zmniejszona odporność
Wskazanie

Zmniejszona odporność, nazywana także immunosupresją lub niedoborem odporności, to stan, w którym układ immunologiczny organizmu nie jest w stanie skutecznie zwalczać infekcji i chorób. Może ona wynikać z różnych przyczyn, takich jak choroby autoimmunologiczne, wrodzone defekty układu odpornościowego, leczenie immunosupresyjne po przeszczepach, chemioterapia, radioterapia, a także zakażenie wirusem HIV.

U pacjentów ze zmniejszoną odpornością częściej występują infekcje, które mogą mieć cięższy przebieg niż u osób z prawidłową funkcją układu immunologicznego. Szczególnie niebezpieczne są zakażenia oportunistyczne, czyli wywoływane przez patogeny, które zwykle nie powodują choroby u osób immunokompetentnych. Dodatkowo pacjenci ci mogą mieć osłabioną odpowiedź na szczepienia ochronne.

W leczeniu zmniejszonej odporności stosuje się różne preparaty, w zależności od przyczyny i rodzaju niedoboru. W Polsce dostępne są m.in. immunoglobuliny (Kiovig, Octagam, Privigen, Gammanorm), czynniki wzrostu kolonii granulocytów (Neupogen, Accofil, Grastofil), leki przeciwwirusowe (Valtrex, Heviran, Zovirax), a także leki przeciwgrzybicze (Diflucan, Flukonazol, Posaconazole). W przypadku niedoborów odporności związanych z infekcją HIV stosuje się terapię antyretrowirusową (np. Biktarvy, Genvoya, Triumeq).

Największym wyzwaniem w leczeniu pacjentów ze zmniejszoną odpornością jest równoważenie między kontrolą choroby podstawowej a ryzykiem ciężkich infekcji. Zbyt silna immunosupresja zwiększa ryzyko infekcji oportunistycznych, podczas gdy niewystarczająca może prowadzić do progresji choroby podstawowej. Dodatkowo, diagnostyka zakażeń u tych pacjentów może być utrudniona ze względu na nietypowy przebieg kliniczny i osłabioną odpowiedź zapalną. Istotnym problemem jest również narastająca oporność drobnoustrojów na antybiotyki, co znacząco ogranicza możliwości terapeutyczne.