Właściwości farmakokinetyczne
Prenessa 8 mg

Właściwości farmakokinetyczne peryndoprylu

Peryndopryl w formie soli tert-butyloaminy (8 mg, co odpowiada 6,68 mg peryndoprylu) wykazuje charakterystyczne właściwości farmakokinetyczne, które determinują jego działanie terapeutyczne oraz sposób dawkowania. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis tych właściwości z uwzględnieniem poszczególnych etapów losów leku w organizmie.¹

Wchłanianie

Po doustnym podaniu, peryndopryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Okres półtrwania samego peryndoprylu jest relatywnie krótki i wynosi 1 godzinę. Istotnym czynnikiem wpływającym na wchłanianie jest przyjmowanie pokarmu, który zmniejsza przemianę peryndoprylu w aktywny metabolit, a tym samym obniża jego biodostępność. Z tego powodu zaleca się przyjmowanie leku w dawce pojedynczej raz na dobę, przed porannym posiłkiem.²

Badania farmakokinetyczne wykazały liniową zależność między zastosowaną dawką peryndoprylu a jego stężeniem w osoczu, co umożliwia przewidywalną odpowiedź terapeutyczną proporcjonalną do podanej dawki.³

Metabolizm

Peryndopryl jest prolekiem, który wymaga biotransformacji do formy aktywnej. Podczas metabolizmu 27% całkowitej ilości podanego peryndoprylu ulega przekształceniu w peryndoprylat – aktywny metabolit odpowiedzialny za efekt farmakologiczny. Oprócz aktywnego peryndoprylatu, w procesie metabolizmu powstaje pięć nieczynnych metabolitów peryndoprylu.⁴

Maksymalne stężenie peryndoprylatu w osoczu osiągane jest stosunkowo szybko, w ciągu 3-4 godzin od podania leku, co przekłada się na szybki początek działania terapeutycznego.⁵

Dystrybucja

Objętość dystrybucji niezwiązanego peryndoprylatu wynosi około 0,2 l/kg, co wskazuje na jego umiarkowane rozprzestrzenianie się w tkankach organizmu. Wiązanie z białkami osocza jest stosunkowo niewielkie i wynosi 20%, przy czym następuje głównie z konwertazą angiotensyny (ACE). Co istotne, stopień wiązania zależy od stężenia leku w osoczu.⁶

Eliminacja

Peryndoprylat jest wydalany głównie przez nerki z moczem. Okres półtrwania w fazie eliminacji wolnej frakcji peryndoprylatu jest relatywnie długi i wynosi około 17 godzin, co umożliwia utrzymanie działania terapeutycznego przez całą dobę przy dawkowaniu raz na dobę. Stan stacjonarny (steady state) stężenia leku w osoczu osiągany jest po 4 dniach regularnego stosowania.⁷

Wpływ czynników patofizjologicznych na parametry farmakokinetyczne

Wiek pacjenta

U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się wolniejszą eliminację peryndoprylatu w porównaniu do młodszych osób. Wynika to z fizjologicznego zmniejszenia funkcji nerek i innych zmian związanych z procesem starzenia się organizmu.⁸

Zaburzenia czynności nerek

Eliminacja peryndoprylatu ulega spowolnieniu u pacjentów z niewydolnością nerek. W przypadku tych pacjentów konieczne jest dostosowanie dawki w zależności od stopnia dysfunkcji nerek, ocenianego na podstawie klirensu kreatyniny. Warto zauważyć, że peryndoprylat może być usuwany z krążenia podczas dializy, przy czym jego klirens w trakcie tego procesu wynosi 70 ml/min.⁹

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z marskością wątroby obserwuje się zmienioną farmakokinetykę peryndoprylu. Klirens wątrobowy cząsteczki macierzystej (peryndoprylu) jest zmniejszony o połowę w porównaniu do osób z prawidłową funkcją wątroby. Mimo to, ilość aktywnego metabolitu (peryndoprylatu) pozostaje niezmieniona, co oznacza, że dostosowanie dawki u tych pacjentów nie jest konieczne.¹⁰

Niewydolność serca

Pacjenci z niewydolnością serca wykazują wolniejszą eliminację peryndoprylatu, podobnie jak osoby w podeszłym wieku i z niewydolnością nerek. Wynika to z obniżonego przepływu krwi przez nerki i zmienionych parametrów hemodynamicznych w krążeniu.¹¹