakodynamiczne leku wynikają bezpośrednio z jego mechanizmu działania oraz specyficznego wpływu na wydzielanie kwasu solnego w żołądku.¹

Mechanizm działania

Lanzoprazol działa jako inhibitor żołądkowej pompy protonowej. Jego działanie polega na hamowaniu ostatniego etapu procesu wytwarzania kwasu solnego w żołądku poprzez inhibicję aktywności ATP-azy H+/K+ w komórkach okładzinowych żołądka. Istotną cechą tego mechanizmu jest jego odwracalność oraz zależność od zastosowanej dawki. Lanzoprazol wpływa zarówno na podstawowe, jak i stymulowane wydzielanie kwasu solnego.²

Mechanizm działania lanzoprazolu opiera się na specyficznym gromadzeniu substancji czynnej w komórkach okładzinowych żołądka. W tych komórkach, w kwaśnym środowisku, dochodzi do aktywacji lanzoprazolu, który następnie łączy się z grupą sulfhydrylową ATP-azy H+/K+. To połączenie prowadzi do zahamowania aktywności tego kluczowego enzymu w procesie wydzielania kwasu solnego.³

Wpływ na wydzielanie kwasu solnego w żołądku

Lanzoprazol charakteryzuje się swoistym działaniem inhibicyjnym na pompę protonową komórek okładzinowych żołądka. Skuteczność tego działania jest widoczna już po zastosowaniu jednorazowej dawki doustnej. Podanie 30 mg lanzoprazolu powoduje zmniejszenie wydzielania kwasu solnego stymulowanego pentagastryną o około 80%. Przy przedłużonym stosowaniu, po 7 dniach codziennego przyjmowania leku, redukcja wydzielania kwasu solnego osiąga poziom około 90%.⁴

Podobny efekt lanzoprazol wywiera na podstawowe wydzielanie kwasu solnego. Po doustnym podaniu pojedynczej dawki 30 mg, wydzielanie podstawowe zmniejsza się o około 70%. Ten silny efekt przeciwwydzielniczy powoduje, że dolegliwości u pacjentów ulegają złagodzeniu już po zażyciu pierwszej dawki leku. Przy dłuższym stosowaniu, po ośmiu dniach terapii, podstawowe wydzielanie kwasu solnego ulega redukcji o około 85%.⁵

Działanie terapeutyczne lanzoprazolu obserwuje się już po krótkim okresie stosowania jednej kapsułki (30 mg) raz na dobę. Skuteczność kliniczna przejawia się w szybkim okresie leczenia w różnych wskazaniach:

• W większości przypadków choroby wrzodowej dwunastnicy wyleczenie następuje w ciągu 2 tygodni
• W przypadku choroby wrzodowej żołądka wyleczenie osiąga się w ciągu 4 tygodni
• W refluksowym zapaleniu przełyku skuteczne leczenie trwa około 4 tygodni

Dodatkową właściwością farmakodynamiczną lanzoprazolu jest zmniejszenie kwaśności soku żołądkowego, co umożliwia skuteczne działanie wybranych antybiotyków przeciwko Helicobacter pylori. Jest to istotne w terapii eradykacyjnej tego patogenu.⁶

Wpływ na parametry biochemiczne

Podczas stosowania leku Lanzul S, podobnie jak w przypadku innych leków przeciwwydzielniczych, obserwuje się charakterystyczne zmiany w parametrach biochemicznych. Terapia lanzoprazolem prowadzi do zwiększenia stężenia gastryny w surowicy krwi, co jest fizjologiczną odpowiedzią organizmu na zmniejszenie wydzielania kwasu solnego w żołądku.⁷

Innym istotnym parametrem ulegającym zmianie jest stężenie chromograniny A (CgA). Stężenie tego markera również zwiększa się w wyniku zmniejszenia kwaśności wewnątrzżołądkowej podczas terapii inhibitorami pompy protonowej. Jest to ważna informacja w kontekście diagnostyki, ponieważ zwiększone stężenie CgA może zakłócać badania wykrywające obecność guzów neuroendokrynnych.⁸

W przypadku konieczności wykonania pomiarów stężenia CgA u pacjentów przyjmujących Lanzul S, dostępne dane kliniczne wskazują na potrzebę przerwania leczenia inhibitorami pompy protonowej na odpowiedni czas przed badaniem. Zaleca się przerwanie terapii w okresie od 5 dni do 2 tygodni przed pomiarem stężenia CgA. Takie postępowanie umożliwia powrót stężenia CgA, które mogło być mylnie podwyższone w wyniku leczenia inhibitorami pompy protonowej, do zakresu referencyjnego.⁹