Wskazania do stosowania
Alventa 75 mg

Alventa, zawierająca chlorowodorek wenlafaksyny w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, jest wskazana w leczeniu epizodów dużej depresji oraz zaburzeń lękowych, takich jak uogólnione zaburzenia lękowe (GAD), fobia społeczna i lęk napadowy z lub bez agorafobii. Dostępna w dawkach 37,5 mg, 75 mg i 150 mg, umożliwia indywidualizację terapii, a jej forma o przedłużonym uwalnianiu zapewnia stabilne stężenie leku przy podawaniu raz na dobę. Alventa wykazuje działanie serotoninergiczno-noradrenergiczne (SNRI), co przekłada się na skuteczność w łagodzeniu objawów depresyjnych o różnym nasileniu oraz zapobieganiu nawrotom epizodów dużej depresji. Warto zwrócić uwagę na zawartość sacharozy w kapsułkach (od 32,5 mg do 130 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją cukrów lub cukrzycą.

Wskazania do stosowania leku Alventa

Alventa (chlorowodorek wenlafaksyny) w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu jest lekiem stosowanym w leczeniu zaburzeń o podłożu depresyjnym oraz lękowym. Dostępny w trzech dawkach (37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg), umożliwia dopasowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta.1

Leczenie dużej depresji

Podstawowym wskazaniem do zastosowania leku Alventa jest terapia epizodów dużej depresji. Lek może być przepisany pacjentom, u których rozpoznano klinicznie istotne objawy depresyjne wymagające farmakoterapii. Wenlafaksyna, jako substancja czynna o działaniu serotoninergiczno-noradrenergicznym (SNRI), jest skuteczna w łagodzeniu objawów depresyjnych o różnym nasileniu.2

Co istotne, Alventa jest również rekomendowana w zapobieganiu nawrotom epizodów dużej depresji, co czyni ją wartościowym narzędziem w długoterminowej terapii podtrzymującej u pacjentów z nawracającymi zaburzeniami depresyjnymi.3

Leczenie zaburzeń lękowych

Poza działaniem przeciwdepresyjnym, Alventa wykazuje również skuteczność w terapii różnych postaci zaburzeń lękowych:

  • Uogólnione zaburzenia lękowe (GAD) – charakteryzujące się przewlekłym, nadmiernym lękiem i zamartwianiem się, nieproporcjonalnym do rzeczywistych okoliczności, któremu towarzyszą objawy somatyczne związane z nadmiernym pobudzeniem układu autonomicznego.4
  • Fobia społeczna – przejawiająca się silnym lękiem przed sytuacjami społecznymi, w których pacjent jest narażony na ocenę ze strony innych ludzi, co prowadzi do unikania takich sytuacji lub doświadczania ich z wyraźnym dyskomfortem.5
  • Lęk napadowy – z lub bez towarzyszącej agorafobii, charakteryzujący się nawracającymi, nieoczekiwanymi atakami paniki z towarzyszącymi objawami fizycznymi (kołatanie serca, duszność, zawroty głowy) oraz obawą przed kolejnymi napadami.6

Dostępne dawki i cechy preparatu

Alventa jest dostępna w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu w trzech dawkach, co umożliwia indywidualizację terapii:

Dawka Wygląd kapsułki Zawartość sacharozy
37,5 mg Brązoworóżowe i białe (korpus: biały, wieczko: brązoworóżowe) 32,5 mg
75 mg Jasnoróżowe 65 mg
150 mg Pomarańczowobrązowe 130 mg

Wszystkie kapsułki zawierają białe do prawie białych peletki z substancją czynną – chlorowodorkiem wenlafaksyny. Forma o przedłużonym uwalnianiu zapewnia stopniowe uwalnianie substancji czynnej, co pozwala na utrzymanie stabilnego stężenia leku w organizmie przy podawaniu raz na dobę.7

Należy zwrócić uwagę na zawartość sacharozy w preparacie, co ma znaczenie u pacjentów z nietolerancją cukrów lub cukrzycą.8

Kiedy zalecić pacjentowi Alventę

Alventę należy przepisać pacjentom, gdy:

  1. Zdiagnozowano klinicznie istotny epizod dużej depresji wymagający farmakoterapii
  2. Pacjent wymaga leczenia podtrzymującego w celu zapobiegania nawrotom depresji
  3. Stwierdzono obecność uogólnionych zaburzeń lękowych o nasileniu wymagającym leczenia farmakologicznego
  4. Objawy fobii społecznej istotnie wpływają na funkcjonowanie pacjenta
  5. Występują ataki paniki (z agorafobią lub bez), które znacząco obniżają jakość życia pacjenta

Wybór konkretnej dawki powinien być dopasowany do nasilenia objawów, wcześniejszych doświadczeń pacjenta z lekami przeciwdepresyjnymi oraz współistniejących chorób. Zwykle terapię rozpoczyna się od niższych dawek (37,5 mg), które można stopniowo zwiększać w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leku.9

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl