kandydoza rozsiana
Wskazanie

Kandydoza rozsiana (inaczej układowa lub uogólniona) to ciężka postać zakażenia grzybami z rodzaju Candida, która obejmuje wiele narządów i układów organizmu. Rozwija się najczęściej u pacjentów z obniżoną odpornością, w tym osób z neutropenią, otrzymujących immunosupresję, po przeszczepach narządów, leczonych na oddziałach intensywnej terapii, noworodków z niską masą urodzeniową oraz pacjentów z AIDS. Kandydemia (obecność Candida we krwi) często poprzedza rozsiew zakażenia do narządów wewnętrznych.

W leczeniu kandydozy rozsianej kluczowy jest wybór odpowiedniego leku przeciwgrzybiczego. W Polsce stosuje się m.in. echinokandyny (Mycamine, Ecalta, Cancidas), azole (Diflucan, Flukonazol, Voriconazol, Posaconazole) oraz amfoterycynę B (Ambisome, Abelcet). Echinokandyny są obecnie lekami pierwszego wyboru w leczeniu kandydozy inwazyjnej, szczególnie u pacjentów w ciężkim stanie klinicznym.

Największą trudnością w leczeniu kandydozy rozsianej jest jej późne rozpoznanie, ponieważ objawy są często niecharakterystyczne i mogą przypominać infekcję bakteryjną. Śmiertelność w kandydozie rozsianej jest wysoka i może sięgać 30-50%. Istotnym problemem jest też narastająca oporność niektórych gatunków Candida (np. C. glabrata, C. auris) na standardowe leki przeciwgrzybicze, co wymaga stosowania terapii skojarzonej lub leków drugiego rzutu.

Ważnym elementem postępowania jest również usunięcie potencjalnych źródeł zakażenia, takich jak cewniki naczyniowe, które często stanowią wrota zakażenia. Leczenie zwykle trwa długo, minimum 14 dni od ostatniego dodatniego posiewu krwi, a w przypadku zajęcia narządów wewnętrznych może być konieczne wielotygodniowe podawanie leków przeciwgrzybiczych. Monitorowanie skuteczności terapii obejmuje badania obrazowe, kontrolne posiewy oraz ocenę parametrów zapalnych.