stan zwyrodnieniowy stawów
Wskazanie

Stan zwyrodnieniowy stawów (choroba zwyrodnieniowa stawów, osteoartroza) to przewlekła choroba charakteryzująca się postępującą degeneracją chrząstki stawowej, zmianami w kości podchrzęstnej oraz tworzeniem osteofitów. Występuje najczęściej w stawach kolanowych, biodrowych, kręgosłupa oraz drobnych stawach rąk. Główne objawy to ból, sztywność stawów (szczególnie poranna), ograniczenie ruchomości oraz trzeszczenia podczas ruchu.

Leczenie stanu zwyrodnieniowego stawów obejmuje przede wszystkim farmakoterapię przeciwbólową i przeciwzapalną. W Polsce stosuje się leki z grupy NLPZ, takie jak Diclac, Olfen, Voltaren (diklofenak), Ketonal (ketoprofen), Metafen, Nurofen (ibuprofen), a także Meloxiparc, Movalis (meloksykam) oraz Celebrex (celekoksyb). W terapii wykorzystuje się również paracetamol (Panadol, Apap) oraz tramadol (Poltram, Tramal) w przypadkach silniejszego bólu. Jako leki wspomagające stosuje się preparaty chondroprotektywne zawierające siarczan glukozaminy i siarczanu chondroityny (Arthryl, Arthrostop, Flexagen).

W zaawansowanych przypadkach wykorzystuje się iniekcje dostawowe kortykosteroidów (Diprophos, Depo-Medrol) lub kwasu hialuronowego (Synvisc, Hyalgan, Suplasyn). Przy braku poprawy po leczeniu zachowawczym rozważa się leczenie operacyjne, w tym artroskopię stawu lub endoprotezoplastykę.

Największe trudności w leczeniu stanu zwyrodnieniowego stawów obejmują niemożność całkowitego zatrzymania postępu choroby, ponieważ dostępne leki głównie łagodzą objawy, ale nie odwracają zmian zwyrodnieniowych. Problemem jest także długotrwałe stosowanie NLPZ, które niesie ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, układu sercowo-naczyniowego i nerek. Wyzwaniem pozostaje również indywidualizacja terapii, gdyż skuteczność poszczególnych leków może się znacznie różnić u poszczególnych pacjentów. Dodatkowo, u osób starszych z chorobami współistniejącymi, możliwości terapeutyczne są często ograniczone przez interakcje lekowe i przeciwwskazania.