Leksykon wskazań

Wskazania, strona 121 z 169

• mieszana polineuropatia czuciowo-ruchowa

  Mieszana polineuropatia czuciowo-ruchowa to zaburzenie neurologiczne, w którym dochodzi do jednoczesnego uszkodzenia włókien nerwowych odpowiedzialnych za przewodzenie bodźców czuciowych i ruchowych. Pacjenci doświadczają zarówno objawów czuciowych (drętwienie, mrowienie, ból, zaburzenia czucia dotyku, temperatury i wibracji) jak i ruchowych (osłabienie mięśni, zanik mięśni, zaburzenia chodu).

• ciężka niewydolność serca

  Ciężka niewydolność serca to zaawansowane stadium choroby, w którym serce nie jest w stanie zapewnić wystarczającego przepływu krwi, aby zaspokoić metaboliczne potrzeby organizmu. Charakteryzuje się znacznym ograniczeniem wydolności fizycznej (klasa III-IV wg NYHA), nasilonymi objawami zastoju (duszność spoczynkowa, obrzęki obwodowe, zastój w krążeniu płucnym), niską frakcją wyrzutową lewej komory (najczęściej <35%) oraz częstymi zaostrzeniami wymagającymi hospitalizacji.

• nawrót wola tarczycy

  Nawrót wola tarczycy (ang. recurrent goiter) to ponowne powiększenie gruczołu tarczowego po wcześniejszym leczeniu. Do nawrotu może dojść zarówno po leczeniu zachowawczym, jak i po częściowej resekcji tarczycy (strumektomii subtotalnej). Nawroty występują u około 10-20% pacjentów w ciągu 10 lat po pierwotnym leczeniu, przy czym ryzyko wzrasta wraz z upływem czasu od pierwszej interwencji.

• ostry silny ból po urazie

  Ostry silny ból po urazie to wskazanie do pilnej interwencji terapeutycznej, często wymagające wdrożenia skojarzonego leczenia przeciwbólowego. Ból pourazowy występuje najczęściej w następstwie złamań, zwichnięć, stłuczeń, skręceń lub ran i jest związany z uszkodzeniem tkanek oraz aktywacją receptorów bólowych (nocyceptorów).

• ostry silny ból po operacji

  Ostry silny ból po operacji to powszechne zjawisko wymagające natychmiastowej interwencji terapeutycznej. Występuje najczęściej w pierwszych 24-72 godzinach po zabiegu chirurgicznym i stanowi naturalną reakcję organizmu na uraz tkanek. Intensywność bólu zależy od rozległości operacji, lokalizacji zabiegu oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta na ból.

• ostry silny ból

  Ostry silny ból to objaw, który wymaga szybkiej interwencji medycznej. Występuje nagle, ma duże nasilenie i często świadczy o poważnych procesach patologicznych w organizmie. Może towarzyszyć urazom, zawałowi mięśnia sercowego, kolce nerkowej, zapaleniu wyrostka robaczkowego czy ostremu zapaleniu trzustki. Każda taka sytuacja wymaga dokładnej diagnostyki, by ustalić przyczynę bólu i wdrożyć odpowiednie leczenie przyczynowe.

• przewlekły silny ból

  Przewlekły silny ból to stan, który utrzymuje się powyżej 3 miesięcy i znacząco wpływa na funkcjonowanie oraz jakość życia pacjenta. Występuje najczęściej w przebiegu chorób przewlekłych, takich jak nowotwory, choroby zwyrodnieniowe stawów, fibromialgia, neuropatie czy migrena. W odróżnieniu od bólu ostrego, który pełni funkcję ostrzegawczą, ból przewlekły traci tę funkcję i staje się niezależną jednostką chorobową wymagającą specjalistycznego podejścia.

• zastój kału w jelicie

  Zastój kału w jelicie (koprostaza) to stan patologiczny, w którym dochodzi do gromadzenia się mas kałowych w jelitach, głównie w jelicie grubym, co prowadzi do ich zalegania i utrudnionego wydalania. Najczęściej występuje u osób starszych, unieruchomionych, odwodnionych lub przyjmujących leki, które spowalniają perystaltykę jelit. Zastój kału może być także następstwem przewlekłych zaparć, niewystarczającej podaży błonnika w diecie lub unikania defekacji.

• zablokowanie jelita kamieniami kałowymi

  Zablokowanie jelita kamieniami kałowymi (kamicą kałową) to stan, w którym dochodzi do niedrożności jelit spowodowanej twardymi, zwapniałymi masami kałowymi. Występuje głównie u osób starszych, długotrwale unieruchomionych, pacjentów z przewlekłymi zaparciami, chorobami neurologicznymi (choroba Parkinsona, stwardnienie rozsiane) oraz przy zaburzeniach motoryki przewodu pokarmowego. Kamienie kałowe najczęściej tworzą się w okrężnicy esowatej i odbytnicy.

• uszkodzenie jamy ustnej

  Uszkodzenie jamy ustnej to stan, który może obejmować różnorodne zmiany patologiczne w obrębie błony śluzowej, dziąseł, języka i innych struktur jamy ustnej. Może być spowodowane urazami mechanicznymi, termicznymi, chemicznymi, działaniem promieniowania, a także jako skutek uboczny stosowania niektórych leków, w tym chemioterapeutyków. Uszkodzenia mogą przybierać formę nadżerek, owrzodzeń, zapaleń lub zmian zanikowych.

• nawrót epizodu manii w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej

  Nawrót epizodu manii w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej (ChAD) to stan, w którym u pacjenta, który wcześniej doświadczył co najmniej jednego epizodu maniakalnego, dochodzi do ponownego wystąpienia objawów manii. Epizod maniakalny charakteryzuje się podwyższonym, ekspansywnym lub drażliwym nastrojem, wzmożoną energią i aktywnością, przyśpieszonym tokiem myślenia, zmniejszoną potrzebą snu, zwiększoną pewnością siebie, często z elementami wielkościowymi, oraz podejmowaniem ryzykownych zachowań.

• silny ból wywołany rozległym urazem

  Silny ból wywołany rozległym urazem stanowi poważny problem kliniczny wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Występuje on w wyniku znacznych uszkodzeń tkanek, takich jak złamania wielomiejscowe, oparzenia, urazy wielonarządowe czy urazy powypadkowe. Charakteryzuje się dużym nasileniem, często przekraczającym 7 punktów w skali VAS, i może prowadzić do wstrząsu, zaburzeń hemodynamicznych oraz znacznego pogorszenia stanu ogólnego pacjenta.

• zatrucie bojowym środkiem trującym pochodnym związku fosforoorganicznego o działaniu paralityczno-drgawkowym

  Zatrucie bojowym środkiem trującym pochodnym związku fosforoorganicznego o działaniu paralityczno-drgawkowym to stan zagrożenia życia spowodowany ekspozycją na substancje takie jak sarin, soman, tabun czy VX. Związki te hamują aktywność acetylocholinesterazy, prowadząc do nagromadzenia acetylocholiny w synapsach, co wywołuje nadmierną stymulację układu cholinergicznego.

• osteoporoza związana z długotrwałym stosowaniem glikokortykosteroidów

  Osteoporoza związana z długotrwałym stosowaniem glikokortykosteroidów (GIO – Glucocorticoid-Induced Osteoporosis) to wtórna postać osteoporozy, będąca najczęstszym działaniem niepożądanym przewlekłej terapii glikokortykosteroidami. Rozwija się u około 30-50% pacjentów przyjmujących doustne GKS przez okres dłuższy niż 3 miesiące. GIO charakteryzuje się szybkim ubytkiem masy kostnej (głównie kości beleczkowej) w pierwszych 6-12 miesiącach leczenia, a następnie wolniejszym, ale ciągłym spadkiem gęstości mineralnej kości.

• umiarkowana sedacja przed zabiegiem leczniczym

  Umiarkowana sedacja przed zabiegiem leczniczym (zwana także sedacją świadomą) to stan obniżonej świadomości pacjenta wywołany farmakologicznie, w którym zachowane są odruchy ochronne, zdolność do samodzielnego oddychania oraz reagowania na polecenia słowne. Jest to powszechnie stosowana procedura przed wieloma zabiegami diagnostycznymi i leczniczymi, które mogą wywoływać dyskomfort, lęk lub ból u pacjenta.

• umiarkowana sedacja przed zabiegiem diagnostycznym

  Umiarkowana sedacja przed zabiegiem diagnostycznym to procedura medyczna mająca na celu wywołanie stanu uspokojenia, częściowego zniesienia bólu i amnezji przy zachowaniu świadomości pacjenta i odruchu oddechowego. Jest stosowana w przypadku zabiegów diagnostycznych, które mogą wywoływać dyskomfort, lęk lub ból, takich jak kolonoskopia, gastroskopia, bronchoskopia czy zabiegi radiologiczne.

• premedykacja przed podaniem znieczulenia

  Premedykacja przed podaniem znieczulenia to procedura farmakologiczna stosowana w celu przygotowania pacjenta do zabiegu operacyjnego. Jej głównym celem jest zmniejszenie lęku przedoperacyjnego, zapobieganie nudnościom i wymiotom, redukcja wydzielania śliny i kwasu żołądkowego, a także potencjalizacja działania leków znieczulających, co umożliwia stosowanie mniejszych dawek środków anestetycznych.

• częstoskurcz węzłowy przedsionkowo-komorowy

  Częstoskurcz węzłowy przedsionkowo-komorowy (AVNRT – Atrioventricular Nodal Reentrant Tachycardia) to najczęstsza forma napadowego częstoskurczu nadkomorowego, charakteryzująca się nawracającymi epizodami szybkiej akcji serca, zwykle 150-250 uderzeń na minutę. Występuje na skutek obecności dodatkowej drogi przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym, co tworzy pętlę reentry. Typowo manifestuje się nagłym początkiem i zakończeniem arytmii, a pacjenci odczuwają kołatanie serca, zawroty głowy, duszność, uczucie niepokoju, a w cięższych przypadkach omdlenia.

• tachykardia nadkomorowa w zespole Wolffa-Parkinsona-White’a

  Tachykardia nadkomorowa w zespole Wolffa-Parkinsona-White’a (WPW) to zaburzenie rytmu serca charakteryzujące się nieprawidłowo szybką czynnością serca pochodzącą z przedsionków lub węzła przedsionkowo-komorowego. W tym zespole występuje dodatkowy szlak przewodzenia (droga dodatkowa) między przedsionkami a komorami, co predysponuje do nawrotnych częstoskurczów nadkomorowych, migotania przedsionków z szybkim przewodzeniem do komór czy trzepotania przedsionków.

• napadowe migotanie przedsioniów

  Napadowe migotanie przedsionków to zaburzenie rytmu serca charakteryzujące się nieregularną, często szybką czynnością przedsionków, która może wystąpić nagle i samoistnie ustąpić w ciągu 48 godzin do 7 dni. Epizody te mogą być wywołane przez różne czynniki, takie jak stres, spożycie alkoholu, zmęczenie, zaburzenia elektrolitowe czy choroby towarzyszące. Napadowe migotanie przedsionków występuje najczęściej u osób z chorobami serca, takimi jak choroba wieńcowa, wady zastawkowe czy kardiomiopatia, ale może także wystąpić u osób bez strukturalnej choroby serca.

• zapobieganie powstawaniu owrzodzeń żołądka i dwunastnicy związanych z przyjmowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych u pacjentów narażonych na ryzyko ich wystąpienia

  Zapobieganie powstawaniu owrzodzeń żołądka i dwunastnicy związanych z przyjmowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) to istotne wskazanie terapeutyczne u pacjentów należących do grup ryzyka. NLPZ są powszechnie stosowane w leczeniu bólu, stanów zapalnych i gorączki, jednak ich długotrwałe stosowanie może prowadzić do uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego.

• długoterminowe leczenie podtrzymujące u pacjentów po wygojeniu refluksowego zapalenia przełyku

  Długoterminowe leczenie podtrzymujące u pacjentów po wygojeniu refluksowego zapalenia przełyku (GERD) stanowi kluczowy element postępowania terapeutycznego mający na celu utrzymanie remisji choroby i zapobieganie nawrotom. Refluksowe zapalenie przełyku to schorzenie charakteryzujące się uszkodzeniem błony śluzowej przełyku w wyniku zarzucania treści żołądkowej. Po wyleczeniu ostrej fazy zapalenia, u około 50-80% pacjentów w ciągu roku dochodzi do nawrotu, jeśli nie zastosuje się odpowiedniego leczenia podtrzymującego.

• przekrwienie oka w przebiegu niezakaźnych podrażnień oka

  Przekrwienie oka w przebiegu niezakaźnych podrażnień oka to stan charakteryzujący się rozszerzeniem naczyń krwionośnych w spojówce lub twardówce oka, co nadaje oku zaczerwieniony wygląd. Niezakaźne podrażnienia mogą być spowodowane przez czynniki środowiskowe, takie jak dym, smog, kurz, wiatr, chlorowana woda, alergeny, długotrwała praca przy komputerze, zbyt długie noszenie soczewek kontaktowych, czy też ekspozycja na światło UV.

• antyseptyczne leczenie skóry

  Antyseptyczne leczenie skóry obejmuje zastosowanie środków o działaniu przeciwdrobnoustrojowym w celu eliminacji lub redukcji liczby patogenów na powierzchni skóry. Jest stosowane zarówno profilaktycznie – przed zabiegami chirurgicznymi, iniekcjami czy pobieraniem krwi, jak i leczniczo – w przypadku drobnych ran, zadrapań, otarć czy powierzchownych zakażeń skóry. Głównym celem terapii antyseptycznej jest zapobieganie infekcjom oraz wspomaganie naturalnych procesów gojenia.

• antyseptyczne leczenie rany

  Antyseptyczne leczenie rany to procedura medyczna mająca na celu oczyszczenie rany i eliminację patogenów z jej powierzchni przy użyciu środków antyseptycznych. Postępowanie to jest kluczowe w zapobieganiu infekcjom, przyspieszeniu gojenia oraz redukcji powikłań, szczególnie w przypadku ran ostrych (urazowych), przewlekłych (np. odleżyn, owrzodzeń), ran pooperacyjnych czy oparzeniowych.

• kontynuacja leczenia silnie działającymi glikokortykosteroidami

  Kontynuacja leczenia silnie działającymi glikokortykosteroidami jest istotnym elementem terapii wielu chorób autoimmunologicznych, zapalnych i alergicznych. Wskazanie to dotyczy pacjentów, którzy rozpoczęli już leczenie glikokortykosteroidami i wymagają jego dalszego prowadzenia ze względu na charakter schorzenia, jego przebieg oraz odpowiedź na dotychczasowe leczenie. Najczęściej dotyczy to pacjentów z takimi chorobami jak ciężka astma, przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP), toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów, choroba Leśniowskiego-Crohna czy wrzodziejące zapalenie jelita grubego.

• stany zapalne skóry o podłożu alergicznym o średnim nasileniu reagujące na glikokortykosteroidy

  Stany zapalne skóry o podłożu alergicznym o średnim nasileniu, reagujące na glikokortykosteroidy, obejmują różne dermatozy, w tym atopowe zapalenie skóry, kontaktowe zapalenie skóry, wyprysk czy niektóre postacie łuszczycy. Charakteryzują się one obecnością rumienia, obrzęku, świądu, a niekiedy także łuszczenia czy lichenifikacji. Średnie nasilenie objawów oznacza, że dolegliwości wpływają na codzienne funkcjonowanie pacjenta, ale nie uniemożliwiają normalnej aktywności.

• guz neuroendokrynny środkowej części prajelita

  Guz neuroendokrynny środkowej części prajelita (midgut NET) to rzadki nowotwór wywodzący się z komórek neuroendokrynnych zlokalizowanych w środkowej części przewodu pokarmowego, obejmującej dystalną część dwunastnicy, jelito czcze, jelito kręte, wyrostek robaczkowy oraz prawą połowę okrężnicy. Guzy te charakteryzują się zwykle powolnym wzrostem, jednak mogą dawać przerzuty do wątroby i innych narządów, nawet przy niewielkich rozmiarach guza pierwotnego.

• guz neuroendokrynny trzustki

  Guz neuroendokrynny trzustki (pNET – pancreatic neuroendocrine tumor) to rzadki rodzaj nowotworu, wywodzący się z komórek wysp trzustkowych Langerhansa. Guzy te mogą być zarówno hormonalnie czynne (wydzielające hormony takie jak insulina, gastryna, glukagon czy wazoaktywny peptyd jelitowy), jak i nieczynne hormonalnie. Czynne hormonalnie pNET powodują charakterystyczne zespoły kliniczne związane z nadmiernym wydzielaniem hormonów, podczas gdy guzy nieczynne zazwyczaj są wykrywane przypadkowo lub gdy osiągną znaczne rozmiary, powodując objawy uciskowe.

• guz neuroendokrynny nieznanego pochodzenia

  Guz neuroendokrynny nieznanego pochodzenia (NET o nieznanym ognisku pierwotnym) to nowotwór wywodzący się z komórek neuroendokrynnych, którego pierwotnej lokalizacji nie można zidentyfikować pomimo przeprowadzenia kompleksowej diagnostyki. Stanowi to ok. 10-13% wszystkich guzów neuroendokrynnych. Guzy te mogą wydzielać hormony i substancje biologicznie czynne, powodując charakterystyczne zespoły objawów klinicznych, lub być hormonalnie nieczynne, dając objawy związane z efektem masy.

• objawy związane z guzami neuroendokrynnymi

  Objawy związane z guzami neuroendokrynnymi (NET, neuroendocrine tumors) stanowią złożony kompleks manifestacji klinicznych wynikających z nadmiernej produkcji hormonów przez komórki nowotworowe. Najbardziej charakterystyczne są objawy zespołu rakowiaka, w tym napadowe zaczerwienienie skóry (flush), biegunka, skurcze brzucha, świszczący oddech i uszkodzenie zastawek serca. Mogą również wystąpić objawy związane z nadprodukcją insuliny (hipoglikemia), gastryny (zespół Zollingera-Ellisona), glukagonu (zespół glukagonoma) lub wazoaktywnego peptydu jelitowego.

• guz neuroendokrynny żołądkowo-jelitowo-trzustkowy G1

  Guz neuroendokrynny żołądkowo-jelitowo-trzustkowy G1 (GEP-NET G1) to łagodny lub niskozłośliwy nowotwór wywodzący się z komórek układu neuroendokrynnego, zlokalizowany w obrębie przewodu pokarmowego lub trzustki. Stopień G1 oznacza nowotwór wysokozróżnicowany, o indeksie proliferacyjnym Ki-67 poniżej 3% i niskiej aktywności mitotycznej (poniżej 2 mitoz/10 HPF). Guzy te charakteryzują się powolnym wzrostem i często późnym rozpoznaniem ze względu na niespecyficzne objawy.

• guz neuroendokrynny G2 środkowej części prajelita, trzustki lub nieznanego pochodzenia

  Guz neuroendokrynny G2 to nowotwór o średnim stopniu zróżnicowania, wywodzący się z komórek układu neuroendokrynnego. Guzy neuroendokrynne prajelita środkowego (midgut) obejmują nowotwory powstające w dystalnej części dwunastnicy, jelicie czczym, krętym, wyrostku robaczkowym i prawej połowie okrężnicy. Guzy neuroendokrynne trzustki (PNET) wywodzą się z komórek wysp trzustkowych. W przypadku guzów o nieznanym pochodzeniu (CUP) nie udaje się ustalić pierwotnej lokalizacji mimo przeprowadzonych badań diagnostycznych.

• antyseptyka błony śluzowej pochwy

  Antyseptyka błony śluzowej pochwy to proces dezynfekcji pochwy mający na celu eliminację lub redukcję patogennych mikroorganizmów, które mogą powodować stany zapalne lub infekcje. Jest to istotny element leczenia infekcji pochwy, takich jak bakteryjna waginoza, kandydoza pochwy czy rzęsistkowica, a także element przygotowania do zabiegów ginekologicznych.

• antyseptyka żołędzi prącia

  Antyseptyka żołędzi prącia to zabieg higieniczny i medyczny polegający na oczyszczeniu i odkażeniu żołędzi prącia w celu zapobiegania lub leczenia stanów zapalnych oraz infekcji. Jest stosowana głównie w przypadku zapalenia żołędzi (balanitis) lub zapalenia żołędzi i napletka (balanoposthitis) – stanów, które mogą wynikać z nieprawidłowej higieny, infekcji bakteryjnych, grzybiczych lub wirusowych.

• antyseptyka błon śluzowych

  Antyseptyka błon śluzowych to procedura medyczna mająca na celu eliminację lub redukcję liczby patogennych mikroorganizmów na powierzchni błon śluzowych, takich jak jama ustna, gardło, nos, pochwa czy okolice cewki moczowej. Jest to istotny element profilaktyki i leczenia zakażeń w tych wrażliwych obszarach.

• antyseptyka tkanek sąsiadujących przed i po procedurach diagnostycznych w obrębie narządów płciowych i odbytu

  Antyseptyka tkanek sąsiadujących przed i po procedurach diagnostycznych w obrębie narządów płciowych i odbytu to ważny element profilaktyki zakażeń. Ma na celu eliminację lub redukcję liczby drobnoustrojów patogennych w obszarze zabiegowym, co minimalizuje ryzyko zakażeń i powikłań infekcyjnych. Procedury diagnostyczne w tych okolicach, takie jak biopsje, badania endoskopowe czy zabiegi chirurgiczne, wiążą się ze zwiększonym ryzykiem przeniesienia drobnoustrojów do tkanek głębiej położonych.

• antyseptyka pochwy

  Antyseptyka pochwy to postępowanie mające na celu redukcję lub eliminację drobnoustrojów chorobotwórczych z okolic pochwy w celu zapobiegania lub leczenia zakażeń. Jest stosowana głównie w przypadkach zakażeń bakteryjnych pochwy, takich jak bakteryjna waginoza, zapalenie pochwy wywołane przez grzyby (kandydoza pochwy) czy infekcje mieszane.

• antyseptyka sromu

  Antyseptyka sromu to procedura stosowana w celu oczyszczenia i dezynfekcji okolic sromu (zewnętrznych narządów płciowych kobiety) przed zabiegami ginekologicznymi, porodem lub jako część leczenia infekcji. Jest to istotny element profilaktyki i leczenia stanów zapalnych okolic intymnych u kobiet.

• antyseptyka przed cewnikowaniem pęcherza moczowego

  Antyseptyka przed cewnikowaniem pęcherza moczowego jest kluczowym elementem zapobiegania zakażeniom układu moczowego związanym z opieką medyczną. Procedura ta ma na celu eliminację lub redukcję patogenów w okolicy ujścia cewki moczowej przed wprowadzeniem cewnika, co znacząco zmniejsza ryzyko powikłań infekcyjnych.

• choroba dróg oddechowych przebiegająca z nadmiernym wytwarzaniem gęstej i lepkiej wydzieliny

  Choroby dróg oddechowych przebiegające z nadmiernym wytwarzaniem gęstej i lepkiej wydzieliny obejmują schorzenia takie jak przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP), mukowiscydoza, rozstrzenie oskrzeli czy przewlekłe zapalenie oskrzeli. Charakteryzują się one zaburzeniem oczyszczania śluzowo-rzęskowego, co prowadzi do zastoju wydzieliny w drogach oddechowych, zwiększając ryzyko infekcji i utrudniając oddychanie.

• działanie sedacyjne w znieczuleniu skojarzonym

  Działanie sedacyjne w znieczuleniu skojarzonym to istotny element procedur anestezjologicznych, polegający na wywołaniu stanu uspokojenia, zmniejszenia lęku i świadomości pacjenta bez całkowitej utraty przytomności. Jest to kluczowy komponent tzw. anestezji multimodalnej, gdzie łączy się leki o różnych mechanizmach działania w celu zoptymalizowania znieczulenia i zmniejszenia dawek poszczególnych środków, co przyczynia się do redukcji działań niepożądanych.

• miejscowy ból mięśni

  Miejscowy ból mięśni to dolegliwość zlokalizowana w określonej grupie mięśniowej, która może być następstwem przeciążenia, urazu, napięcia mięśniowego lub stanu zapalnego. Występuje najczęściej w okolicach szyi, barków, lędźwi lub kończyn, często towarzysząc mu ograniczenie ruchomości i tkliwość tkanek. Charakter bólu może być ostry (trwający do 4 tygodni) lub przewlekły (utrzymujący się ponad 12 tygodni).

• stan zapalny związany z operacją zaćmy

  Stan zapalny związany z operacją zaćmy to powikłanie, które może wystąpić po chirurgicznym usunięciu zmętniałej soczewki oka. Pooperacyjne zapalenie najczęściej objawia się zaczerwienieniem oka, bólem, światłowstrętem, pogorszeniem widzenia i zwiększonym łzawieniem. W niektórych przypadkach może rozwinąć się tęczówkowo-rzęskowe zapalenie błony naczyniowej (zapalenie przedniego odcinka błony naczyniowej) lub zespół toksycznego zespołu przedniego odcinka (TASS).

• zakażenie związane z operacją zaćmy

  Zakażenie związane z operacją zaćmy (endophthalmitis pooperacyjne) to poważne powikłanie operacji zaćmy, które stanowi bezpośrednie zagrożenie dla widzenia. Występuje stosunkowo rzadko (0,05-0,3% przypadków), jednak wymaga natychmiastowej interwencji. Zakażenie powstaje najczęściej w wyniku kontaminacji oka bakteriami podczas zabiegu, rzadziej w okresie pooperacyjnym. Głównymi czynnikami etiologicznymi są bakterie Gram-dodatnie, takie jak Staphylococcus epidermidis, Staphylococcus aureus oraz paciorkowce.

• zakażenie w obrębie miednicy i żeńskich narządów płciowych

  Zakażenia w obrębie miednicy i żeńskich narządów płciowych obejmują szerokie spektrum infekcji dotyczących narządów rozrodczych kobiety, w tym zapalenie błony śluzowej macicy (endometritis), zapalenie przydatków (salpingitis), zapalenie jajników (oophoritis) oraz zapalenie narządów miednicy mniejszej (PID). Te zakażenia mogą być wywoływane zarówno przez drobnoustroje przenoszone drogą płciową, jak i przez florę endogenną, która w sprzyjających okolicznościach staje się patogenna.

• przewlekła hipokalcemia

  Przewlekła hipokalcemia to stan chorobowy charakteryzujący się długotrwale obniżonym stężeniem wapnia w surowicy krwi (poniżej 2,2 mmol/l lub 8,8 mg/dl). Najczęstszymi przyczynami przewlekłej hipokalcemii są niedoczynność przytarczyc (pierwotna, wtórna lub pourazowa), niedobór witaminy D, przewlekła choroba nerek, zespoły złego wchłaniania oraz rzadziej pseudohipopartyroidyzm.

• tężyczka hipokalcemiczna

  Tężyczka hipokalcemiczna to zespół objawów wynikających z obniżonego poziomu wapnia we krwi (hipokalcemii), który prowadzi do zwiększonej pobudliwości nerwowo-mięśniowej. Stan ten charakteryzuje się skurczami mięśni, mrowieniem wokół ust i w kończynach, drętwieniem palców oraz może prowadzić do bolesnych napadów skurczów mięśni dłoni i stóp (tzw. „ręka położnika”). W ciężkich przypadkach może wystąpić skurcz krtani i drgawki.

• zapobieganie hipokalcemii w transfuzji wymiennej

  Zapobieganie hipokalcemii w transfuzji wymiennej to procedura kliniczna mająca na celu utrzymanie prawidłowego stężenia wapnia we krwi pacjenta podczas transfuzji wymiennej. Transfuzja wymienna to zabieg polegający na częściowym lub całkowitym zastąpieniu krwi pacjenta krwią dawcy lub preparatami krwiopochodnymi. Jest stosowana m.in. w leczeniu ciężkiej hiperbilirubinemii u noworodków, w zespole HELLP, w chorobie hemolitycznej noworodka czy w leczeniu niektórych zatruć.

• zapobieganie hipokalcemii w długotrwałej terapii zastępczej elektrolitami

  Zapobieganie hipokalcemii w długotrwałej terapii zastępczej elektrolitami jest istotnym elementem leczenia pacjentów otrzymujących przewlekłą suplementację elektrolitów. Hipokalcemia (obniżone stężenie wapnia we krwi) może wystąpić jako powikłanie długotrwałego leczenia płynami infuzyjnymi, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami gospodarki wapniowej, niedoczynnością przytarczyc, przewlekłą niewydolnością nerek czy w trakcie intensywnego leczenia żywieniowego.