zapalanie wielonerwowe
Wskazanie

Zapalenie wielonerwowe (polineuropatia) to schorzenie neurologiczne charakteryzujące się uszkodzeniem wielu nerwów obwodowych jednocześnie. Prowadzi do zaburzeń czucia, osłabienia mięśni, bólu oraz dysfunkcji autonomicznych. Zapalenie wielonerwowe może mieć charakter ostry (jak w zespole Guillaina-Barrégo) lub przewlekły. Etiologia schorzenia jest zróżnicowana i obejmuje czynniki metaboliczne (cukrzyca), toksyczne (alkohol, metale ciężkie), infekcyjne (HIV, borelioza), autoimmunologiczne, paranowotworowe oraz genetyczne.

Diagnostyka zapalenia wielonerwowego opiera się na badaniu neurologicznym, badaniach elektrofizjologicznych (EMG, elektroneurografia), badaniach laboratoryjnych oraz czasem biopsji nerwu. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę podstawową, jeśli jest możliwa do zidentyfikowania. W przypadku polineuropatii autoimmunologicznych stosuje się immunoterapię, obejmującą dożylne immunoglobuliny (Kiovig, Privigen, Octagam), plazmaferezę oraz leki immunosupresyjne jak azatiopryna (Azathioprine VIS, Imuran), cyklofosfamid (Endoxan) czy metotreksat (Methotrexat-Ebewe, Trexan).

W kontroli bólu neuropatycznego, który często towarzyszy zapaleniu wielonerwowemu, stosuje się leki przeciwpadaczkowe jak pregabalina (Lyrica, Pregabalin EGIS), gabapentyna (Gabapentin Teva, Neurontin), czy leki przeciwdepresyjne – amitryptylinę (Amitriptylinum VP), duloksetynę (Cymbalta, Dulsevia). W przypadkach opornych na leczenie stosuje się również opioidy, np. tramadol (Tramal, Poltram) czy oksykodon (OxyContin, Oxydolor).

Najważniejsze trudności w leczeniu zapalenia wielonerwowego to identyfikacja przyczyny pierwotnej, która często pozostaje nieznana (polineuropatia idiopatyczna), oraz oporność na leczenie w przypadkach przewlekłych. Dodatkowo, regeneracja nerwów obwodowych przebiega powoli, a uszkodzenia mogą być nieodwracalne, co prowadzi do trwałego upośledzenia funkcji. Leczenie bólu neuropatycznego jest często wyzwaniem, gdyż nie zawsze odpowiada na standardową farmakoterapię. Istotne jest także zapobieganie powikłaniom, takim jak przykurcze, odleżyny czy infekcje wtórne u pacjentów unieruchomionych. Kompleksowe podejście wymaga współpracy neurologa, fizjoterapeuty, specjalisty leczenia bólu oraz często psychologa.