poliradikuloneuropatia
Wskazanie

Poliradikuloneuropatia to schorzenie neurologiczne, które charakteryzuje się wieloogniskowym uszkodzeniem korzeni nerwowych i nerwów obwodowych. Najczęstszą postacią jest zespół Guillaina-Barrégo, będący ostrą autoimmunologiczną poliradikuloneuropatią demielinizacyjną. Choroba zazwyczaj rozwija się po przebytym zakażeniu (najczęściej Campylobacter jejuni, cytomegalowirus, wirus Epsteina-Barr) lub szczepieniu.

Objawy kliniczne obejmują symetryczne osłabienie mięśni rozpoczynające się od kończyn dolnych i postępujące w kierunku proksymalnym, parestezje, bóle neuropatyczne oraz zaburzenia autonomiczne. W ciężkich przypadkach może dojść do niewydolności oddechowej wymagającej wentylacji mechanicznej. Rozpoznanie opiera się na obrazie klinicznym, badaniu płynu mózgowo-rdzeniowego (rozszczepienie białkowo-komórkowe) oraz badaniach elektrofizjologicznych.

W leczeniu poliradikuloneuropatii stosuje się immunoterapię. Pierwszą linią leczenia są dożylne immunoglobuliny (Kiovig, Gammagard, Privigen, Octagam) lub plazmafereza. W przypadkach opornych można rozważyć leczenie kortykosteroidami (Solu-Medrol, Dexaven) lub lekami immunosupresyjnymi (Azathioprine, CellCept). Leczenie objawowe obejmuje rehabilitację oraz leki przeciwbólowe, np. gabapentynę (Gabapentin, Neurontin), pregabalinę (Lyrica) czy amitryptylinę (Amitriptylinum).

Największym wyzwaniem w leczeniu poliradikuloneuropatii jest zapobieganie powikłaniom związanym z unieruchomieniem, takim jak zakrzepica żył głębokich, odleżyny czy zapalenie płuc. Około 20-30% pacjentów wymaga wentylacji mechanicznej z powodu niewydolności oddechowej, co znacząco komplikuje leczenie. Problemem jest również opóźnione rozpoznanie choroby, gdyż wczesne wdrożenie immunoterapii (w ciągu 2 tygodni od wystąpienia objawów) daje najlepsze wyniki. U około 20% pacjentów występują trwałe deficyty neurologiczne mimo odpowiedniego leczenia, a u 3-5% chorych choroba może nawracać lub przejść w formę przewlekłą.