przewlekły napięciowy ból głowy
Wskazanie

Przewlekły napięciowy ból głowy (PNBG) to najczęściej występujący typ bólu głowy, charakteryzujący się stałym, obustronnym uciskiem lub ściskaniem o natężeniu łagodnym do umiarkowanego. Zgodnie z kryteriami diagnostycznymi, ból występuje przez co najmniej 15 dni w miesiącu przez okres dłuższy niż 3 miesiące. W przeciwieństwie do migreny, PNBG rzadko towarzyszy nadwrażliwość na światło, dźwięki czy nudności, a aktywność fizyczna zwykle nie nasila dolegliwości.

W leczeniu przewlekłego napięciowego bólu głowy stosuje się leki przeciwbólowe, jak paracetamol (Panadol, Apap) oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne, np. ibuprofen (Ibuprom, Nurofen), naproksen (Aleve, Anapran) czy ketoprofen (Ketonal, Febrofen). W profilaktyce wykorzystuje się trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, głównie amitryptylinę (Amitriptylinum, Elavil), a także selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny jak fluoksetyna (Fluoxetin, Bioxetin) czy sertralina (Asertin, Stimuloton, Zoloft).

Największym wyzwaniem w leczeniu PNBG jest ryzyko rozwinięcia bólu głowy z nadużywania leków przeciwbólowych (polekowego bólu głowy), który powstaje przy zbyt częstym stosowaniu analgetyków. Trudność stanowi również wieloczynnikowa etiologia schorzenia, łącząca elementy napięcia mięśniowego, zaburzeń psychologicznych i centralnej sensytyzacji. Skuteczne leczenie wymaga kompleksowego podejścia obejmującego farmakoterapię, fizjoterapię (masaże, ćwiczenia rozluźniające), techniki relaksacyjne oraz psychoterapię ukierunkowaną na radzenie sobie ze stresem.

Istotnym elementem terapii jest edukacja pacjenta w zakresie czynników wyzwalających ból oraz modyfikacja stylu życia, w tym regularna aktywność fizyczna, odpowiednia ilość snu i prawidłowe nawodnienie. Niektórzy pacjenci odnoszą korzyści z akupunktury, biofeedbacku czy technik poznawczo-behawioralnych. Przy opornych przypadkach rozważa się zastosowanie toksyny botulinowej (Botox) lub nieinwazyjnych metod neuromodulacji.