Właściwości farmakodynamiczne
Lorista 100 mg

Właściwości farmakodynamiczne leku Lorista

Lorista zawiera jako substancję czynną losartan potasowy, który należy do grupy farmakoterapeutycznej antagonistów receptora angiotensyny II (kod ATC: C09CA01). Lek ten wykazuje szereg właściwości farmakodynamicznych, które determinują jego działanie terapeutyczne w leczeniu nadciśnienia tętniczego i innych stanów klinicznych.¹

Mechanizm działania

Losartan jest syntetycznym, doustnym antagonistą receptora angiotensyny II typu AT1. Blokując selektywnie ten receptor, losartan hamuje działanie angiotensyny II, która jest głównym aktywnym hormonem układu renina-angiotensyna i odgrywa kluczową rolę w patofizjologii nadciśnienia tętniczego.²

Angiotensyna II wiąże się naturalnie z receptorami AT1, które występują w różnych tkankach organizmu, w tym w mięśniach gładkich naczyń, nadnerczach, nerkach i sercu. To połączenie wywołuje szereg istotnych efektów biologicznych, przede wszystkim zwężanie naczyń krwionośnych i uwalnianie aldosteronu. Ponadto angiotensyna II stymuluje proliferację komórek mięśni gładkich, co może przyczyniać się do patologicznej przebudowy naczyń.³

Selektywność receptorowa

Losartan wykazuje wysoką selektywność wobec receptorów AT1. Zarówno sam losartan, jak i jego aktywny metabolit, kwas karboksylowy (E 3174), skutecznie hamują wszystkie fizjologicznie istotne działania angiotensyny II in vitro i in vivo, niezależnie od jej pochodzenia czy drogi syntezy. Co istotne, losartan nie wykazuje aktywności jako agonista ani antagonista innych receptorów hormonalnych lub kanałów jonowych, które uczestniczą w regulacji układu sercowo-naczyniowego.⁴

Ważną cechą farmakodynamiczną losartanu jest brak wpływu na aktywność konwertazy angiotensyny (kinazy II). Enzym ten, oprócz przekształcania angiotensyny I w angiotensynę II, odpowiada również za rozkład bradykininy. Dzięki temu, w przeciwieństwie do inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE), losartan nie powoduje nasilenia działań niepożądanych związanych z bradykininą, takich jak kaszel czy obrzęk naczynioruchowy.⁵

Wpływ na układ renina-angiotensyna

Podawanie losartanu prowadzi do charakterystycznych zmian w układzie renina-angiotensyna-aldosteron. Blokada receptorów AT1 znosi ujemne sprzężenie zwrotne między angiotensyną II a wydzielaniem reniny, co skutkuje zwiększeniem aktywności reninowej osocza (PRA). W konsekwencji dochodzi również do wzrostu stężenia angiotensyny II w osoczu. Mimo to, efekt przeciwnadciśnieniowy i zmniejszenie stężenia aldosteronu w osoczu utrzymują się, co potwierdza skuteczną blokadę receptorów angiotensyny II przez losartan.⁶

Po zakończeniu terapii losartanem parametry układu renina-angiotensyna wracają do wartości wyjściowych. Normalizacja aktywności reninowej osocza (PRA) i stężenia angiotensyny II następuje w ciągu trzech dni od odstawienia leku.⁷

Znaczenie metabolitu aktywnego

Istotnym aspektem farmakodynamiki losartanu jest obecność jego aktywnego metabolitu. Zarówno losartan, jak i jego farmakologicznie czynny metabolit – kwas karboksylowy (E 3174), wykazują powinowactwo do receptora AT1, znacznie przewyższające ich powinowactwo do receptora AT2. Co szczególnie ważne, aktywny metabolit wykazuje 10-40 razy większą skuteczność działania w porównaniu do związku macierzystego przy takiej samej masie obu substancji. Ta cecha ma istotne znaczenie dla całkowitej aktywności farmakologicznej leku po podaniu doustnym.⁸

Postać farmaceutyczna i dostępność dawek

Lorista jest dostępna w postaci tabletek powlekanych w trzech dawkach: 25 mg, 50 mg i 100 mg losartanu potasowego. Dostępność różnych dawek umożliwia indywidualne dostosowanie terapii do potrzeb pacjenta. Tabletki 25 mg mają żółty kolor i owalny kształt z rowkiem podziału umożliwiającym dzielenie na równe dawki. Tabletki 50 mg są białe, okrągłe z rowkiem podziału (który jednak nie jest przeznaczony do przełamywania tabletki). Tabletki 100 mg mają biały kolor i owalny kształt.⁹

Warto zauważyć, że tabletki zawierają laktozę jednowodną w następujących ilościach: 27,3 mg w tabletce 25 mg, 54,7 mg w tabletce 50 mg oraz 109,3 mg w tabletce 100 mg, co może mieć znaczenie u pacjentów z nietolerancją laktozy.¹⁰