Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Dla produktu leczniczego Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods nie przeprowadzono oficjalnych badań dotyczących interakcji z innymi produktami leczniczymi. Poniżej przedstawiono informacje o interakcjach znanych dla poszczególnych substancji czynnych wchodzących w skład tego leku. Należy podkreślić, że preparat Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods może nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe innych leków obniżających ciśnienie tętnicze krwi. Z tego powodu jednoczesne stosowanie z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi nie jest zalecane.¹

Interakcje związane z poszczególnymi składnikami preparatu

Interakcje wymagające szczególnej uwagi

Lit – Podczas jednoczesnego stosowania litu z inhibitorami ACE, antagonistami receptora angiotensyny II (w tym walsartanu) oraz tiazydami obserwowano odwracalne zwiększenie stężenia litu w surowicy i jego toksyczności. Ponieważ hydrochlorotiazyd zmniejsza klirens nerkowy litu, stosowanie preparatu Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods może zwiększać ryzyko toksyczności litu. Z tego względu podczas jednoczesnego stosowania tych leków zaleca się staranne monitorowanie stężenia litu w surowicy.²

Produkty wpływające na stężenie potasu – Jeżeli konieczne jest zastosowanie produktu leczniczego wpływającego na stężenie potasu w skojarzeniu z walsartanem, zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu. Dotyczy to leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu, substytutów soli zawierających potas i innych substancji, które mogą zwiększać stężenie potasu w surowicy.³

Grejpfrut lub sok grejpfrutowy – Nie zaleca się przyjmowania amlodypiny z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym, ponieważ u niektórych pacjentów może dojść do zwiększenia biodostępności amlodypiny, czego skutkiem jest nasilone działanie hipotensyjne.⁴

Interakcje związane z amlodypiną

Inhibitory CYP3A4 – Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (takimi jak ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze, makrolidy jak erytromycyna, klarytromycyna, werapamil lub diltiazem) może prowadzić do znacznego zwiększenia ekspozycji na amlodypinę. Znaczenie kliniczne tych zmian farmakokinetycznych może być bardziej widoczne u pacjentów w podeszłym wieku. W takiej sytuacji może być konieczne monitorowanie stanu klinicznego oraz dostosowanie dawki.⁵

Induktory CYP3A4 – Stosowanie amlodypiny jednocześnie ze znanymi induktorami CYP3A4 (takimi jak leki przeciwdrgawkowe: karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, fosfenytoina, prymidon; a także ryfampicyna, ziele dziurawca zwyczajnego) może zmieniać jej stężenie w osoczu. Dlatego zarówno podczas stosowania amlodypiny z induktorami CYP3A4, jak i po jego zakończeniu, należy kontrolować ciśnienie krwi i rozważyć konieczność modyfikacji dawki. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu silnych induktorów CYP3A4, takich jak ryfampicyna czy ziele dziurawca.⁶

Symwastatyna – Jednoczesne stosowanie wielokrotnych dawek amlodypiny 10 mg z symwastatyną 80 mg powodowało zwiększenie ekspozycji na symwastatynę o 77% w porównaniu z symwastatyną stosowaną w monoterapii. U pacjentów przyjmujących amlodypinę zaleca się zmniejszenie dawki symwastatyny do 20 mg na dobę.⁷

Dantrolen (wlew) – U zwierząt po podaniu werapamilu i dożylnie dantrolenu obserwowano prowadzące do śmierci migotanie komór i zapaść krążeniową powiązaną z hiperkaliemią. Ze względu na ryzyko hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego podawania antagonistów kanału wapniowego, takich jak amlodypina, u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą oraz podczas leczenia hipertermii złośliwej.⁸

Interakcje związane z walsartanem i hydrochlorotiazydem

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) – Niesteroidowe leki przeciwzapalne, w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2 (inhibitory COX-2), kwas acetylosalicylowy w dużych dawkach (>3 g/dobę) oraz nieselektywne NLPZ mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe zarówno antagonistów angiotensyny II, jak i hydrochlorotiazydu stosowanych jednocześnie. Ponadto, jednoczesne stosowanie produktu Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods i NLPZ może prowadzić do pogorszenia czynności nerek i zwiększenia stężenia potasu w surowicy. Dlatego zaleca się monitorowanie czynności nerek na początku leczenia, jak również odpowiednie nawodnienie pacjenta.⁹

Inhibitory białek wychwytujących i białek wypierających – Wyniki badań in vitro wskazują, że walsartan jest substratem transportera wychwytu wątrobowego OATP1B1/OATP1B3 i transportera wydzielania wątrobowego MRP2. Kliniczne znaczenie tego odkrycia jest nieznane. Jednoczesne podawanie inhibitorów transportera wychwytu (np. ryfampicyny, cyklosporyny) lub transportera wydzielania (np. rytonawiru) może zwiększać ekspozycję ustrojową na walsartan.¹⁰

Interakcje związane z hydrochlorotiazydem

Alkohol, barbiturany i leki opioidowe – Stosowanie tiazydowych leków moczopędnych równocześnie z substancjami, które również wywierają działanie obniżające ciśnienie krwi (np. poprzez zmniejszenie aktywności sympatykomimetycznej ośrodkowego układu nerwowego lub poprzez bezpośrednie rozszerzenie naczyń) może nasilać niedociśnienie ortostatyczne.¹¹

Amantadyna – Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych amantadyny.¹²

Leki przeciwcholinergiczne – Dostępność biologiczna tiazydowych leków moczopędnych może się zwiększyć pod wpływem leków przeciwcholinergicznych (np. atropina, biperyden), najprawdopodobniej w wyniku spowolnienia perystaltyki przewodu pokarmowego i opóźnienia opróżniania żołądka. Odwrotnie, substancje prokinetyczne, takie jak cyzapryd, mogą zmniejszać dostępność biologiczną leków moczopędnych z grupy tiazydów.¹³

Leki przeciwcukrzycowe – Tiazydy mogą zmieniać tolerancję glukozy. Może zajść konieczność dostosowania dawki produktów leczniczych o działaniu przeciwcukrzycowym, w tym insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych. Należy zachować ostrożność podając metforminę ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej wywołanej przez ewentualną czynnościową niewydolność nerek, związaną ze stosowaniem hydrochlorotiazydu.¹⁴

Leki beta-adrenolityczne i diazoksyd – Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu, z lekami beta-adrenolitycznymi może zwiększać ryzyko hiperglikemii. Tiazydowe leki moczopędne, w tym hydrochlorotiazyd, mogą nasilać działanie diazoksydu.¹⁵

Cyklosporyna – Jednoczesne leczenie cyklosporyną może zwiększyć ryzyko hiperurykemii i powikłań typu dny.¹⁶

Leki cytotoksyczne – Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zmniejszać wydalanie leków cytotoksycznych (np. cyklofosfamidu i metotreksatu) przez nerki i nasilać ich działanie supresyjne na szpik kostny.¹⁷

Glikozydy naparstnicy – Hipokaliemia lub hipomagnezemia wywołana przez tiazydowe leki moczopędne może sprzyjać wystąpieniu zaburzeń rytmu serca spowodowanych stosowaniem glikozydów naparstnicy.¹⁸

Jodowe środki kontrastujące – U pacjentów z odwodnieniem wywołanym lekami moczopędnymi istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza po podaniu dużych dawek produktów zawierających jod. Przed podaniem tych leków pacjenta należy ponownie nawodnić.¹⁹

Inne leki przeciwnadciśnieniowe – Tiazydowe leki moczopędne nasilają działanie hipotensyjne innych leków przeciwnadciśnieniowych (np. guanetydyny, metylodopy, leków beta-adrenolitycznych, leków rozszerzających naczynia, leków blokujących kanały wapniowe, inhibitorów konwertazy angiotensyny, leków blokujących receptory angiotensyny i bezpośrednich inhibitorów reniny).²⁰

Aminy presyjne – Hydrochlorotiazyd może osłabiać odpowiedź na aminy presyjne, takie jak noradrenalina i adrenalina. Znaczenie kliniczne tego działania jest wątpliwe i nie jest wystarczające do wykluczenia ich stosowania.²¹

Witamina D i sole wapnia – Podawanie tiazydowych leków moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu, z witaminą D lub solami wapnia może nasilić zwiększenie stężenia wapnia w surowicy. Równoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych może prowadzić do wystąpienia hiperkalcemii u pacjentów z czynnikami predysponującymi do jej wystąpienia (np. nadczynnością przytarczyc, guzami o charakterze nowotworowym lub stanami zależnymi od witaminy D) poprzez zwiększenie zwrotnego wchłaniania wapnia w kanalikach nerkowych.²²

Podwójna blokada układu RAA

Dane z badań klinicznych wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) w wyniku jednoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, leków z grupy ARB lub aliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak: niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w monoterapii.²³

Interakcje z alkoholem

Alkohol w połączeniu z hydrochlorotiazydem (składnikiem produktu Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods) może nasilać działanie hipotensyjne, prowadząc do zwiększonego ryzyka niedociśnienia ortostatycznego. Dzieje się tak, ponieważ zarówno alkohol, jak i hydrochlorotiazyd mogą wywierać działanie obniżające ciśnienie krwi, a ich jednoczesne stosowanie potęguje ten efekt.

Dodatkowo, spożywanie alkoholu może nasilać działanie moczopędne hydrochlorotiazydu, prowadząc do zwiększonego odwodnienia organizmu i zaburzenia równowagi elektrolitowej. Może to skutkować zwiększonym ryzykiem hipokaliemii oraz hiponatremii, co z kolei może prowadzić do poważnych zaburzeń rytmu serca, szczególnie u pacjentów stosujących glikozydy naparstnicy.

Należy szczególnie odradzać łączenie alkoholu z produktem Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods pacjentom ze współistniejącymi schorzeniami wątroby, ponieważ zarówno amlodypina jak i alkohol są metabolizowane w wątrobie, co może prowadzić do zwiększonego obciążenia tego narządu.

W związku z powyższym, zaleca się unikanie lub znaczne ograniczenie spożycia alkoholu podczas terapii preparatem Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods.²⁴

Tabela interakcji z produktem Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods