zakażenie wirusem opryszczki pospolitej u noworodków
Wskazanie

Zakażenie wirusem opryszczki pospolitej (Herpes simplex virus, HSV) u noworodków to poważna infekcja, która może prowadzić do znacznej zachorowalności i śmiertelności. Najczęściej zakażenie następuje podczas porodu, gdy dziecko przechodzi przez kanał rodny matki zakażonej HSV, choć możliwe jest także zakażenie wewnątrzmaciczne (rzadko) lub po porodzie. Wyróżnia się trzy główne postaci: zakażenie skóry, oczu i jamy ustnej (SEM), zakażenie ośrodkowego układu nerwowego (OUN) oraz zakażenie rozsiane, obejmujące wiele narządów.

W leczeniu zakażeń HSV u noworodków stosuje się przede wszystkim acyklowir (Zovirax, Hernovir) w postaci dożylnej w dawce 60 mg/kg/dobę podzielonej na trzy dawki. Leczenie powinno trwać co najmniej 14 dni w przypadku zakażenia SEM i 21 dni przy zakażeniu OUN lub rozsianym. Po zakończeniu leczenia dożylnego często zaleca się terapię podtrzymującą acyklowirem doustnym (Heviran, Zovirax) przez 6 miesięcy, aby zapobiec nawrotom. W przypadku oporności na acyklowir alternatywą jest foskarnet (Foscavir) lub cidofovir.

Największe trudności w leczeniu zakażeń HSV u noworodków obejmują opóźnioną diagnozę, ponieważ objawy mogą być niespecyficzne i przypominać inne infekcje okresu noworodkowego. Powikłania neurologiczne, takie jak drgawki, opóźnienie rozwoju czy upośledzenie funkcji poznawczych, mogą wystąpić mimo odpowiedniego leczenia, szczególnie w przypadku zakażenia OUN. Kolejnym wyzwaniem jest zarządzanie dawkowaniem leków przeciwwirusowych u noworodków z niewydolnością nerek lub wątroby oraz monitorowanie potencjalnej toksyczności leczenia. Istotnym problemem jest również profilaktyka zakażeń HSV u kolejnych noworodków matek z aktywnym zakażeniem opryszczkowym.

W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia zakażenia HSV u noworodka konieczna jest natychmiastowa hospitalizacja na oddziale intensywnej terapii neonatologicznej, gdzie możliwe jest wdrożenie odpowiedniego leczenia i monitorowanie stanu klinicznego dziecka. Rokowanie zależy od postaci klinicznej zakażenia – najlepsze jest w przypadku zakażenia SEM (śmiertelność poniżej 1%), a najgorsze w zakażeniu rozsianym (śmiertelność mimo leczenia sięga 30%).