Właściwości farmakokinetyczne
Trifas 200 10 mg/ml

Właściwości farmakokinetyczne torasemidu

Charakterystyka farmakokinetyczna leku Trifas 200 (torasemid) obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji substancji czynnej z organizmu. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące właściwości farmakokinetycznych torasemidu, który jest podawany w postaci roztworu do infuzji dożylnych o stężeniu 10 mg/ml.¹

Wiązanie z białkami i dystrybucja

Torasemid charakteryzuje się bardzo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, przekraczającym 99%. Również jego metabolity wykazują znaczące powinowactwo do białek osocza, choć w nieco mniejszym stopniu: metabolit M1 wiąże się w 86%, metabolit M3 w 95%, a metabolit M5 w 97%. Rzeczywista objętość dystrybucji (Vz) torasemidu wynosi 16 litrów.²

Metabolizm torasemidu

W organizmie ludzkim torasemid podlega biotransformacji prowadzącej do powstania trzech głównych metabolitów: M1, M3 i M5. Nie stwierdzono występowania innych metabolitów u ludzi. Proces biotransformacji przebiega następująco:

• Metabolity M1 i M5 powstają w wyniku stopniowego utleniania grupy metylowej pierścienia fenylowego, co prowadzi do utworzenia kwasu karboksylowego³
• Metabolit M3 powstaje poprzez proces hydroksylacji pierścienia⁴

Warto zaznaczyć, że metabolity M2 i M4, których obecność stwierdzono w badaniach na zwierzętach, nie występują u człowieka.⁵

Eliminacja i półokres trwania

U osób zdrowych, końcowy okres półtrwania (t1/2) torasemidu i jego metabolitów wynosi 3-4 godziny. Klirens całkowity torasemidu kształtuje się na poziomie 40 ml/min, natomiast klirens nerkowy wynosi około 10 ml/min.⁶

Droga wydalania torasemidu i jego metabolitów przebiega głównie przez nerki. U zdrowych ochotników około 80% podanej dawki jest wydalane z moczem w następujących proporcjach:

• Torasemid w postaci niezmienionej – około 24%⁷
• Metabolit M1 – około 12%⁸
• Metabolit M3 – około 3%⁹
• Metabolit M5 – około 41%¹⁰

Z farmakodynamicznego punktu widzenia istotne jest, że główny metabolit M5 nie wykazuje działania moczopędnego. Natomiast metabolity M1 i M3 posiadają aktywność diuretyczną i odpowiadają za około 10% całkowitego działania farmakodynamicznego leku.¹¹

Farmakokinetyka w stanach patologicznych

Niewydolność nerek

W przypadku niewydolności nerek obserwuje się następujące zmiany parametrów farmakokinetycznych:

• Klirens całkowity torasemidu pozostaje niezmieniony¹²
• Półokres eliminacji torasemidu nie ulega zmianie¹³
• Półokres trwania metabolitów M3 i M5 ulega wydłużeniu¹⁴

Pomimo tych zmian, działanie farmakodynamiczne torasemidu pozostaje niezmienione, a czas działania leku nie zależy od stopnia niewydolności nerek. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, torasemid i jego metabolity są tylko w niewielkim stopniu usuwane podczas procedur hemodializy i hemofiltracji.¹⁵

Zaburzenia czynności wątroby i niewydolność serca

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub niewydolnością serca obserwuje się nieznaczne wydłużenie półokresu eliminacji torasemidu oraz jego metabolitu M5. Pomimo tego, ilość związków wydalanych z moczem jest zbliżona do wartości obserwowanych u osób zdrowych. W związku z tym nie należy spodziewać się wystąpienia zjawiska kumulacji torasemidu i jego metabolitów u tych grup pacjentów.¹⁶