kandydoza otrzewnej
Wskazanie

Kandydoza otrzewnej to zakażenie grzybicze błony otrzewnowej wywołane przez drożdżaki z rodzaju Candida, najczęściej Candida albicans. Zakażenie to występuje przede wszystkim u pacjentów z obniżoną odpornością, chorych onkologicznych, po rozległych zabiegach chirurgicznych w obrębie jamy brzusznej, a także u osób poddawanych dializie otrzewnowej. Zakażenie może rozprzestrzeniać się drogą krwionośną lub jako bezpośrednie zanieczyszczenie podczas zabiegów inwazyjnych.

Objawy kandydozy otrzewnej mogą przypominać bakteryjne zapalenie otrzewnej i obejmują gorączkę, ból brzucha, wzdęcia, nudności, wymioty oraz pogorszenie stanu ogólnego. Płyn z otrzewnej jest zwykle mętny, z podwyższoną liczbą leukocytów. Diagnostyka opiera się na badaniu mikrobiologicznym płynu otrzewnowego z hodowlą grzybów oraz badaniach obrazowych jamy brzusznej.

W leczeniu kandydozy otrzewnej stosuje się leki przeciwgrzybicze, przede wszystkim z grupy echinokandyn, które wykazują silne działanie bójcze wobec Candida. W Polsce dostępne są preparaty takie jak Mycamine (mikafungina), Ecalta (anidulafungina) oraz Cancidas (kaspofungina). Alternatywnie stosuje się flukonazol (Diflucan, Flukonazol, Flucofast), jednak jego skuteczność może być ograniczona ze względu na rosnącą oporność niektórych szczepów Candida.

W ciężkich przypadkach lub przy zakażeniach szczepami opornymi na standardowe leczenie może być konieczne zastosowanie amfoterycyny B (Fungizone, AmBisome, Abelcet). W terapii kandydozy otrzewnowej ważne jest również usunięcie wszelkich ciał obcych (np. cewników dializacyjnych), które mogą być źródłem zakażenia, oraz leczenie chirurgiczne zbiorników płynu zakażonego grzybami.

Największe trudności w leczeniu kandydozy otrzewnej wynikają z opóźnionej diagnostyki (trudności w hodowli grzybów), rosnącej oporności szczepów Candida na leki przeciwgrzybicze oraz złożonego stanu klinicznego pacjentów, u których występuje to zakażenie. Śmiertelność w przypadku kandydozy otrzewnowej pozostaje wysoka i może sięgać 25-60%, szczególnie u pacjentów z współistniejącą posocznicą grzybiczą. Istotnym wyzwaniem jest także konieczność długotrwałej terapii przeciwgrzybiczej (zwykle 2-4 tygodnie) oraz monitorowanie jej potencjalnej toksyczności, zwłaszcza nefrotoksyczności w przypadku stosowania amfoterycyny B.