ból w stanie przeciążeniowym mięśnia
Wskazanie

Ból w stanie przeciążeniowym mięśnia to często spotykany problem wynikający z nadmiernego lub nieprawidłowego obciążenia tkanki mięśniowej. Stan ten charakteryzuje się bólem, tkliwością, obrzękiem i ograniczeniem ruchomości danej grupy mięśniowej. Przeciążenie mięśni może wystąpić w wyniku jednorazowego, intensywnego wysiłku fizycznego, powtarzalnych mikrourazów, niewłaściwej techniki wykonywania ćwiczeń lub długotrwałego utrzymywania niewłaściwej pozycji ciała.

W leczeniu bólu przeciążeniowego mięśni stosuje się przede wszystkim leki przeciwbólowe i przeciwzapalne. Najczęściej wykorzystywane są niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) dostępne w Polsce pod nazwami handlowymi takimi jak: Ibuprom, Nurofen, Ibum, Metafen (ibuprofen), Apap, Paracetamol (paracetamol), Pyralgina (metamizol), Diclac, Dicloberl, Diclofenac (diklofenak), czy Ketonal, Ketoprofen (ketoprofen). W przypadku silniejszych dolegliwości można zastosować leki złożone jak Tramal (tramadol) lub preparaty miorelaksacyjne jak Mydocalm (tolperyzon).

Istotnym elementem terapii jest również stosowanie miejscowych preparatów przeciwbólowych w postaci maści, żeli lub plastrów, takich jak: Voltaren, Diclac, Dip Rilif (diklofenak), Ketonal, Fastum (ketoprofen), czy Dolgit (ibuprofen). W niektórych przypadkach pomocne są również miejscowe preparaty rozgrzewające jak Capsagamma, Capsicolle (kapsaicyna) lub chłodzące zawierające mentol.

Największe trudności w leczeniu bólu przeciążeniowego mięśni związane są z identyfikacją pierwotnej przyczyny przeciążenia i jej eliminacją. Samo zniesienie objawów bólowych bez modyfikacji czynników wywołujących prowadzi często do nawrotów dolegliwości. Dodatkowym wyzwaniem jest dobór odpowiedniego postępowania niefarmakologicznego (fizjoterapia, masaż, techniki relaksacyjne) oraz wyważenie między koniecznym odpoczynkiem a aktywnością fizyczną, która zapobiega osłabieniu i zanikom mięśniowym. U pacjentów stosujących przewlekle NLPZ istnieje również ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, nerek czy układu sercowo-naczyniowego.