nieoperacyjny rak gruczołu krokowego
Wskazanie

Nieoperacyjny rak gruczołu krokowego odnosi się do zaawansowanego stadium nowotworu prostaty, w którym leczenie chirurgiczne nie jest możliwe lub nie przyniesie pożądanych efektów terapeutycznych. Może to wynikać z miejscowego zaawansowania guza, obecności przerzutów odległych, ogólnego stanu zdrowia pacjenta lub jego preferencji dotyczących leczenia.

W terapii nieoperacyjnego raka prostaty podstawową metodą leczenia jest hormonoterapia, mająca na celu blokowanie działania androgenów stymulujących wzrost komórek nowotworowych. W Polsce stosuje się leki z grupy analogów GnRH (goserelina – Zoladex, leuprorelina – Eligard, Leuprostin, tryptorelina – Diphereline), antagonistów GnRH (degareliks – Firmagon) oraz antyandrogeny (bikalutamid – Bicalutamid, Casodex, flutamid – Flutamid, apalutamid – Erleada, darolutamid – Nubeqa, enzalutamid – Xtandi).

Przy progresji do stadium oporności na kastrację (CRPC) stosuje się nowsze leki hormonalne oraz chemioterapię. W Polsce dostępne są: octan abirateronu (Zytiga), kabazytaksel (Jevtana) oraz docetaksel. W przypadku przerzutów do kości stosuje się również preparaty modyfikujące metabolizm kostny, takie jak kwas zoledronowy (Zometa) czy denosumab (Xgeva).

Największe trudności w leczeniu nieoperacyjnego raka prostaty obejmują rozwój oporności na kastrację, skuteczne łagodzenie bólu związanego z przerzutami kostnymi oraz minimalizację działań niepożądanych długotrwałej terapii hormonalnej (utrata masy mięśniowej, osteoporoza, zespół metaboliczny, powikłania sercowo-naczyniowe). Istotnym wyzwaniem jest również utrzymanie odpowiedniej jakości życia pacjentów, którzy często są w wieku podeszłym i obciążeni chorobami współistniejącymi. Optymalne sekwencjonowanie dostępnych terapii oraz identyfikacja pacjentów, którzy odniosą korzyść z wczesnej intensyfikacji leczenia, pozostają kluczowymi wyzwaniami klinicznymi.