Właściwości farmakokinetyczne
Mozarin 20 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Mozarin

Escytalopram, substancja czynna leku Mozarin, wykazuje przewidywalny profil farmakokinetyczny, który charakteryzuje się określonymi parametrami wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych escytalopramu na podstawie dostępnych danych klinicznych.¹

Wchłanianie

Escytalopram charakteryzuje się prawie całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, które nie jest uzależnione od przyjmowania pokarmu. Średni czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w surowicy krwi (Tmax) wynosi około 4 godziny po zastosowaniu wielokrotnych dawek. Bezwzględna biodostępność escytalopramu szacowana jest na około 80%, co jest wartością zbliżoną do biodostępności racemicznej mieszaniny cytalopramu.²

Dystrybucja

Po podaniu doustnym escytalopram wykazuje pozorną objętość dystrybucji (Vd,β/F) w zakresie od 12 do 26 l/kg masy ciała. Zarówno escytalopram, jak i jego główne metabolity wiążą się z białkami osocza w stopniu mniejszym niż 80%, co może wpływać na potencjalne interakcje z innymi lekami silnie wiążącymi się z białkami.³

Metabolizm

Biotransformacja escytalopramu zachodzi głównie w wątrobie, gdzie powstają dwa główne metabolity: metabolit demetylowany i didemetylowany. Oba metabolity zachowują aktywność farmakologiczną. Dodatkowo może dochodzić do alternatywnej ścieżki metabolicznej polegającej na utlenieniu azotu i utworzeniu metabolitu w postaci N-tlenku. Zarówno substancja macierzysta, jak i metabolity są częściowo wydalane w formie glukuronidów.⁴

Po wielokrotnym podaniu dawek, średnie stężenie metabolitów w stosunku do substancji macierzystej wynosi:

• Metabolit demetylowany: 28-31% stężenia escytalopramu⁵
• Metabolit didemetylowany: mniej niż 5% stężenia escytalopramu⁶

W procesie biotransformacji escytalopramu do metabolitu demetylowanego główną rolę odgrywa izoenzym CYP2C19. W procesie metabolizmu uczestniczą również, choć w mniejszym stopniu, izoenzymy CYP3A4 i CYP2D6.⁷

Wydalanie

Escytalopram charakteryzuje się następującymi parametrami eliminacji:

• Okres półtrwania w fazie eliminacji (t½ β): około 30 godzin po wielokrotnym podaniu dawek⁸
• Klirens osoczowy po podaniu doustnym (Cloral): około 0,6 l/min⁹

Główne metabolity escytalopramu mają znacząco dłuższy okres półtrwania w porównaniu do substancji macierzystej. Wydalanie zarówno escytalopramu, jak i jego głównych metabolitów zachodzi dwoma drogami: wątrobową (metaboliczną) oraz nerkową. Większość dawki leku jest wydalana z moczem w postaci metabolitów.¹⁰

Liniowość farmakokinetyki

Farmakokinetyka escytalopramu ma charakter liniowy, co oznacza, że stężenie leku w osoczu zmienia się proporcjonalnie do zastosowanej dawki. Stan stacjonarny w osoczu jest osiągany po około tygodniu regularnego stosowania leku. Przy podawaniu dawki 10 mg na dobę, średnie stężenie escytalopramu w stanie stacjonarnym wynosi 50 nmol/l (z obserwowanym zakresem od 20 do 125 nmol/l).¹¹

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku (>65 lat)

U pacjentów w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) obserwuje się wolniejsze wydalanie escytalopramu w porównaniu z młodszymi osobami. Ekspozycja na lek (mierzona jako AUC – pole pod krzywą stężenia leku w czasie) jest u tych pacjentów o około 50% większa niż u młodych, zdrowych ochotników, co może wymagać dostosowania dawkowania.¹²

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby (klasyfikacja Child-Pugh A i B) farmakokinetyka escytalopramu ulega istotnym zmianom:

• Okres półtrwania leku jest około dwukrotnie dłuższy¹³
• Ekspozycja na lek (AUC) jest o około 60% większa w porównaniu z osobami z prawidłową czynnością wątroby¹⁴

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny CLCR 10-53 ml/min) obserwowano dłuższy okres półtrwania oraz niewielkie zwiększenie ekspozycji na mieszaninę racemiczną cytalopramu. Chociaż nie przeprowadzono badań dotyczących stężeń metabolitów escytalopramu w osoczu u tych pacjentów, można przypuszczać, że mogą one być również zwiększone.¹⁵

Polimorfizm genetyczny

Odmienności genetyczne wpływające na metabolizm escytalopramu przekładają się na znaczące różnice w jego farmakokinetyce:

• U osób wolno metabolizujących leki przy udziale izoenzymu CYP2C19 stężenie escytalopramu w osoczu jest dwukrotnie większe niż u osób szybko metabolizujących¹⁶
• Nie stwierdzono natomiast znaczącej zmiany ekspozycji u osób wolno metabolizujących z udziałem izoenzymu CYP2D6¹⁷

Tabela właściwości farmakokinetycznych escytalopramu