dyslipidemia
Wskazanie

Dyslipidemia to zaburzenie gospodarki lipidowej organizmu, charakteryzujące się nieprawidłowymi stężeniami lipidów lub lipoprotein we krwi. Może manifestować się jako podwyższony poziom cholesterolu całkowitego, cholesterolu frakcji LDL (tzw. „złego cholesterolu”), triglicerydów, obniżony poziom cholesterolu frakcji HDL (tzw. „dobrego cholesterolu”) lub kombinacja tych nieprawidłowości. Dyslipidemia stanowi jeden z głównych czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, w tym choroby wieńcowej, zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu.

W leczeniu dyslipidemii kluczową rolę odgrywają statyny, które hamują syntezę cholesterolu w wątrobie. Na polskim rynku dostępne są preparaty takie jak Atrox, Roswera, Atozet, Sortis (atorwastatyna), Zaranta, Crosuvo (rozuwastatyna), Ezetrol (ezetymib), Simvasterol, Simvacard (simwastatyna) czy Lescol (fluwastatyna). W przypadku nietolerancji statyn lub przy niewystarczającej skuteczności monoterapii stosuje się ezetymib (np. Ezetrol), który zmniejsza wchłanianie cholesterolu w jelitach, często w skojarzeniu ze statynami (np. preparat złożony Atozet).

Nowszą grupą leków stosowanych w leczeniu dyslipidemii są inhibitory PCSK9, takie jak alirokumab (Praluent) i ewolokumab (Repatha), które znacząco obniżają poziom LDL-C. W terapii hipertriglicerydemii wykorzystuje się fibraty (np. Lipanthyl, Fenoratio) oraz kwasy omega-3 (np. Omacor). Żywice jonowymienne (np. Colestid) stanowią opcję dla pacjentów z przeciwwskazaniami do stosowania innych leków hipolipemizujących.

Największym wyzwaniem w leczeniu dyslipidemii jest osiągnięcie docelowych wartości parametrów lipidowych, szczególnie u pacjentów wysokiego i bardzo wysokiego ryzyka sercowo-naczyniowego. Trudności terapeutyczne obejmują nietolerancję statyn (głównie bóle mięśniowe), która występuje u około 5-20% pacjentów, niewystarczającą skuteczność monoterapii oraz niski poziom adherencji do leczenia. U pacjentów z hipercholesterolemią rodzinną konwencjonalne metody leczenia często nie pozwalają na osiągnięcie celów terapeutycznych, co wymaga intensyfikacji terapii i zastosowania kombinacji różnych leków hipolipemizujących.

Istotnym problemem jest również współwystępowanie dyslipidemii z innymi chorobami metabolicznymi, takimi jak cukrzyca typu 2 i otyłość, co komplikuje schemat leczenia i wymaga kompleksowego podejścia terapeutycznego. Kluczowe jest również wdrożenie modyfikacji stylu życia (dieta, aktywność fizyczna, zaprzestanie palenia) jako niezbędnego elementu uzupełniającego farmakoterapię dyslipidemii.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl