hiperkaliemia
Wskazanie

Hiperkaliemia to stan, w którym stężenie potasu w surowicy krwi przekracza 5,5 mmol/l. Jest to poważne zaburzenie elektrolitowe, które może prowadzić do groźnych dla życia arytmii, osłabienia mięśni, a nawet zatrzymania akcji serca. Najczęściej występuje u pacjentów z niewydolnością nerek, u których zaburzone jest wydalanie potasu, u chorych przyjmujących leki hamujące układ renina-angiotensyna-aldosteron, a także w przebiegu kwasicy metabolicznej, rabdomiolizy czy zespołu rozpadu guza.

Leczenie hiperkaliemii zależy od jej nasilenia i objawów klinicznych. W przypadku ciężkiej hiperkaliemii (>6,5 mmol/l) lub gdy towarzyszą jej zmiany w EKG, stosuje się doraźnie glukonian wapnia (Calcium Gluconate) w celu stabilizacji błony komórkowej mięśnia sercowego. Następnie podaje się leki przesuwające potas do wnętrza komórek: insulinę z glukozą (np. Actrapid z 10% glukozą) oraz beta2-mimetyki (np. Salbutamol). W Polsce stosuje się również wlewki z polisiarczanu sodowego (Resonium A) lub żywice jonowymienne jak cyklokrzemian sodowo-cyrkonowy (Lokelma).

W przewlekłej hiperkaliemii często wykorzystuje się diuretyki pętlowe, takie jak furosemid (Furosemidum, Furosemid Polfarmex) lub torasemid (Trifas, Diuver), które zwiększają wydalanie potasu przez nerki. W przypadkach opornych na leczenie, szczególnie u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, stosuje się nowsze preparaty wiążące potas w przewodzie pokarmowym, jak patiomer (Veltassa).

Największe trudności w leczeniu hiperkaliemii dotyczą pacjentów z zaawansowaną niewydolnością nerek, u których mechanizmy kompensacyjne wydalania potasu są znacznie zaburzone. Dodatkowym wyzwaniem jest balansowanie między leczeniem hiperkaliemii a utrzymaniem terapii lekami nefroprotekcyjnymi, takimi jak inhibitory ACE czy antagoniści receptora angiotensyny II, które mogą podwyższać poziom potasu. U pacjentów dializowanych trudność stanowi kontrola podaży potasu w diecie oraz utrzymanie regularnego schematu dializ, aby zapobiec nawrotom hiperkaliemii między zabiegami.