Właściwości farmakokinetyczne leku Tiavella

Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych benfotiaminy (witamina B1), substancji czynnej leku Tiavella w dawce 50 mg. Analiza obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz eliminacji leku z organizmu.¹

Wchłanianie

Benfotiamina stanowi prolek, którego wchłanianie z przewodu pokarmowego jest uzależnione od enzymatycznego rozszczepienia reszt fosforanowych. Proces ten zachodzi przy udziale fosfatazy zlokalizowanej w ścianie jelita. Dla porównania, klasyczna tiamina podawana doustnie wchłaniana jest za pośrednictwem podwójnego mechanizmu transportowego, obejmującego:<sup data-drug="Tiavella" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="W przypadku tiaminy podawanej doustnie zakłada się podwójny mechanizm transportowy (transport wysycalny, energia czynna i transport zależny od sodu dla ilości 2

• Transport wysycalny, wykorzystujący energię czynną oraz zależny od sodu – mechanizm ten działa przy małych stężeniach tiaminy (poniżej 2 μmol/l)
• Dyfuzję bierną – zachodzącą przy większych dawkach

Najintensywniejsze aktywne wchłanianie tiaminy zachodzi w proksymalnej części jelita cienkiego, czyli w jelicie czczym i jelicie krętym. Istotną cechą benfotiaminy jest jej znacznie lepsze wchłanianie w porównaniu do rozpuszczalnych w wodzie soli tiaminy.³

Biodostępność

Badania farmakokinetyczne wykazały znaczącą przewagę benfotiaminy nad konwencjonalnymi preparatami tiaminy. Biodostępność 50 mg tiaminy chlorowodorku u zdrowych osób wynosi około 5,3%. Natomiast doustne podanie benfotiaminy skutkuje:⁴

• 5-krotnie wyższymi wartościami maksymalnego stężenia (Cmax) tiaminy we krwi
• Około 3,6-krotnie większą biodostępnością w porównaniu do chlorowodorku tiaminy

Dystrybucja

W organizmie człowieka tiamina występuje w znacznych ilościach. Wewnątrz komórek witamina B1 jest obecna głównie w postaci difosforanu, który stanowi aktywną formę enzymatyczną tego związku. Dystrybucja tiaminy we krwi przedstawia się następująco:⁵

• Około 10% tiaminy znajduje się w osoczu
• Około 90% tiaminy jest zlokalizowane w komórkach krwi

Z tiaminy obecnej w osoczu, od 20 do 30% jest związane z białkami. Warto podkreślić, że stężenie witaminy B1 w osoczu podlega silnej regulacji fizjologicznej.⁶

Tiamina ma zdolność do przekraczania istotnych barier fizjologicznych organizmu:⁷

• Bariera krew-mózg – tiamina przedostaje się do ośrodkowego układu nerwowego
• Bariera łożyskowa – witamina B1 przenika przez łożysko do płodu
• Przenika również do mleka kobiecego

Metabolizm

W organizmie tiamina podlega licznym przemianom metabolicznym. Najważniejszym procesem jest fosforylacja do pirofosforanu tiaminy, który stanowi aktywny koenzym uczestniczący w kluczowych reakcjach biochemicznych.⁸

Eliminacja

Organizm ludzki ma ograniczoną zdolność do magazynowania tiaminy. Nadmiar witaminy B1 jest eliminowany głównie przez nerki, przy czym wydalanie może zachodzić na dwa sposoby:⁹

• W postaci niezmienionej
• W formie licznych metabolitów (zidentyfikowano około 20 różnych związków pochodnych)

Przy fizjologicznych stężeniach tiaminy we krwi, klirens nerkowy jest bardzo niski i nie przekracza wartości klirensu kreatyniny. Okres półtrwania tiaminy w organizmie człowieka wynosi od około 9 do 18 dni.¹⁰