niedowład
Wskazanie
Niedowład to częściowe ograniczenie siły mięśniowej i/lub ruchomości w obrębie mięśni szkieletowych, będące efektem uszkodzenia układu nerwowego na różnych poziomach. W zależności od lokalizacji uszkodzenia, niedowład może dotyczyć jednej kończyny (monopareza), kończyn po jednej stronie ciała (hemipareza), kończyn dolnych (parapareza) lub wszystkich czterech kończyn (tetrapareza).
Przyczyny niedowładu są bardzo zróżnicowane i obejmują: udar mózgu (niedokrwienny lub krwotoczny), urazy czaszkowo-mózgowe, urazy rdzenia kręgowego, stwardnienie rozsiane, stwardnienie zanikowe boczne, polineuropatie, miopatie, guzy mózgu lub rdzenia kręgowego, a także schorzenia metaboliczne i infekcyjne układu nerwowego.
W leczeniu niedowładu stosuje się kompleksowe podejście, obejmujące farmakoterapię, rehabilitację oraz leczenie przyczynowe. Wśród leków stosowanych w terapii niedowładu można wymienić: leki zmniejszające spastyczność jak baklofen (Baclofen, Lioresal), tyzanidyna (Sirdalud), tolperyzon (Mydocalm), diazepam (Relanium), tetrazepam (Myolastan). W przypadku niedowładów spowodowanych stwardnieniem rozsianym stosuje się leki immunomodulujące jak interferon beta (Avonex, Rebif, Betaferon), octan glatirameru (Copaxone) czy fumaran dimetylu (Tecfidera).
Największym wyzwaniem w leczeniu pacjentów z niedowładem jest często towarzysząca spastyczność, która utrudnia rehabilitację i zwiększa ryzyko przykurczów. Leczenie farmakologiczne spastyczności ma swoje ograniczenia, ponieważ większość leków powoduje działania niepożądane, głównie senność i osłabienie siły mięśniowej. Innym problemem jest często nieodwracalny charakter uszkodzeń układu nerwowego, co sprawia, że w wielu przypadkach pełne przywrócenie funkcji nie jest możliwe, a terapia koncentruje się na adaptacji do istniejących deficytów i maksymalnym wykorzystaniu zachowanych funkcji.
Rehabilitacja stanowi podstawę leczenia niedowładu i powinna być rozpoczęta jak najwcześniej. Obejmuje ona fizjoterapię (ćwiczenia czynne, bierne, wspomagane, proprioceptywne torowanie nerwowo-mięśniowe), terapię zajęciową, a w razie potrzeby zaopatrzenie w sprzęt ortopedyczny i pomoce techniczne ułatwiające codzienne funkcjonowanie. W niektórych przypadkach stosuje się również metody inwazyjne jak ostrzykiwanie toksyną botulinową (Botox, Dysport) w celu zmniejszenia nasilenia spastyczności.
Lista leków z tym wskazaniem
-
Ipidacrine hydrochloride Grindeks – Roztwór do wstrzykiwań – 15 mg/ml
Jest to roztwór do wstrzykiwań zawierający ipidakrynę chlorowodorku w stężeniach 5 mg/mL lub 15 mg/mL. Stosowany jest u dorosłych w leczeniu chorób obwodowego układu nerwowego, takich jak zapalenia nerwów, polineuropatie oraz miastenia. Wskazany również przy porażeniach i niedowładach oraz organicznych uszkodzeniach ośrodkowego układu nerwowego z zaburzeniami ruchu podczas rekonwalescencji. Ponadto używany jest jako element kompleksowej terapii chorób demielinizacyjnych.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Ipidacrine hydrochloride Grindeks – Tabletki – 20 mg
Produkt zawiera 20 mg chlorowodorku ipidakryny w jednej tabletce oraz laktozę jednowodną jako substancję pomocniczą. Stosowany jest u dorosłych w leczeniu chorób obwodowego układu nerwowego, takich jak zapalenia nerwów, polineuropatie i miastenia. Może być także wykorzystywany w terapii porażeń, niedowładów oraz zaburzeń pamięci, w tym choroby Alzheimera. Dodatkowo, znajduje zastosowanie w leczeniu organicznych uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego oraz atonii jelit.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Ipidacrine hydrochloride Grindeks – Roztwór do wstrzykiwań – 5 mg/ml
Produkt leczniczy zawiera ipidakrynę chlorowodorku w stężeniu 5 mg lub 15 mg na 1 ml roztworu do wstrzykiwań. Jest to klarowna, bezbarwna ciecz przeznaczona do stosowania u dorosłych. Lek stosuje się w leczeniu chorób obwodowego układu nerwowego, porażeń opuszkowych, niedowładów oraz organicznych uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego z zaburzeniami ruchu. Dodatkowo, znajduje zastosowanie w terapii chorób demielinizacyjnych jako element zespołowego leczenia.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku