choroba nerek u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 z rozpoczynającą się nefropatią
Wskazanie

Choroba nerek u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 z rozpoczynającą się nefropatią stanowi poważne powikłanie mikronaczyniowe cukrzycy. Nefropatia cukrzycowa początkowo objawia się mikroalbuminurią (30-300 mg/dobę), która bez odpowiedniego leczenia może prowadzić do jawnego białkomoczu, postępującego spadku filtracji kłębuszkowej (GFR) i ostatecznie do schyłkowej niewydolności nerek.

W leczeniu nefropatii cukrzycowej u pacjentów z nadciśnieniem kluczowe jest zastosowanie leków blokujących układ renina-angiotensyna-aldosteron. Leki z grupy inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE-I) takie jak: Prestarium (peryndopryl), Tritace (ramipryl), Enarenal (enalapryl) oraz antagoniści receptora angiotensyny II (ARB) jak: Cozaar (losartan), Micardis (telmisartan), Xartan (walsartan) wykazują działanie nefroprotekcyjne, zmniejszając białkomocz i spowalniając progresję choroby nerek.

W terapii istotna jest również ścisła kontrola glikemii. Stosuje się leki przeciwcukrzycowe o udokumentowanym działaniu nefroprotekcyjnym, jak inhibitory SGLT-2: Forxiga (dapagliflozyna), Jardiance (empagliflozyna), Invokana (kanagliflozyna) oraz agoniści receptora GLP-1: Victoza (liraglutyd), Trulicity (dulaglutyd), Ozempic (semaglutyd), które wykazały znaczące korzyści w redukcji ryzyka progresji nefropatii.

Optymalne leczenie nadciśnienia tętniczego często wymaga terapii skojarzonej. Oprócz ACE-I i ARB stosuje się diuretyki tiazydopodobne (Indapamid, Indapen), blokery kanałów wapniowych (Amlozek, Norvasc) oraz beta-blokery (Betaloc, Nebilet). Docelowe wartości ciśnienia u pacjentów z nefropatią cukrzycową wynoszą poniżej 130/80 mmHg, a przy znacznym białkomoczu nawet poniżej 125/75 mmHg.

Największe trudności w leczeniu pacjentów z nefropatią cukrzycową i nadciśnieniem obejmują oporne nadciśnienie tętnicze, które często wymaga wielolekowej terapii, stopniowe pogorszenie funkcji nerek mimo leczenia, oraz konieczność modyfikacji dawek wielu leków wraz z pogarszającą się funkcją nerek. Wyzwaniem jest również utrzymanie ścisłej kontroli glikemii bez zwiększania ryzyka hipoglikemii, szczególnie u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek. Istotnym problemem pozostaje również odpowiednie zbilansowanie leczenia, aby uniknąć hiperkaliemii, która może być konsekwencją stosowania inhibitorów RAAS przy obniżonej funkcji nerek.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl