Wskazania do stosowania
Dekslanzoprazol

Wskazania do stosowania dekslanzoprazolu

Dekslanzoprazol to substancja czynna należąca do grupy inhibitorów pompy protonowej, dostępna na rynku w postaci preparatu Dexilant w dwóch dawkach: 30 mg i 60 mg, w formie kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu, twardych. Charakterystyka produktu leczniczego wskazuje na konkretne sytuacje kliniczne, w których zaleca się stosowanie tej substancji u pacjentów.¹

Populacja docelowa

Dekslanzoprazol można zalecać zarówno dorosłym pacjentom, jak i młodzieży w przedziale wiekowym od 12 do 17 lat. Jest to istotna informacja z punktu widzenia klinicznego, ponieważ rozszerza możliwości terapeutyczne w leczeniu schorzeń przełyku również w populacji pediatrycznej powyżej 12 roku życia.¹

Konkretne wskazania kliniczne

Dekslanzoprazol (Dexilant) znajduje zastosowanie w trzech głównych sytuacjach klinicznych związanych z chorobami górnego odcinka przewodu pokarmowego:¹

Leczenie nadżerkowego refluksowego zapalenia przełyku

Nadżerkowe refluksowe zapalenie przełyku (ang. erosive esophagitis) to stan chorobowy, w którym dochodzi do uszkodzenia błony śluzowej przełyku przez treść żołądkową zawierającą kwas solny i enzymy trawienne. Dekslanzoprazol, poprzez silne hamowanie wydzielania kwasu solnego, pozwala na wygojenie nadżerek i zmniejszenie stanu zapalnego w obrębie przełyku. W tym wskazaniu preparat Dexilant może być stosowany jako terapia pierwszego rzutu u pacjentów z potwierdzonymi endoskopowo zmianami nadżerkowymi w obrębie przełyku.¹

Leczenie podtrzymujące nadżerkowego zapalenia przełyku i zgagi

Po uzyskaniu wygojenia zmian nadżerkowych w przełyku, istnieje ryzyko nawrotu choroby, dlatego terapia podtrzymująca stanowi ważny element postępowania terapeutycznego. Dexilant jest wskazany w długoterminowym leczeniu podtrzymującym pacjentów, u których uzyskano wygojenie nadżerkowego refluksowego zapalenia przełyku, a którzy wymagają dalszego leczenia w celu zapobiegania nawrotom objawów, przede wszystkim zgagi oraz zmian zapalnych w przełyku.¹

Krótkotrwałe leczenie objawów GERD

Dekslanzoprazol można również zalecać w przypadku nienadżerkowej objawowej postaci choroby refluksowej przełyku (GERD – gastroesophageal reflux disease). W tym wskazaniu Dexilant jest stosowany do krótkotrwałego leczenia dwóch głównych objawów:¹

• zgagi – uczucia pieczenia za mostkiem, które jest najczęstszym objawem choroby refluksowej
• zarzucania kwasu żołądkowego do przełyku – cofania się kwaśnej treści żołądkowej, co prowadzi do uczucia kwaśnego posmaku w ustach, uczucia cofania treści pokarmowej

¹

Szczególne aspekty formacji leku

Dekslanzoprazol dostępny jest w postaci kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu (Dexilant 30 mg i 60 mg), co ma istotne znaczenie kliniczne. Formulacja o zmodyfikowanym uwalnianiu zapewnia przedłużone działanie leku w ciągu doby, co pozwala na skuteczną kontrolę wydzielania kwasu żołądkowego przez dłuższy czas i umożliwia stosowanie leku raz na dobę. Kapsułki Dexilant 30 mg mają charakterystyczne niebieskie wieczko i szary korpus, natomiast kapsułki 60 mg posiadają niebieskie wieczko i niebieski korpus, co umożliwia łatwą identyfikację dawki.²

Dobór dawki w zależności od wskazania

Zalecając stosowanie dekslanzoprazolu, należy rozważyć odpowiednią dawkę w zależności od wskazania i stanu klinicznego pacjenta. Dexilant dostępny jest w dwóch dawkach – 30 mg i 60 mg, co umożliwia indywidualizację terapii.²

Warto zwrócić uwagę, że preparat Dexilant zawiera sacharozę jako substancję pomocniczą: 68 mg w kapsułce 30 mg oraz 76 mg w kapsułce 60 mg, co może mieć znaczenie u pacjentów z nietolerancją sacharozy, zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy czy niedoborem sacharazy-izomaltazy.²

Kiedy i w jakich warunkach zalecać dekslanzoprazol

Decyzja o zaleceniu dekslanzoprazolu w praktyce klinicznej powinna uwzględniać specyfikę schorzenia pacjenta, jego historię choroby oraz dowody wskazujące na skuteczność leku w danym wskazaniu.

Pacjenci z nadżerkowym refluksowym zapaleniem przełyku

Dekslanzoprazol w postaci preparatu Dexilant należy zalecić pacjentom, u których w badaniu endoskopowym stwierdzono obecność nadżerek w przełyku, spowodowanych chorobą refluksową. W tej populacji pacjentów dekslanzoprazol, dzięki silnemu i długotrwałemu hamowaniu wydzielania kwasu solnego, umożliwia wygojenie zmian zapalnych i nadżerkowych. Jest to szczególnie istotne u pacjentów z ciężkim przebiegiem choroby refluksowej oraz przy niepowodzeniu wcześniejszej terapii innymi lekami z grupy inhibitorów pompy protonowej.¹

Pacjenci wymagający leczenia podtrzymującego

Po zakończeniu ostrej fazy leczenia i uzyskaniu wygojenia nadżerek, u wybranych pacjentów zaleca się kontynuację leczenia dekslanzoprazolem w celu zapobiegania nawrotom. Dotyczy to szczególnie:¹

• pacjentów z ciężką postacią nadżerkowego refluksowego zapalenia przełyku (stopień C i D wg klasyfikacji Los Angeles)
• osób z częstymi nawrotami choroby w przeszłości
• pacjentów z czynnikami ryzyka nawrotu (np. przepuklina rozworu przełykowego, otyłość)
• osób, u których szybko następuje nawrót objawów po odstawieniu leczenia

¹

Pacjenci z objawową chorobą refluksową bez nadżerek

Dekslanzoprazol (Dexilant) może być również zalecany u pacjentów z objawową, nienadżerkową postacią choroby refluksowej przełyku (GERD). Do tej grupy należą pacjenci, u których dominuje zgaga i zarzucanie kwaśnej treści, natomiast badanie endoskopowe nie wykazuje obecności nadżerek w przełyku. W tym wskazaniu lek jest stosowany krótkotrwale, w celu złagodzenia dokuczliwych objawów.¹

Szczególne grupy pacjentów

Dekslanzoprazol można zalecać zarówno dorosłym, jak i młodzieży w wieku 12-17 lat. Jest to istotne rozszerzenie możliwości terapeutycznych, zwłaszcza że choroba refluksowa może dotykać również młodszych pacjentów. Przy zalecaniu leku młodzieży należy wziąć pod uwagę nasilenie objawów, wpływ na jakość życia oraz potencjalne korzyści i ryzyko związane z leczeniem.¹

Warunki zalecania dekslanzoprazolu w praktyce klinicznej

Przed zaleceniem dekslanzoprazolu (Dexilant) warto wziąć pod uwagę następujące aspekty:

• Potwierdzenie rozpoznania – preferowane jest potwierdzenie choroby refluksowej w badaniu endoskopowym, zwłaszcza przy podejrzeniu nadżerkowej postaci choroby
• Ocena nasilenia objawów – intensywność i częstość występowania zgagi i innych objawów refluksu
• Wcześniejsze leczenie – skuteczność i tolerancja innych leków z grupy inhibitorów pompy protonowej
• Planowany czas leczenia – w zależności od wskazania (leczenie ostre vs. leczenie podtrzymujące)
• Występowanie czynników ryzyka powikłań GERD (przełyk Barretta, zwężenie przełyku, krwawienia z przewodu pokarmowego)

Dekslanzoprazol dzięki formulacji o zmodyfikowanym uwalnianiu zapewnia długotrwałą kontrolę wydzielania kwasu żołądkowego, co przekłada się na skuteczne łagodzenie objawów i gojenie zmian zapalnych przełyku. Jego dostępność w dwóch dawkach (30 mg i 60 mg) umożliwia dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta i specyfiki klinicznej przypadku.²