Właściwości farmakokinetyczne
Adalift 2,5 mg

Właściwości farmakokinetyczne tadalafilu

Tadalafil, substancja czynna leku Adalift (2,5 mg, tabletki powlekane), charakteryzuje się określonym profilem farmakokinetycznym obejmującym procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę właściwości farmakokinetycznych leku z uwzględnieniem różnic w poszczególnych populacjach pacjentów.¹

Wchłanianie

Tadalafil charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) jest osiągane średnio po 2 godzinach od przyjęcia preparatu. Należy zaznaczyć, że bezwzględna dostępność biologiczna tadalafilu po podaniu doustnym nie została jednoznacznie określona.²

Istotnym aspektem farmakokinetyki tadalafilu jest brak wpływu pokarmu na szybkość i stopień wchłaniania substancji czynnej. Dzięki temu Adalift może być przyjmowany niezależnie od posiłków, co zwiększa wygodę stosowania. Również pora przyjmowania leku (rano czy wieczorem) nie wykazuje klinicznie istotnego wpływu na parametry wchłaniania.³

Dystrybucja

Dystrybucja tadalafilu w organizmie jest rozległa, o czym świadczy średnia objętość dystrybucji wynosząca około 63 litrów. Wartość ta wskazuje na znaczące rozmieszczanie substancji czynnej w tkankach. W stężeniach terapeutycznych tadalafil wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza – aż 94% substancji pozostaje związane.⁴

Warto podkreślić, że u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek stopień wiązania tadalafilu z białkami osocza nie ulega zmianie. Bardzo niewielka ilość podanej dawki leku (mniej niż 0,0005%) pojawia się w nasieniu zdrowych osób, co ma znaczenie w ocenie bezpieczeństwa stosowania leku.⁵

Metabolizm

Tadalafil podlega procesom metabolicznym głównie za pośrednictwem izoenzymu CYP3A4 cytochromu P450. Głównym metabolitem wykrywanym w krwioobiegu jest glukuronian metylokatecholu. Metabolit ten charakteryzuje się znacząco mniejszą aktywnością farmakologiczną – działa co najmniej 13 000 razy słabiej na fosfodiesterazę typu 5 (PDE5) w porównaniu do związku macierzystego. W związku z powyższym, przy stężeniach obserwowanych w warunkach klinicznych, metabolit ten uznawany jest za nieaktywny farmakologicznie.⁶

Wydalanie

Procesy eliminacji tadalafilu u zdrowych osób charakteryzują się średnim klirensem wynoszącym 2,5 l/godzinę po podaniu doustnym. Średni okres półtrwania substancji czynnej wynosi 17,5 godziny, co przekłada się na długotrwały efekt terapeutyczny. Tadalafil jest wydalany z organizmu głównie w postaci nieaktywnych metabolitów, przy czym dominującą drogą eliminacji jest wydalanie z kałem (około 61% dawki), natomiast mniejsza część (około 36% dawki) jest eliminowana z moczem.⁷

Liniowość farmakokinetyki

Farmakokinetyka tadalafilu u zdrowych osób wykazuje cechy liniowości względem dawki i czasu. W zakresie dawek terapeutycznych od 2,5 do 20 mg, ekspozycja organizmu na lek (wyrażona jako AUC – pole pod krzywą stężenia w funkcji czasu) zwiększa się proporcjonalnie do zastosowanej dawki. Stan stacjonarny tadalafilu w osoczu jest osiągany w ciągu 5 dni stosowania leku w schemacie raz na dobę.⁸

Istotnym z klinicznego punktu widzenia jest fakt, że farmakokinetyka określona w ujęciu populacyjnym u pacjentów z zaburzeniami erekcji jest podobna do farmakokinetyki u osób bez takich zaburzeń, co potwierdza uniwersalność profilu farmakokinetycznego leku.⁹

Farmakokinetyka w szczególnych populacjach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U osób w podeszłym wieku (65 lat lub starszych) obserwuje się zmniejszenie klirensu tadalafilu po podaniu doustnym w porównaniu do młodszych dorosłych (19-45 lat). Skutkuje to zwiększeniem ekspozycji organizmu na lek (AUC) o około 25%. Jednak ta różnica związana z wiekiem nie jest uznawana za istotną klinicznie, dlatego nie ma konieczności modyfikacji dawkowania tadalafilu u pacjentów w podeszłym wieku.¹⁰

Pacjenci z niewydolnością nerek

W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek parametry farmakokinetyczne tadalafilu ulegają istotnym zmianom. W badaniach klinicznych z zastosowaniem pojedynczej dawki tadalafilu (5-20 mg) stwierdzono, że ekspozycja na lek (AUC) u pacjentów z następującymi zaburzeniami czynności nerek:

• łagodnymi (klirens kreatyniny 51-80 ml/min)
• umiarkowanymi (klirens kreatyniny 31-50 ml/min)
• schyłkową niewydolnością nerek poddawanych hemodializie

była około dwukrotnie większa w porównaniu do osób z prawidłową funkcją nerek.¹¹

U pacjentów poddawanych hemodializie stężenie maksymalne tadalafilu (Cmax) było o 41% wyższe w porównaniu do osób zdrowych. Warto podkreślić, że zabieg hemodializy w nieistotnym stopniu wpływa na eliminację tadalafilu z organizmu.¹²

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Farmakokinetyka tadalafilu u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A i B w skali Child-Pugh) po podaniu dawki 10 mg jest porównywalna z parametrami obserwowanymi u osób z prawidłową funkcją wątroby. Ekspozycja na lek (AUC) nie wykazuje istotnych różnic w tych grupach pacjentów.¹³

Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tadalafilu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C w skali Child-Pugh) są ograniczone. Nie przeprowadzono również badań dotyczących farmakokinetyki tadalafilu stosowanego w schemacie raz na dobę u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Z tego względu, lekarz przepisujący Adalift powinien dokładnie ocenić indywidualny stosunek korzyści do ryzyka przed zaleceniem leku pacjentowi z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.¹⁴

Pacjenci z cukrzycą

U pacjentów chorych na cukrzycę ekspozycja na tadalafil (AUC) jest o około 19% mniejsza w porównaniu do osób zdrowych. Ta różnica w ekspozycji nie jest jednak na tyle znacząca, aby konieczna była modyfikacja dawkowania u pacjentów diabetologicznych.¹⁵