zatrucie antagonistami wapnia
Wskazanie

Zatrucie antagonistami wapnia (blokerami kanałów wapniowych) stanowi poważne zagrożenie dla życia pacjenta, wymagające natychmiastowej interwencji medycznej. Do zatrucia dochodzi najczęściej w wyniku przedawkowania leków w celach samobójczych, przypadkowego przyjęcia zbyt dużej dawki lub interakcji lekowych. Główne objawy to hipotensja, bradykardia, zaburzenia przewodnictwa w sercu (bloki przedsionkowo-komorowe), wstrząs kardiogenny oraz zaburzenia świadomości.

W leczeniu zatrucia antagonistami wapnia stosuje się kompleksowe postępowanie. Podstawą jest podanie chlorku wapnia lub glukonianu wapnia dożylnie w celu przeciwdziałania blokadzie kanałów wapniowych. W Polsce dostępne są preparaty takie jak Calcium chloratum WZF czy Calcium gluconate. Kolejnym krokiem jest podanie glukagonu (GlucaGen), insuliny z glukozą oraz amin presyjnych (Levonor, Noradrenaline Kalceks). W ciężkich przypadkach zatrucia stosuje się również terapię ECMO (pozaustrojowe utlenianie krwi).

Największą trudnością w leczeniu zatrucia antagonistami wapnia jest oporność hemodynamiczna na standardowe leczenie wazopresorami. Pacjenci często wymagają bardzo wysokich dawek amin presyjnych, a mimo to trudno uzyskać stabilizację ciśnienia tętniczego. Dodatkowym wyzwaniem jest konieczność ścisłego monitorowania poziomu glukozy przy stosowaniu terapii insulina-glukoza oraz ryzyko rozwoju obrzęku płuc, zwłaszcza przy stosowaniu dużych objętości płynów. Leczenie zatruć antagonistami wapnia wymaga zazwyczaj pobytu na oddziale intensywnej terapii i zaangażowania zespołu specjalistów z doświadczeniem w toksykologii.