Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Baclofen Polpharma 10 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Baclofen Polpharma

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa stosowania baklofenu obejmują ocenę toksyczności ostrej oraz przewlekłej, które dostarczają istotnych informacji o profilu bezpieczeństwa substancji czynnej przed wprowadzeniem jej do badań klinicznych z udziałem ludzi.¹

Toksyczność po podaniu jednorazowym (toksyczność ostra)

Ocenę toksyczności ostrej po podaniu doustnym przeprowadzono na modelach zwierzęcych – myszach i szczurach (samice). W badaniach tych obserwowano charakterystyczne objawy toksycznego działania baklofenu, które obejmowały przede wszystkim zwiotczenie mięśni oraz zanik reaktywności na bodźce zewnętrzne. Zgony obserwowanych zwierząt następowały stosunkowo szybko, w przedziale czasowym od 2 do 3 godzin po doustnym podaniu leku.²

Wyznaczona w badaniach wartość LD50 (dawka śmiertelna dla 50% badanej populacji) dla baklofenu podawanego doustnie wynosiła:

• 251 mg/kg masy ciała dla samic szczurów – relatywnie wysoka wartość wskazująca na umiarkowaną toksyczność ostrą w tym gatunku³
• 130 mg/kg masy ciała dla samic myszy – niższa wartość w porównaniu do szczurów, co sugeruje większą wrażliwość myszy na toksyczne działanie baklofenu⁴

Toksyczność po podaniu wielokrotnym (toksyczność przewlekła)

Badania toksyczności przewlekłej przeprowadzono na różnych modelach zwierzęcych z zastosowaniem różnych dawek baklofenu. Oceniano wpływ wielokrotnego podawania leku na organizm, ze szczególnym uwzględnieniem przyrostu masy ciała, zmian w narządach wewnętrznych oraz koordynacji ruchowej.⁵

W badaniach na szczurach, baklofen podawany doustnie przez okres 6 tygodni w dawkach 12,5 mg/kg i 25,1 mg/kg masy ciała powodował:

• Hamowanie przyrostu masy ciała – efekt zależny od dawki⁶
• Spadek masy narządów wewnętrznych, szczególnie wątroby i nerek⁷

Znaczącym jest fakt, że pomimo obserwowanych zmian w masie narządów, szczegółowe badania histopatologiczne nie wykazały zmian patomorfologicznych w kluczowych narządach wewnętrznych, takich jak wątroba, serce, nerki i płuca. Sugeruje to, że obserwowane zmiany w masie narządów mogły mieć charakter adaptacyjny, a nie destrukcyjny.⁸

U myszy, baklofen podawany doustnie w dawkach 6,5 mg/kg i 13 mg/kg masy ciała, wykazywał działanie hamujące na układ nerwowy, co objawiało się zmniejszoną koordynacją ruchową. Efekt ten jest zgodny z farmakologicznym działaniem baklofenu jako miorelaksantu centralnego.⁹

Zaprezentowane powyżej przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania baklofenu wskazują na akceptowalny profil bezpieczeństwa substancji, z oczekiwanymi efektami farmakologicznymi w zakresie działania na układ mięśniowy i nerwowy. Należy jednak podkreślić, że obserwowane w badaniach przedklinicznych efekty występowały przy stosunkowo wysokich dawkach w porównaniu do dawek terapeutycznych stosowanych u ludzi.¹⁰