Specjalne ostrzeżenia
Ranisan 75 mg

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania Ranisan 75 mg

Stosowanie ranitydyny wymaga zachowania szczególnej ostrożności w określonych sytuacjach klinicznych. Poniżej przedstawiono najważniejsze ostrzeżenia i środki ostrożności, które należy uwzględnić podczas kwalifikacji pacjenta do leczenia preparatem Ranisan 75 mg.¹

Choroba nowotworowa

Przed rozpoczęciem leczenia ranitydyną u pacjentów z wrzodem żołądka lub dolegliwościami dyspeptycznymi konieczne jest wykluczenie nowotworowego charakteru choroby. Jest to szczególnie istotne w przypadku:

• pacjentów w średnim wieku i starszych – u których ryzyko choroby nowotworowej jest podwyższone²
• pacjentów z nowymi dolegliwościami żołądkowo-jelitowymi – które mogą stanowić pierwszy objaw choroby nowotworowej³
• pacjentów, u których ostatnio zmienił się charakter dolegliwości – co może sugerować progresję choroby podstawowej⁴

Należy pamiętać, że leczenie ranitydyną może maskować objawy raka żołądka, prowadząc do opóźnionego rozpoznania nowotworu i w konsekwencji opóźnienia wdrożenia odpowiedniego leczenia onkologicznego.⁵

Zaburzenia czynności nerek

Ranitydyna jest wydalana przez nerki, co skutkuje podwyższonym stężeniem leku w osoczu u pacjentów z niewydolnością nerek. W przypadku tych pacjentów konieczne jest indywidualne dostosowanie dawkowania, zgodnie z zaleceniami zawartymi w punkcie 4.2 Charakterystyki Produktu Leczniczego (Dawkowanie w zaburzeniach czynności nerek).⁶

Jednoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych

Pacjenci otrzymujący jednocześnie niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) i ranitydynę wymagają regularnej kontroli klinicznej. Szczególny nadzór należy sprawować nad:

• pacjentami w podeszłym wieku – ze względu na zwiększone ryzyko powikłań ze strony przewodu pokarmowego w tej grupie wiekowej⁷
• pacjentami z chorobą wrzodową w wywiadzie – u których ryzyko nawrotu choroby wrzodowej podczas stosowania NLPZ jest znacząco zwiększone⁸

Porfiria

Dostępne są nieliczne doniesienia wskazujące, że ranitydyna może wywoływać ostre napady porfirii. Z tego powodu należy unikać stosowania ranitydyny u pacjentów z ostrą porfirią w wywiadzie.⁹

Pacjenci w podeszłym wieku

Badania kliniczne wykazały, że w grupie pacjentów powyżej 65 lat zarówno skuteczność leczenia (stopień wyleczenia choroby wrzodowej), jak i profil bezpieczeństwa (występowanie działań niepożądanych) nie różniły się istotnie w porównaniu z młodszymi pacjentami.¹⁰

Ryzyko pozaszpitalnego zapalenia płuc

W określonych grupach pacjentów zidentyfikowano zwiększone ryzyko zachorowania na pozaszpitalne zapalenie płuc podczas stosowania ranitydyny. Do grup szczególnego ryzyka należą:

• osoby w podeszłym wieku – u których naturalne mechanizmy obronne dróg oddechowych są osłabione¹¹
• pacjenci z cukrzycą – u których występują zaburzenia mikrokrążenia i często współistnieją inne choroby przewlekłe¹²
• pacjenci z przewlekłą chorobą płuc – np. POChP, astmą oskrzelową, zwłóknieniem płuc¹³
• pacjenci z zaburzeniami odporności – w tym osoby leczone immunosupresyjnie, z pierwotnymi niedoborami odporności lub chorobami nowotworowymi układu krwiotwórczego¹⁴

Badania epidemiologiczne wykazały, że ryzyko względne (RR) zachorowania na pozaszpitalne zapalenie płuc u osób aktualnie przyjmujących ranitydynę, w porównaniu z osobami, które przerwały leczenie, zwiększa się do 1,82 (przy przedziale ufności 95% CI: 1,26-2,64).¹⁵ U pacjentów z wymienionych grup ryzyka należy zatem rozważyć korzyści i potencjalne zagrożenia związane z terapią ranitydyną.