zrywanie tylnych zrostów tęczówki
Wskazanie

Zrywanie tylnych zrostów tęczówki to procedura okulistyczna wykonywana najczęściej w przypadku przewlekłych lub nawracających stanów zapalnych przedniego odcinka oka, które prowadzą do powstania zrostów między tęczówką a przednią torebką soczewki (tzw. synechiae posterior). Takie zrosty mogą powodować zaburzenia w prawidłowym przepływie cieczy wodnistej, co prowadzi do zwiększenia ciśnienia wewnątrzgałkowego, a w konsekwencji może skutkować jaskrą wtórną.

Procedura ta jest wskazana głównie w przypadkach zapalenia błony naczyniowej oka (zapalenia tęczówki i ciała rzęskowego), po urazach oka, czy w przebiegu chorób układowych z zajęciem narządu wzroku. Zrosty tylne tęczówki mogą także utrudniać prawidłowe rozszerzenie źrenicy, co jest istotne podczas badań okulistycznych oraz zabiegów chirurgicznych na oku.

W leczeniu farmakologicznym, które ma na celu zapobieganie tworzeniu się zrostów lub ich zrywanie, stosuje się przede wszystkim krople rozszerzające źrenicę (mydriaza) i przeciwzapalne. Najczęściej używane preparaty to: Tropicamid (Tropicamidum WZF), Cyklomydrin, Atropina WZF, czy Phenylephrine. W celu zmniejszenia stanu zapalnego i zapobiegania powstawaniu kolejnych zrostów stosuje się kortykosteroidy, takie jak Dexamethason (Dexafree, Dexapos), Lotemax, Maxitrol oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne jak Nevanac czy Yellox.

Jedną z największych trudności w leczeniu pacjentów z tylnymi zrostami tęczówki jest ryzyko nawrotów, szczególnie u osób z przewlekłymi zapaleniami błony naczyniowej. Ponadto, samo zrywanie zrostów może prowadzić do powikłań, takich jak krwawienie do komory przedniej oka, uszkodzenie soczewki czy pogłębienie stanu zapalnego. W przypadku długotrwałego stosowania leków rozszerzających źrenicę mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak fotofobia, nieostre widzenie czy zwiększone ryzyko jaskry zamkniętego kąta u predysponowanych pacjentów.

Często konieczne jest długotrwałe leczenie choroby podstawowej, która doprowadziła do powstania zrostów, co wymaga regularnych kontroli okulistycznych i dostosowywania terapii. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze, może być konieczne przeprowadzenie procedur laserowych lub interwencji chirurgicznej, zwłaszcza gdy zrosty powodują znaczne zaburzenia w gospodarce cieczy wodnistej oka.