Właściwości farmakokinetyczne amlodypiny

Amlodypina jest substancją czynną produktu leczniczego Amlozek, dostępnego w postaci tabletek zawierających 5 mg lub 10 mg amlodypiny w postaci amlodypiny bezylanu. Właściwości farmakokinetyczne tego leku charakteryzują się specyficznym profilem wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji, które zostały dokładnie zbadane w różnych grupach pacjentów.¹

Wchłanianie i biodostępność

Amlodypina charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym w dawkach terapeutycznych. Maksymalne stężenie substancji czynnej w surowicy krwi obserwuje się po 6-12 godzinach od momentu przyjęcia leku. Całkowita biodostępność amlodypiny została oszacowana na poziomie 64-80%, co świadczy o dobrym wchłanianiu substancji z przewodu pokarmowego.²

Istotnym aspektem jest fakt, że biodostępność amlodypiny nie ulega zmianie pod wpływem pokarmu, co pozwala na elastyczne przyjmowanie leku względem posiłków.³

Dystrybucja i wiązanie z białkami

Po wchłonięciu amlodypina ulega dystrybucji w organizmie, osiągając objętość dystrybucji wynoszącą około 21 l/kg. Badania in vitro wykazały, że substancja ta charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami surowicy – około 97,5%, co może mieć wpływ na interakcje z innymi lekami silnie wiążącymi się z białkami.⁴

Metabolizm i eliminacja

Amlodypina charakteryzuje się długim okresem półtrwania w końcowej fazie eliminacji, wynoszącym 35-50 godzin, co umożliwia wygodne dawkowanie raz na dobę. Lek podlega procesowi metabolizmu wątrobowego, w wyniku którego powstają nieczynne metabolity.⁵

Eliminacja amlodypiny i jej metabolitów odbywa się głównie przez nerki. Około 10% substancji czynnej jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej, natomiast około 60% metabolitów jest eliminowanych tą samą drogą.⁶

Parametry farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby są ograniczone. U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się zmniejszony klirens amlodypiny, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania leku oraz zwiększenia wartości AUC (pola pod krzywą stężenia leku w czasie) o około 40-60%. Te zmiany w parametrach farmakokinetycznych należy uwzględnić przy ustalaniu dawkowania u pacjentów z chorobami wątroby.⁷

Pacjenci w podeszłym wieku

Badania farmakokinetyczne wykazały, że u osób w podeszłym wieku maksymalne stężenie amlodypiny w surowicy pojawia się po takim samym czasie jak u młodszych pacjentów. Jednak u pacjentów w starszym wieku obserwuje się tendencję do zmniejszania się klirensu amlodypiny, co skutkuje:⁸

• Zwiększeniem pola pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC)
• Przedłużeniem okresu półtrwania eliminacji

U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, szczególnie w podeszłym wieku, obserwuje się zwiększenie pola pod krzywą stężenia leku w czasie oraz wydłużenie okresu półtrwania w fazie eliminacji, proporcjonalnie do wieku pacjenta.⁹

Dzieci i młodzież

Przeprowadzono szczegółowe badanie farmakokinetyczne w populacji 74 dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 12 miesięcy do 17 lat. Badana grupa obejmowała 34 pacjentów w wieku 6-12 lat oraz 28 pacjentów w wieku 13-17 lat, którzy otrzymywali amlodypinę w dawkach od 1,25 do 20 mg, podawaną raz lub dwa razy na dobę.¹⁰

Badania wykazały różnice w klirensie doustnym (CL/F) w zależności od wieku i płci pacjentów pediatrycznych:

W badaniach tych zaobserwowano znaczną zmienność osobniczą w narażeniu na działanie amlodypiny. Należy podkreślić, że dane dotyczące farmakokinetyki u dzieci poniżej 6 roku życia są bardzo ograniczone.¹¹