ból w stanie przeciążeniowym ścięgna
Wskazanie

Ból w stanie przeciążeniowym ścięgna to dolegliwość wynikająca z powtarzających się mikrourazów ścięgna lub jego nadmiernego obciążenia. Stan ten często występuje u osób aktywnych fizycznie, sportowców oraz osób wykonujących powtarzalne ruchy w pracy. Najczęściej dotyka ścięgien Achillesa, rzepki, łokcia tenisisty (nadkłykcia bocznego kości ramiennej) czy łokcia golfisty (nadkłykcia przyśrodkowego).

Przeciążenie ścięgna charakteryzuje się miejscowym bólem, obrzękiem, zmniejszeniem zakresu ruchu oraz uczuciem sztywności, szczególnie rano. W diagnostyce kluczowe jest badanie fizykalne, USG ścięgna oraz niekiedy rezonans magnetyczny. Stan ten należy różnicować z zerwaniem ścięgna, które wymaga odmiennego postępowania terapeutycznego.

W leczeniu farmakologicznym stosuje się głównie niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), które zmniejszają ból i stan zapalny. Wśród preparatów dostępnych w Polsce można wymienić: Ibuprom, Nurofen, Metafen (ibuprofen), Voltaren, Diclac, Dicloberl (diklofenak), Refastin, Surgam (kwas tiaprofenowy) czy Naproxen. W przypadkach opornych stosuje się iniekcje kortykosteroidów (np. Diprophos, Depo-Medrol) bezpośrednio w okolice ścięgna, jednak z ostrożnością ze względu na ryzyko osłabienia struktury ścięgna.

Największe trudności w leczeniu bólu przeciążeniowego ścięgna to przewlekły charakter schorzenia i tendencja do nawrotów. Pacjenci często przedwcześnie powracają do aktywności fizycznej, co pogarsza stan ścięgna. Wyzwaniem jest również fakt, że samo leczenie farmakologiczne rzadko jest wystarczające – konieczna jest kompleksowa terapia obejmująca fizjoterapię, zmianę nawyków ruchowych i stopniowy powrót do aktywności. Problematyczne może być także różnicowanie z innymi schorzeniami układu mięśniowo-szkieletowego oraz właściwe dobranie intensywności rehabilitacji, która nie powinna nasilać bólu, ale jednocześnie powinna stymulować procesy naprawcze w ścięgnie.