przewlekła hipokalcemia
Wskazanie

Przewlekła hipokalcemia to stan chorobowy charakteryzujący się długotrwale obniżonym stężeniem wapnia w surowicy krwi (poniżej 2,2 mmol/l lub 8,8 mg/dl). Najczęstszymi przyczynami przewlekłej hipokalcemii są niedoczynność przytarczyc (pierwotna, wtórna lub pourazowa), niedobór witaminy D, przewlekła choroba nerek, zespoły złego wchłaniania oraz rzadziej pseudohipopartyroidyzm.

Objawy przewlekłej hipokalcemii obejmują parestezje, skurcze mięśni, tężyczkę, objawy Chvostka i Trousseau, zaburzenia rytmu serca, zmiany psychiczne i neurologiczne. W przypadkach długotrwałej hipokalcemii mogą wystąpić zmiany skórne, zaćma, zwapnienia tkanek miękkich oraz zaburzenia mineralizacji kości.

W leczeniu przewlekłej hipokalcemii stosuje się preparaty wapnia (węglan wapnia, cytrynian wapnia) dostępne w Polsce jako Calcium Carbonicum, Calperos, Vitrum Calcium, Calcium Gluconicum. Konieczna jest również suplementacja aktywnych form witaminy D: alfakalcydolu (Alfadiol, Alpha D3), kalcytriolu (Rocaltrol) lub cholekalcyferolu (Devikap, Vigantol). W ciężkich przypadkach stosuje się dożylne preparaty wapnia (Calcium chloratum WZF, Calcium gluconatum).

Największe trudności w leczeniu przewlekłej hipokalcemii to konieczność regularnego monitorowania stężenia wapnia w surowicy i moczu (ryzyko hiperkalcemii i hiperkalciurii jako powikłań leczenia), częste problemy z przestrzeganiem zaleceń przez pacjentów oraz interakcje z innymi lekami. Terapia wymaga ścisłego dostosowywania dawek do indywidualnych potrzeb pacjenta i regularnej oceny funkcji nerek. Szczególnym wyzwaniem jest leczenie hipokalcemii w przebiegu przewlekłej choroby nerek, gdy zwiększa się ryzyko zwapnień naczyniowych i tkanek miękkich.