Właściwości farmakokinetyczne Cisatracurium Kabi

Cisatracurium Kabi (5 mg/ml) charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego zachowanie w organizmie człowieka. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę procesów farmakokinetycznych tego leku, zależności dawka-odpowiedź oraz różnice występujące w szczególnych populacjach pacjentów.¹

Metabolizm i eliminacja

Cisatracurium w organizmie człowieka podlega procesowi degradacji poprzez eliminację Hofmanna. Jest to proces chemiczny zachodzący w fizjologicznym zakresie pH i temperatury. W wyniku tego procesu powstają dwa główne metabolity: laudanozyna oraz monoczwartorzędowy metabolit akrylanowy. Dodatkowo, monoczwartorzędowy metabolit akrylanowy ulega hydrolizie za pośrednictwem nieswoistych esteraz osoczowych, przekształcając się w monoczwartorzędowy alkohol.²

Istotną cechą farmakokinetyki cisatracurium jest fakt, że jego eliminacja jest w dużym stopniu niezależna od czynności narządów wewnętrznych. Pomimo to, wątroba i nerki stanowią główne drogi eliminacji metabolitów cisatracurium. Ważnym aspektem klinicznym jest obserwacja, że metabolity cisatracurium nie wykazują właściwości blokowania przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, co odróżnia je od związku macierzystego.³

Farmakokinetyka u pacjentów dorosłych

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u dorosłych pacjentów wykazały, że ogólne właściwości farmakokinetyczne cisatracurium, oceniane za pomocą modelu niekompartmentowego, są niezależne od dawki w zakresie od 0,1 do 0,2 mg/kg mc. (co odpowiada dawkom od 2 do 4 × ED95). Metodą farmakokinetyki populacyjnej potwierdzono tę niezależność od dawki nawet po rozszerzeniu badanego zakresu do 0,4 mg/kg mc. (8 × ED95).⁴

Powyższa tabela przedstawia kluczowe parametry farmakokinetyczne cisatracurium po podaniu dawek 0,1 i 0,2 mg/kg mc. zdrowym, dorosłym pacjentom poddawanym zabiegom chirurgicznym.⁵

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Analizując właściwości farmakokinetyczne cisatracurium u pacjentów w podeszłym wieku, nie stwierdzono klinicznie istotnych różnic w porównaniu do parametrów obserwowanych u młodych pacjentów dorosłych. Co istotne dla praktyki klinicznej, profil ustępowania bloku niedepolaryzacyjnego pozostaje również niezmieniony w tej grupie wiekowej, co sugeruje brak konieczności modyfikacji dawkowania ze względu na wiek.⁶

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek i wątroby

U pacjentów z krańcową niewydolnością nerek lub krańcową niewydolnością wątroby nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych cisatracurium w porównaniu do zdrowych pacjentów dorosłych. Profil ustępowania bloku niedepolaryzacyjnego w tych grupach pacjentów również pozostaje niezmieniony, co potwierdza niezależność eliminacji cisatracurium od czynności tych narządów.⁷

Farmakokinetyka podczas infuzji

Parametry farmakokinetyczne cisatracurium wykazują podobieństwo zarówno po podaniu leku w infuzji, jak i po pojedynczym wstrzyknięciu dożylnym. Profil ustępowania bloku niedepolaryzacyjnego po podaniu cisatracurium w infuzji ciągłej charakteryzuje się stabilnością niezależną od czasu trwania infuzji i jest porównywalny z profilem obserwowanym po jednorazowym wstrzyknięciu dożylnym.⁸

Farmakokinetyka u pacjentów na Oddziałach Intensywnej Opieki Medycznej

U pacjentów przebywających na Oddziałach Intensywnej Opieki Medycznej (OIOM) i otrzymujących cisatracurium w długotrwałej infuzji, parametry farmakokinetyczne pozostają zbliżone do parametrów obserwowanych u zdrowych pacjentów dorosłych poddawanych zabiegom chirurgicznym, którzy otrzymują cisatracurium w infuzji dożylnej lub w pojedynczych wstrzyknięciach.⁹

Podobnie jak w przypadku innych metod podawania, profil ustępowania bloku niedepolaryzacyjnego po podaniu cisatracurium w infuzji pacjentom na OIOM-ie nie zależy od czasu trwania infuzji. Istotne różnice zauważalne są natomiast u pacjentów na OIOM-ie z zaburzeniami czynności nerek i/lub wątroby, u których stężenia metabolitów cisatracurium są większe. Jednakże należy pamiętać, że metabolity te nie biorą udziału w blokowaniu przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, co ogranicza kliniczne znaczenie tych różnic.¹⁰