stan po resekcji trzustki
Wskazanie

Stan po resekcji trzustki to sytuacja kliniczna, w której pacjent przeszedł zabieg chirurgicznego usunięcia części lub całości trzustki. Resekcja trzustki może być wykonywana z różnych wskazań, najczęściej z powodu nowotworu trzustki (gruczolakorak trzustki), przewlekłego zapalenia trzustki, zmian torbielowatych lub urazów. Zakres resekcji zależy od lokalizacji i charakteru zmiany – może to być pankreatoduodenektomia (operacja Whipple’a), dystalna pankreatektomia, centralna resekcja trzustki lub całkowita pankreatektomia.

Pacjenci po resekcji trzustki wymagają kompleksowego podejścia terapeutycznego. W okresie pooperacyjnym stosuje się leczenie przeciwbólowe (Paracetamol, Metamizol, opioidy), profilaktykę przeciwzakrzepową (Clexane, Fraxiparine), antybiotykoterapię (Tazocin, Metronidazol) oraz inhibitory pompy protonowej (Controloc, Helicid). W przypadku występowania niewydolności zewnątrzwydzielniczej trzustki niezbędna jest suplementacja enzymów trzustkowych – w Polsce dostępne są preparaty takie jak Kreon, Lipancrea czy Pangrol.

Jednym z największych wyzwań w opiece nad pacjentem po resekcji trzustki jest leczenie zaburzeń metabolicznych. Częstym następstwem operacji jest cukrzyca (tzw. cukrzyca pankreatoprywa), wymagająca stosowania insulinoterapii (insuliny szybkodziałające jak NovoRapid, Humalog oraz długodziałające jak Lantus, Toujeo). Zaburzenia wchłaniania i niedożywienie to kolejne problemy, które mogą wymagać suplementacji diety preparatami wysokokalorycznymi (Nutridrink, Ensure) oraz witaminami rozpuszczalnymi w tłuszczach (A, D, E, K).

Trudności w leczeniu pacjentów po resekcji trzustki wynikają z wielokierunkowego wpływu tego narządu na metabolizm. Wyzwaniem jest utrzymanie prawidłowej glikemii, zwłaszcza przy współistniejącej niewydolności zewnątrzwydzielniczej, która utrudnia wchłanianie składników odżywczych i leków. Dodatkowo, ból przewlekły często towarzyszący temu stanowi wymaga złożonego podejścia farmakologicznego (Gabapentyna, Pregabalina, Tramadol). Istotnym problemem jest również monitorowanie pacjentów pod kątem nawrotu choroby podstawowej, szczególnie w przypadku chorych operowanych z powodu nowotworu.