Wskazania do stosowania
Lanreotyd

Wskazania do stosowania lanreotydu

Lanreotyd jest substancją czynną z grupy analogów somatostatyny, dostępną w różnych postaciach farmaceutycznych i dawkach, co pozwala na dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta. Substancja ta znajduje zastosowanie w leczeniu kilku istotnych klinicznie jednostek chorobowych.¹

Leczenie akromegalii

Lanreotyd jest wskazany w długotrwałym leczeniu chorych na akromegalię, gdy stężenie krążącego hormonu wzrostu (GH) i/lub insulinopodobnego czynnika wzrostu (IGF-1) pozostają nieprawidłowe po operacji i/lub radioterapii. Lek jest również stosowany u pacjentów, u których z innych powodów medycznych konieczne jest zastosowanie leczenia farmakologicznego, a także u tych, u których nie jest możliwe przeprowadzenie operacji chirurgicznej i/lub zastosowanie radioterapii.²³

Głównym celem postępowania terapeutycznego w akromegalii przy zastosowaniu lanreotydu jest obniżenie stężeń GH i IGF-1, a w miarę możliwości doprowadzenie ich do wartości prawidłowych. Lanreotyd znajduje również zastosowanie w leczeniu objawów związanych z akromegalią, co pozwala na poprawę jakości życia pacjentów.⁴

Leczenie guzów neuroendokrynnych

Lanreotyd jest wskazany w leczeniu guzów neuroendokrynnych żołądkowo-jelitowo-trzustkowych (GEP-NET) o określonej charakterystyce histopatologicznej. Dokładne wskazania obejmują:

• Guzy neuroendokrynne GEP-NET G1 oraz część guzów G2 (indeks Ki67 do maksymalnie 10%)
• Guzy zlokalizowane w środkowej części prajelita, trzustce lub o nieznanym pochodzeniu, po wykluczeniu ognisk pierwotnych w końcowej części prajelita
• Leczenie dorosłych pacjentów z nieoperacyjnymi guzami miejscowo zaawansowanymi lub z przerzutami

⁵⁶

Ponadto lanreotyd jest wskazany w leczeniu objawów związanych z guzami neuroendokrynnymi, ze szczególnym uwzględnieniem objawów towarzyszących rakowiakom. Terapia lanreotydem umożliwia kontrolę objawów klinicznych związanych z nadmiernym wydzielaniem hormonów i substancji biologicznie czynnych przez guzy neuroendokrynne, co prowadzi do poprawy jakości życia pacjentów.⁷⁸⁹

Leczenie pierwotnych gruczolaków przysadki

Lanreotyd (Somatuline PR) jest wskazany w leczeniu pierwotnych gruczolaków przysadki mózgowej odpowiedzialnych za nadczynność tarczycy. Znajduje zastosowanie w następujących przypadkach:

• Przygotowanie pacjentów do zabiegów chirurgicznych i/lub radioterapii
• Uzupełnienie zabiegów chirurgicznych i/lub radioterapii
• Przypadki, gdy metody chirurgiczne i/lub radioterapia są niewskazane

¹⁰

Leczenie przetok przewodu pokarmowego

Lanreotyd w postaci preparatu Somatuline PR znajduje zastosowanie w leczeniu przetok przewodu pokarmowego po zabiegu chirurgicznym. Wskazanie to obejmuje proste, zewnętrzne przetoki trzustkowe, dwunastnicze lub jelita cienkiego. Zastosowanie lanreotydu w tych przypadkach pozwala na zmniejszenie wydzielania soków trawiennych, co sprzyja gojeniu się przetok.¹¹

Leczenie paliatywne niedrożności przewodu pokarmowego

W przypadku preparatu Somatuline PR, lanreotyd jest również wskazany w leczeniu paliatywnym objawów klinicznych związanych z niedrożnością górnego odcinka przewodu pokarmowego spowodowaną rozsiewem procesu nowotworowego do otrzewnej. Wskazanie to dotyczy pacjentów zdyskwalifikowanych do leczenia operacyjnego. Lanreotyd stosuje się w tych przypadkach jako uzupełnienie terapii innymi produktami stosowanymi w leczeniu objawowym.¹²

Wybór odpowiedniej formulacji lanreotydu

Lanreotyd dostępny jest w różnych postaciach farmaceutycznych i dawkach, co umożliwia dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta:

Preparaty Myrelez i Somatuline Autogel zawierają przesycony roztwór lanreotydu octanu o stężeniu odpowiadającym 0,246 mg lanreotydu w postaci zasady na 1 mg roztworu, co zapewnia rzeczywistą dawkę lanreotydu w jednej iniekcji wynoszącą odpowiednio 60 mg, 90 mg lub 120 mg. Produkty te mają postać roztworu białego do jasnożółtego, o półstałej konsystencji, praktycznie wolnego od cząstek obcych.¹³¹⁴

Somatuline PR występuje w postaci proszku i rozpuszczalnika do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu. Każda fiolka zawiera 30 mg lanreotydu w postaci lanreotydu octanu. Po rekonstytucji z rozpuszczalnikiem 1 ml zawiesiny zawiera 15 mg lanreotydu w postaci lanreotydu octanu. Proszek ma postać prawie białego liofilizatu z obecnością pęcherzyków u góry, a rozpuszczalnik jest przezroczystym, bezbarwnym roztworem.¹⁵

Zalecenia dotyczące stosowania lanreotydu

Wybór odpowiedniej formulacji lanreotydu oraz dawki powinien być dokonany przez lekarza specjalistę w oparciu o:

• Rodzaj schorzenia – akromegalia, GEP-NET, zespół rakowiaka, inne wskazania
• Stan kliniczny pacjenta – zaawansowanie choroby, nasilenie objawów
• Wcześniejsze leczenie – operacja, radioterapia, inne leki
• Indywidualną odpowiedź na leczenie – monitorowanie stężeń GH i IGF-1 w akromegalii, kontrola objawów klinicznych

¹⁶¹⁷

W przypadku akromegalii, lanreotyd stosuje się zarówno w kontekście leczenia długotrwałego zaburzeń biochemicznych (nieprawidłowe stężenia GH i IGF-1), jak i w celu kontroli objawów klinicznych choroby. W terapii guzów neuroendokrynnych należy zwrócić uwagę na stopień zróżnicowania guza (G1 lub G2 z indeksem Ki67 do 10%), jego lokalizację oraz obecność przerzutów.¹⁸

Szczególnymi przypadkami stosowania lanreotydu, które wymagają dokładnej oceny lekarskiej, są:

• Leczenie przetok przewodu pokarmowego po zabiegach chirurgicznych – w przypadku prostych, zewnętrznych przetok trzustkowych, dwunastniczych lub jelita cienkiego
• Leczenie paliatywne niedrożności górnego odcinka przewodu pokarmowego spowodowanej rozsiewem nowotworowym do otrzewnej u pacjentów zdyskwalifikowanych do leczenia operacyjnego
• Leczenie pierwotnych gruczolaków przysadki odpowiedzialnych za nadczynność tarczycy, jako przygotowanie do operacji lub radioterapii, ich uzupełnienie, lub w przypadku gdy metody te są niewskazane

¹⁹

Lanreotyd, jako analog somatostatyny, wykazuje złożony mechanizm działania poprzez wpływ na receptory somatostatynowe. Pozwala to na jego zastosowanie w wielu sytuacjach klinicznych, jednak wybór odpowiedniej formulacji, dawki oraz schematu dawkowania powinien być zawsze zindywidualizowany i uwzględniać specyfikę danego przypadku klinicznego.²⁰²¹