profilaktyka zakażenia wirusem opryszczki pospolitej
Wskazanie

Profilaktyka zakażenia wirusem opryszczki pospolitej (HSV, Herpes simplex virus) ma na celu zapobieganie występowaniu pierwotnych infekcji oraz nawrotów u osób wcześniej zakażonych. Wirus HSV typu 1 odpowiada głównie za opryszczkę wargową, natomiast HSV typu 2 najczęściej wywołuje opryszczkę narządów płciowych. Po pierwotnym zakażeniu wirus pozostaje w organizmie w formie latentnej w zwojach nerwowych i może ulegać reaktywacji w sprzyjających okolicznościach.

Profilaktyka farmakologiczna jest zalecana szczególnie u pacjentów z częstymi nawrotami (powyżej 6 epizodów rocznie), z ciężkim przebiegiem infekcji oraz u osób z obniżoną odpornością. W leczeniu profilaktycznym stosuje się leki przeciwwirusowe, które hamują namnażanie wirusa. Najczęściej wykorzystywane preparaty dostępne w Polsce to: Heviran, Acyklowir, Zovirax, Famvir (famcyklowir), Valtrex i Valacyclowir (walacyklowir). Leki te podawane są doustnie w mniejszych dawkach niż w leczeniu aktywnej infekcji, zazwyczaj przez okres od kilku miesięcy do roku, w zależności od częstości nawrotów.

Oprócz farmakoterapii, istotne znaczenie ma również profilaktyka niefarmakologiczna, obejmująca unikanie czynników wywołujących nawroty, takich jak: ekspozycja na silne promieniowanie UV, stres, przemęczenie, menstruacja, gorączka czy urazy mechaniczne. Ważne jest także unikanie bezpośredniego kontaktu z osobami z aktywną opryszczką oraz przestrzeganie zasad higieny, w tym niepodzielanie się przedmiotami osobistego użytku.

Największe trudności w profilaktyce zakażeń HSV związane są z przewlekłą naturą infekcji i niemożnością całkowitej eliminacji wirusa z organizmu. Długotrwała terapia profilaktyczna może prowadzić do rozwoju oporności wirusa na leki przeciwwirusowe, szczególnie u pacjentów immunoniekompetentnych. Problematyczne jest również ustalenie optymalnego czasu trwania profilaktyki oraz momentu jej zakończenia. Dodatkowym wyzwaniem pozostaje zapobieganie zakażeniom u pacjentów nieświadomych swojego statusu serologicznego, gdyż transmisja wirusa może nastąpić również w okresie bezobjawowego wydalania.