Właściwości farmakokinetyczne leku Abmetfina XR

Analizując właściwości farmakokinetyczne metforminy chlorowodorku zawartego w preparacie Abmetfina XR w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (500 mg), obserwuje się charakterystyczny profil wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji, który różni się od preparatów o natychmiastowym uwalnianiu.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym tabletek Abmetfina XR wchłanianie metforminy charakteryzuje się znacznie opóźnionym czasem do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmax) w porównaniu z tabletkami o natychmiastowym uwalnianiu. Tmax dla formy o przedłużonym uwalnianiu wynosi 7 godzin, podczas gdy dla tabletek o natychmiastowym uwalnianiu jedynie 2,5 godziny.²

W stanie stacjonarnym zarówno maksymalne stężenie w osoczu (Cmax), jak i pole pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) nie zwiększają się proporcjonalnie do podawanej dawki, co jest charakterystyczne również dla preparatów o natychmiastowym uwalnianiu.³

Wartość AUC po jednorazowym podaniu doustnym 2000 mg metforminy chlorowodorku w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu jest porównywalna do wartości obserwowanej po podaniu 1000 mg metforminy chlorowodorku w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu przyjmowanych dwa razy na dobę.⁴

Zmienność wewnątrzosobnicza parametrów farmakokinetycznych (Cmax i AUC) dla preparatu o przedłużonym uwalnianiu jest podobna do obserwowanej dla tabletek o natychmiastowym uwalnianiu.⁵

Wpływ pokarmu

Podawanie preparatu Abmetfina XR na czczo skutkuje zmniejszeniem AUC o około 30%, jednak nie wpływa na wartości Cmax ani Tmax.⁶ Z kolei obecność pokarmu nie ma wpływu na wchłanianie metforminy z preparatu o przedłużonym uwalnianiu.⁷

Przy wielokrotnym podawaniu metforminy chlorowodorku w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach do 2000 mg nie zaobserwowano kumulacji leku w organizmie.⁸

Dystrybucja

Metformina w niewielkim stopniu wiąże się z białkami osocza.⁹ Lek przenika do erytrocytów, które stanowią prawdopodobnie drugi kompartment dystrybucji.¹⁰ Maksymalne stężenie metforminy we krwi jest niższe niż w osoczu i występuje w zbliżonym czasie.¹¹

Średnia objętość dystrybucji (Vd) metforminy mieści się w zakresie od 63 do 276 litrów, co wskazuje na znaczny stopień dystrybucji leku w tkankach.¹²

Metabolizm

Metformina nie podlega biotransformacji w organizmie człowieka i jest wydalana z moczem w postaci niezmienionej. Dotychczasowe badania nie pozwoliły na identyfikację jakichkolwiek metabolitów metforminy u ludzi.¹³

Eliminacja

Metformina jest eliminowana głównie przez nerki. Klirens nerkowy metforminy przekracza 400 ml/min, co wskazuje, że lek jest wydalany zarówno w wyniku przesączania kłębuszkowego, jak i wydzielania kanalikowego.¹⁴

Po podaniu doustnym rzeczywisty okres półtrwania metforminy w końcowej fazie eliminacji wynosi około 6,5 godziny.¹⁵

Właściwości farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Niewydolność nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się zmniejszenie klirensu nerkowego metforminy, proporcjonalne do redukcji klirensu kreatyniny. Prowadzi to do wydłużenia okresu półtrwania leku i zwiększenia jego stężenia w osoczu.¹⁶

Dane dotyczące pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek są niewystarczające, co uniemożliwia wiarygodne oszacowanie ogólnoustrojowej ekspozycji na metforminę w tej grupie w porównaniu z osobami z prawidłową funkcją nerek. Dlatego dostosowanie dawki należy rozważyć na podstawie skuteczności klinicznej i/lub tolerancji pacjenta.¹⁷