Właściwości farmakokinetyczne
Fibrynogen ludzki

Właściwości farmakokinetyczne fibrynogenu ludzkiego

Fibrynogen ludzki stanowi naturalny składnik osocza ludzkiego i w postaci preparatów leczniczych wykazuje działanie identyczne z fibrynogenem endogennym. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę farmakokinetyczną tej substancji na podstawie dostępnych danych klinicznych i przedklinicznych.¹

Podstawowe parametry farmakokinetyczne

Biologiczny okres półtrwania fibrynogenu w osoczu wynosi od 3 do 4 dni. Po podaniu dożylnym preparatów zawierających fibrynogen ludzki, substancja ta jest natychmiast dostępna w osoczu w stężeniu odpowiadającym podanej dawce. Metabolizm fibrynogenu zawartego w preparatach takich jak Riastap przebiega w sposób identyczny jak metabolizm fibrynogenu endogennego.²

Kleje fibrynowe zawierające fibrynogen ludzki (jak TISSEEL Lyo) metabolizowane są w taki sam sposób jak endogenna fibryna – poprzez procesy fibrynolizy i fagocytozy. Warto zaznaczyć, że preparaty te przeznaczone są wyłącznie do stosowania miejscowego na zmianę chorobową, a ich podawanie donaczyniowe jest przeciwwskazane.³

Wyniki badań klinicznych farmakokinetyki

Istotnych danych dotyczących farmakokinetyki fibrynogenu ludzkiego dostarczyły badania kliniczne przeprowadzone z użyciem preparatu Riastap. W badaniach tych oceniano parametry farmakokinetyczne pojedynczej dawki koncentratu fibrynogenu ludzkiego u pacjentów z afibrynogenemią.⁴

Prospektywne, otwarte, niekontrolowane, wieloośrodkowe badanie obejmowało łącznie 15 osób, w tym 5 płci żeńskiej i 10 płci męskiej, w przedziale wiekowym od 8 do 61 lat (2 dzieci, 3 nastolatków, 10 dorosłych). Mediana zastosowanej dawki wynosiła 77,0 mg/kg masy ciała, z zakresem 76,6-77,4 mg/kg.⁵

W celu oznaczenia aktywności fibrynogenu pobrano próbki krwi od wszystkich 15 uczestników badania (z czego 14 prób było mierzalnych) – przed infuzją oraz przez okres 14 dni po jej zakończeniu. Dodatkowo oznaczano narastający odzysk in vivo (incremental in vivo recovery, IVR), definiowany jako maksymalny wzrost poziomów osoczowego fibrynogenu na mg/kg masy ciała podanej dawki. Parametr ten był oznaczany na podstawie poziomów uzyskanych do 4 godzin od infuzji. Mediana narastającego odzysku IVR wynosiła 1,7 mg/dl na mg/kg masy ciała, z zakresem od 1,30 do 2,73.⁶

Szczegółowe parametry farmakokinetyczne

Poniższa tabela przedstawia szczegółowe parametry farmakokinetyczne uzyskane w badaniu aktywności fibrynogenu u 14 pacjentów:

Gdzie poszczególne parametry oznaczają:⁷

• t_1/2 – okres półtrwania fazy końcowej eliminacji
• C_max – maksymalne stężenie osiągnięte w ciągu 4 godzin
• AUC – obszar pod krzywą stężenia w czasie
• Cl – klirens
• MRT – średni czas przebywania
• V_ss – objętość dystrybucji w stanie stabilnym
• SD – odchylenie standardowe
• IVR – narastający odzysk in vivo

⁸

Dane z badań na zwierzętach

W przypadku produktów zawierających fibrynogen ludzki jako składnik klejów fibrynowych (np. TISSEEL Lyo), nie przeprowadzano badań farmakokinetycznych u różnych gatunków zwierząt laboratoryjnych. Jest to uzasadnione specyfiką zastosowania tych preparatów, które przeznaczone są wyłącznie do stosowania miejscowego, a nie do podawania ogólnoustrojowego.⁹

Właściwości farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Należy zauważyć, że przedstawione dane farmakokinetyczne dla fibrynogenu ludzkiego pochodzą z badań przeprowadzonych w specyficznej populacji pacjentów z afibrynogenemią. W przypadku innych grup pacjentów, zwłaszcza tych z zachowaną syntezą własnego fibrynogenu, parametry farmakokinetyczne mogą różnić się od przedstawionych powyżej. Jednakże podstawowy mechanizm działania i metabolizmu fibrynogenu egzogennego pozostaje taki sam – jest on identyczny z naturalnym fibrynogenem występującym w osoczu.¹⁰

Właściwości farmakokinetyczne przy zastosowaniu miejscowym

W przypadku preparatów fibrynogenu ludzkiego przeznaczonych do stosowania miejscowego (np. TISSEEL Lyo), nie prowadzono specyficznych badań farmakokinetycznych u ludzi po podaniu dożylnym, gdyż takie zastosowanie jest przeciwwskazane. Preparaty te po aplikacji miejscowej ulegają naturalnym procesom fibrynolizy i fagocytozy, podobnie jak endogenna fibryna.¹¹