najądrze
Najądrze (łac. epididymis) to długi, zwinięty przewód połączony z jądrem, stanowiący kluczowy element męskiego układu rozrodczego. Anatomicznie można w nim wyróżnić trzy części: głowę (caput epididymis), trzon (corpus epididymis) i ogon (cauda epididymis). Główną funkcją najądrza jest transport, dojrzewanie i przechowywanie plemników wytwarzanych w jądrach.
W najądrzach plemniki przechodzą proces dojrzewania, podczas którego uzyskują zdolność do ruchu i zapładniania komórki jajowej. Ten proces trwa około 12-14 dni. Ponadto najądrze stanowi rezerwuar dojrzałych plemników, które są przechowywane w jego ogonie przed ejakulacją.
Patologie najądrza obejmują stany zapalne (zapalenie najądrza), torbiele, nowotwory i wady rozwojowe. Zapalenie najądrza (epididymitis) jest najczęstszą chorobą tego narządu, zwykle spowodowaną infekcją bakteryjną, często współistniejącą z zapaleniem jądra (epididymo-orchitis). Diagnostyka schorzeń najądrza opiera się głównie na badaniu przedmiotowym, USG moszny oraz badaniach laboratoryjnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Zentiva 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu wykazały wielonarządowy wpływ leku przy klinicznie istotnych stężeniach w osoczu, obejmujący przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zanik tkanki limfoidalnej, zmniejszenie komórek szpiku), zewnątrzwydzielniczą część trzustki, ślinianki, stawy (zgrubienie płytki wzrostu), macicę (zanik błony śluzowej) oraz jajniki (zmniejszony wzrost pęcherzyków). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany w nerkach i przysadce. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu nie wykazał mutagenności ani klastogenności in vivo, choć in vitro stwierdzono poliploidię w ludzkich limfocytach. Badania rakotwórczości u myszy transgenicznych rasH2 i szczurów wykazały rozwój nowotworów przewodu pokarmowego (rak gruczołów Brunnera, rak żołądka i dwunastnicy) oraz guzów chromochłonnych przy dawkach ≥ 1 mg/kg mc./dobę, odpowiadających ekspozycji ≥ 0,9 do 7,8 razy większej niż u pacjentów stosujących zalecaną dawkę.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzykowa, błona śluzowa macicy, ciałko żółte, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoł krokowy, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, kanalik jądrowy, komórki mezangium, małpa, nadnercze, najądrze, odstęp QTc, opóźnione kostnienie, organogeneza, pęcherzyk nasienny, poliploidia, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, przysadka mózgowa, resorpcja zarodka, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, rozwój prenatalny i postnatalny, ślinianka, śródbłoniak złośliwy, sunitynib, szpik kostny, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ limfatyczny, wada rozwojowa szkieletu, węzeł chłonny, zagnieżdżenie zarodka