Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Belogent

Produkt leczniczy Belogent, zawierający dwie substancje czynne: betametazonu dipropionian (0,5 mg/g) oraz gentamycynę w postaci siarczanu (1 mg/g), został poddany szczegółowym badaniom przedklinicznym oceniającym bezpieczeństwo jego stosowania. Poniżej przedstawiono kluczowe dane z badań toksykologicznych i teratologicznych dotyczących obu substancji aktywnych.

Toksyczność po jednokrotnym zastosowaniu

W badaniach toksyczności ostrej na gryzoniach laboratoryjnych wyznaczono wartości LD₅₀ (dawka śmiertelna dla 50% badanych zwierząt) po podaniu doustnym. Dla betametazonu dipropionianu LD₅₀ wynosiła 4 g/kg masy ciała u szczurów oraz 5 g/kg masy ciała u myszy. W przypadku gentamycyny siarczanu wartość LD₅₀ u myszy określono na 11 g/kg masy ciała.¹

W ramach badań podostrej toksyczności gentamycyny przeprowadzonych na psach, zaobserwowano, że śmierć zwierząt nastąpiła między 6 a 9 dniem domięśniowego stosowania gentamycyny w dawce 66 mg/kg masy ciała.²

Toksyczność po wielokrotnym zastosowaniu

Badania toksyczności przewlekłej wykazały, że wielokrotne stosowanie betametazonu dipropionianu na skórę w dawkach znacznie przekraczających dawki lecznicze nie powodowało objawów toksyczności przewlekłej. Analogiczne rezultaty uzyskano po aplikacji miejscowej gentamycyny siarczanu.³

Należy jednak zaznaczyć, że podanie pozajelitowe gentamycyny w dawce 40 mg/kg masy ciała przez okres 14 dni skutkowało rozwojem działania oto- i nefrotoksycznego.⁴

Działanie kancerogenne

Dotychczasowe badania nie dostarczyły dowodów wskazujących na kancerogenne działanie zarówno betametazonu, jak i gentamycyny.⁵

Działanie mutagenne i teratogenne

Dane przedkliniczne nie wykazały potencjału mutagennego betametazonu dipropionianu ani gentamycyny.⁶ Jednakże w zakresie teratogenności, badania na zwierzętach dostarczyły istotnych informacji:

• Kortykosteroidy działające ogólnoustrojowo wykazywały potencjał teratogenny u zwierząt laboratoryjnych nawet w stosunkowo małych dawkach.⁷
• Silnie działające kortykosteroidy, do których zalicza się betametazonu dipropionian, wykazywały działanie teratogenne również po aplikacji na skórę zwierząt laboratoryjnych.⁸
• W badaniach na zajęcach, betametazonu dipropionian stosowany w dawce od 0,05 mg/kg masy ciała wykazywał działanie teratogenne. Ta dawka jest 26-krotnie większa od dawki stosowanej miejscowo u ludzi.⁹
• Do zaobserwowanych nieprawidłowości rozwojowych u zarodków należały: przepukliny pępkowe, przepukliny mózgowe oraz rozszczepienie podniebienia.¹⁰

W odniesieniu do gentamycyny, pomimo że niektóre antybiotyki aminoglikozydowe mogą powodować uszkodzenia płodu, badania na szczurach i królikach nie wykazały teratogennego działania tej substancji.¹¹ Istotnym jest jednak fakt, że gentamycyna przenika przez barierę łożyskową i osiąga w surowicy płodu stężenie zbliżone do stężenia u matki.¹²