ostre niepowikłane zakażenie dróg moczowych
Wskazanie

Ostre niepowikłane zakażenie dróg moczowych (UTI) to jedno z najczęstszych zakażeń bakteryjnych występujących głównie u kobiet. Charakteryzuje się nagłym wystąpieniem objawów takich jak dysuria (bolesne oddawanie moczu), częstomocz, naglące parcie na mocz oraz ból nadłonowy. W przeciwieństwie do powikłanego zakażenia, niepowikłane UTI dotyczy pacjentów bez anomalii strukturalnych układu moczowego, bez chorób nerek i bez istotnych chorób współistniejących.

Najczęstszym patogenem odpowiedzialnym za niepowikłane UTI jest Escherichia coli (około 80-90% przypadków), a w dalszej kolejności inne bakterie Gram-ujemne jak Klebsiella pneumoniae czy Proteus mirabilis, oraz Gram-dodatnie, np. Staphylococcus saprophyticus. Diagnostyka opiera się na badaniu ogólnym moczu oraz w niektórych przypadkach posiewie moczu z antybiogramem.

W leczeniu niepowikłanego UTI stosuje się przede wszystkim antybiotykoterapię empiryczną. W Polsce najczęściej stosowane leki to: Furaginum (furazydyna), Furagin (furazydyna), Urofuraginum (furazydyna), Monural (fosfomycyna), Biseptol (ko-trimoksazol), czy fluorochinolony jak Cipronex/Proxacin (cyprofloksacyna). Coraz częściej stosuje się również Feburic (febuksostat) oraz nitrofurantoinę (Neofurantoina). Przy nawracających zakażeniach można zastosować preparaty zawierające wyciąg z żurawiny, np. Urosept, Urinal, UroVaxom.

Największymi trudnościami w leczeniu ostrych niepowikłanych zakażeń dróg moczowych jest rosnąca antybiotykooporność uropatogenów, zwłaszcza na często stosowane leki jak ko-trimoksazol czy fluorochinolony. Problemem jest także nieprzestrzeganie zaleceń terapeutycznych przez pacjentów, którzy często przerywają leczenie po ustąpieniu objawów, co może prowadzić do nawrotów zakażenia. Dodatkowym wyzwaniem jest prawidłowe różnicowanie między niepowikłanym a powikłanym UTI, co ma kluczowe znaczenie dla wyboru odpowiedniego schematu leczenia i czasu jego trwania.

Istotną kwestią jest także profilaktyka nawrotów, która obejmuje odpowiednią higienę, odpowiednie nawodnienie oraz, w uzasadnionych przypadkach, długoterminową profilaktykę antybiotykową w małych dawkach. U kobiet pomenopauzalnych pomocne mogą być również miejscowe preparaty estrogenowe, które przywracają prawidłową florę bakteryjną pochwy.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 21.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl