Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Tiavella 50 mg

Benfotiamina, będąca substancją czynną preparatu Tiavella 50 mg, została poddana szerokiemu spektrum badań przedklinicznych, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla zdrowia ludzkiego przy stosowaniu w zalecanych dawkach terapeutycznych. Badania farmakologiczne potwierdziły brak negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy. Ponadto, wielokrotne podawanie benfotiaminy nie powodowało klinicznie istotnych zmian patologicznych w narządach wewnętrznych ani zaburzeń parametrów biochemicznych i hematologicznych, a także nie prowadziło do kumulacji toksycznych metabolitów czy objawów zatrucia, nawet przy dawkach wielokrotnie przekraczających standardowe 50 mg.

Substancja czynna

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania benfotiaminy

Benfotiamina (witamina B1), substancja czynna preparatu Tiavella 50 mg w tabletkach powlekanych, została poddana szeregowi standardowych badań przedklinicznych mających na celu ocenę jej bezpieczeństwa. Dane uzyskane z tych badań nie wskazują na istnienie szczególnego zagrożenia dla człowieka podczas stosowania leku w zalecanych dawkach terapeutycznych.1

Badania farmakologiczne dotyczące bezpieczeństwa

Konwencjonalne badania farmakologiczne dotyczące bezpieczeństwa benfotiaminy nie wykazały negatywnego wpływu na funkcje życiowe organizmu, w tym na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy. Profil bezpieczeństwa farmakologicznego potwierdza brak istotnych działań niepożądanych, które mogłyby zagrażać bezpieczeństwu pacjentów przyjmujących benfotiaminę.2

Toksyczność po podaniu wielokrotnym

W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym benfotiaminy nie zaobserwowano istotnych klinicznie zmian patologicznych w narządach wewnętrznych ani zaburzeń parametrów biochemicznych i hematologicznych. Długotrwałe podawanie witaminy B1 w postaci benfotiaminy nie prowadziło do kumulacji toksycznych metabolitów ani do rozwoju objawów zatrucia, nawet przy zastosowaniu dawek wielokrotnie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi.3

Potencjał genotoksyczny

Przeprowadzone badania potencjału genotoksycznego benfotiaminy, zarówno in vitro jak i in vivo, nie wykazały jej zdolności do wywoływania mutacji genowych, aberracji chromosomowych czy uszkodzeń DNA. Wyniki testów na genotoksyczność potwierdzają brak ryzyka uszkodzeń materiału genetycznego komórek po zastosowaniu benfotiaminy.4

Potencjał rakotwórczy

Badania oceniające potencjał rakotwórczy benfotiaminy, prowadzone na modelach zwierzęcych, nie dostarczyły dowodów na zwiększone ryzyko rozwoju nowotworów związane z długotrwałym stosowaniem tej substancji. Brak potencjału kancerogennego benfotiaminy stanowi istotny element bezpieczeństwa, szczególnie w kontekście przewlekłego stosowania preparatu.5

Toksyczność reprodukcyjna i rozwojowa

Ocena wpływu benfotiaminy na funkcje rozrodcze oraz rozwój potomstwa nie wykazała niekorzystnych efektów w zakresie płodności samic i samców, przebiegu ciąży, rozwoju płodu oraz rozwoju pourodzeniowego potomstwa. Brak toksycznego wpływu na rozród potwierdza bezpieczeństwo stosowania benfotiaminy w kontekście potencjalnego wpływu na procesy reprodukcyjne.6

Wnioski z badań przedklinicznych

Kompleksowa ocena danych przedklinicznych dotyczących benfotiaminy, substancji czynnej preparatu Tiavella 50 mg, obejmująca konwencjonalne badania farmakologiczne bezpieczeństwa, badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na funkcje rozrodcze i rozwój potomstwa, nie ujawniła szczególnych zagrożeń dla człowieka. Profil bezpieczeństwa przedklinicznego benfotiaminy potwierdza jej korzystny stosunek korzyści do ryzyka w zastosowaniach klinicznych.7

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl