Właściwości farmakokinetyczne leku Salmex

Produkt leczniczy Salmex zawiera dwie substancje czynne – flutykazonu propionian oraz salmeterol (w postaci ksynafonianu), które wykazują odmienne właściwości farmakokinetyczne. Podczas jednoczesnego podawania wziewnego tych substancji, ich parametry farmakokinetyczne pozostają zbliżone do obserwowanych w przypadku podawania każdej z nich oddzielnie. Dlatego właściwości farmakokinetyczne Salmexu mogą być analizowane poprzez rozpatrzenie profilu farmakokinetycznego każdej substancji czynnej osobno.¹

Farmakokinetyka salmeterolu

Salmeterol wykazuje działanie miejscowe w płucach, dlatego stężenia leku w osoczu nie stanowią bezpośredniego wskaźnika jego efektu terapeutycznego. Ocena farmakokinetyki salmeterolu jest utrudniona ze względu na techniczne problemy związane z oznaczaniem jego stężeń w osoczu. Trudności te wynikają z bardzo niskich wartości stężeń osiąganych podczas podawania wziewnego w dawkach terapeutycznych, wynoszących około 200 pg/ml lub mniej. W związku z tym, dostępne dane dotyczące parametrów farmakokinetycznych salmeterolu są ograniczone.²

Farmakokinetyka flutykazonu propionianu

Biodostępność i wchłanianie

Flutykazonu propionian charakteryzuje się stosunkowo niską całkowitą biodostępnością po podaniu wziewnym, która wynosi około 5-11% dawki nominalnej. Wartość ta jest zależna od typu zastosowanego inhalatora. U pacjentów z rozpoznaną astmą oskrzelową lub przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP) odnotowuje się zmniejszoną ekspozycję ogólnoustrojową na flutykazonu propionian podawany drogą wziewną w porównaniu do osób zdrowych.³

Wchłanianie flutykazonu propionianu do krążenia ogólnoustrojowego odbywa się głównie poprzez płuca. Proces ten ma charakter dwufazowy – początkowo przebiega szybko, a następnie wolniej. Część dawki leku, która zostaje połknięta, przedostaje się do przewodu pokarmowego, jednak jej wkład w ekspozycję ogólnoustrojową jest minimalny (poniżej 1%). Jest to konsekwencją zarówno słabej rozpuszczalności substancji w wodzie, jak i intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia. Istotną cechą farmakokinetyki flutykazonu propionianu jest liniowa zależność pomiędzy zastosowaną dawką a uzyskaną ekspozycją ogólnoustrojową.⁴

Dystrybucja i wiązanie z białkami

Flutykazonu propionian charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, sięgającym 91%. Ponadto, substancja ta wykazuje dużą objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym, wynoszącą około 300 l.⁵

Metabolizm i eliminacja

Flutykazonu propionian podlega szybkiej eliminacji z krążenia ogólnoustrojowego, co odzwierciedla wysoka wartość klirensu osoczowego wynosząca 1150 ml/min. Okres półtrwania substancji wynosi około 8 godzin. Głównym szlakiem eliminacji jest metabolizm wątrobowy, w którym flutykazonu propionian ulega przekształceniu do nieaktywnej pochodnej kwasu karboksylowego. Reakcja ta jest katalizowana przez izoenzym 3A4 cytochromu P450. W kale zidentyfikowano również inne, niezdefiniowane metabolity.⁶

Wydalanie nerkowe flutykazonu propionianu ma nieistotne znaczenie kliniczne. Mniej niż 5% dawki jest eliminowane z moczem, głównie w postaci metabolitów. Przeważająca część dawki podlega wydalaniu z kałem w formie metabolitów oraz w postaci niezmienionej.⁷