stan zapalny po urazie tkanek miękkich
Wskazanie

Stan zapalny po urazie tkanek miękkich to zespół reakcji organizmu na uszkodzenie tkanek, takich jak mięśnie, ścięgna, więzadła czy powięzie. Występuje on najczęściej w wyniku urazów mechanicznych, jak stłuczenia, naciągnięcia, zwichnięcia czy naderwania. Charakteryzuje się klasycznymi objawami stanu zapalnego: bólem, obrzękiem, zaczerwienieniem, podwyższoną temperaturą tkanek oraz upośledzeniem funkcji.

W leczeniu stanu zapalnego po urazie tkanek miękkich stosuje się najczęściej niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), zarówno doustne jak i miejscowe. Wśród preparatów dostępnych w Polsce wyróżnić można: Ibuprom, Nurofen, Voltaren (diklofenak), Olfen, Diclac, Ketonal (ketoprofen), Dexak (deksketoprofen) czy Metaflex (naproksen). W przypadku silniejszych dolegliwości bólowych mogą być stosowane leki z grupy NLPZ w połączeniu z paracetamolem (Apap, Panadol) lub tramadolem (Tramal).

Istotnym elementem terapii są również preparaty miejscowe w postaci maści, żeli czy plastrów przeciwzapalnych, takie jak: Voltaren Max, Diclac Lipogel, Dip Rilif, Ketonal żel, Fastum czy Olfen. Wspomagająco stosuje się także leki rozluźniające mięśnie, np. Mydocalm (tolperyzon) czy Myolastan (tetrazepam), oraz preparaty enzymatyczne, jak Wobenzym czy Traumeel S.

Największe trudności w leczeniu stanu zapalnego po urazie tkanek miękkich obejmują przewlekanie się procesu zapalnego, ryzyko nawrotów przy zbyt wczesnym powrocie do aktywności oraz rozwój zespołów bólowych przewlekłych. Wyzwaniem jest również równoważenie potrzeby odpoczynku uszkodzonej tkanki z koniecznością wczesnej, ale stopniowej rehabilitacji, która zapobiega zrostom i włóknieniu. U pacjentów długotrwale przyjmujących NLPZ należy monitorować potencjalne działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, nerek czy układu sercowo-naczyniowego. Istotne jest również odpowiednie leczenie bólu, by nie dopuścić do jego chronifikacji i rozwoju centralnego uwrażliwienia na ból.