tępy uraz tkanek miękkich
Wskazanie

Tępy uraz tkanek miękkich to uszkodzenie skóry, mięśni, ścięgien, więzadeł lub tkanki podskórnej spowodowane uderzeniem, upadkiem lub zgnieceniem, bez przerwania ciągłości skóry. Charakteryzuje się obrzękiem, bólem, siniakami i ograniczeniem ruchomości w obszarze urazu. Najczęściej występuje w wyniku wypadków komunikacyjnych, upadków, uderzeń lub podczas aktywności sportowej.

W leczeniu tępych urazów tkanek miękkich stosuje się najczęściej postępowanie określane akronimem PRICE (Protekcja, Rest – odpoczynek, Ice – lód, Compression – ucisk, Elevation – uniesienie). W farmakoterapii bólu i stanu zapalnego po urazie stosuje się najczęściej niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) dostępne w Polsce, takie jak: Ibuprom, Nurofen, Voltaren (diklofenak), Ketonal (ketoprofen) czy Naproxen. W cięższych przypadkach mogą być stosowane preparaty tramadolu (Tramal, Poltram) lub preparaty złożone jak Tramadol + Paracetamol (Poltram Combo).

W przypadku rozległych urazów stosuje się także leki wspomagające gojenie tkanek i zmniejszające obrzęk, takie jak preparaty diosminy i hesperydyny (Diosmil, Diosminex, Dioxetin), a także enzymy proteolityczne wspomagające resorpcję krwiaków (Wobenzym). W terapii miejscowej wykorzystywane są preparaty zawierające heparynę (Lioton, Heparinum GSK) lub arnikę (Arnigel, Arnica Heel).

Największe trudności w leczeniu pacjentów z tępymi urazami tkanek miękkich dotyczą właściwej diagnostyki – oceny rozległości urazu oraz wykluczenia poważniejszych uszkodzeń (złamań, uszkodzeń narządów wewnętrznych). Wyzwaniem jest również odpowiednie dostosowanie intensywności leczenia przeciwbólowego, które nie powinno maskować objawów mogących świadczyć o powikłaniach. Istotnym problemem jest także ryzyko przewlekłych dolegliwości bólowych i ograniczeń funkcjonalnych, szczególnie przy nieodpowiednim leczeniu ostrej fazy urazu. Ważna jest właściwa rehabilitacja, która powinna być rozpoczęta w odpowiednim momencie – ani za wcześnie, ani za późno.